[OS] So Long, So Kiss

posted on 04 Apr 2015 11:19 by sk-chan in 2KIM, Fiction

Title : So Long, So Kiss

Author : S K – S a K U

Couple : 2 Kim -  Jaejoong x Junsu  [TVXQ/JYJ]

Rating : PG-17

Genre : อิงวง

Author’s note : อันเนื่องมาจากความพีคทูคิมเกินจะเก็บไว้ บวกกับฟิคที่เขียนอยู่ในมือหลายเรื่องไปต่อไม่ไหว จึงได้เป็น

ฟิคเรื่องนี้ออกมา

ที่มาของความพีคเกิดจากทวิตคุณพี่คิม ที่แปลได้ใจความดังนี้

 

[TRANS] bornfreeonekiss : My Love.. Junsu ㅜㅜ

 Cr. Noonygirl 소미  @Noonygirly

 

  

 

หลายครั้งที่เราจะเห็นพี่แจ ง๊องแง๊งกับน้องจุน มันเป็นฟีลที่แบบน่ารักอะ เอาจริงเพิ่งมาพีคทูคิมหนักๆเมื่อไม่นานนี้เอง ชอบ ไม่ชอบยังไง ติชมมาได้เลยนะคะ

 

ขอบคุณ ภรรยาคุณชู้สำหรับชื่อฟิค So Long คืออีกนานกว่าจะเจอกัน So Kiss คือชื่อ bornfreeonekiss ทวิตของแจจุงและร่องรอยจูบที่ถูกทิ้งไว้

 

ขอบคุณน้องไอซ์  BS-EE ที่ช่วยอ่านทวนและให้คำแนะนำมาตลอดฮับ

 

 

 

 

 

“จุนซู” เจ้าของเสียงหวานยามขับขานบทเพลงบนเวทีเอ่ยเรียกหนุ่มน้อยสีผมสดใสที่เดินฝ่าทีมงานและผู้เกี่ยวข้องเข้ามาด้านใน  คิม จุนซู ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน เพราะแทบทุกคนในนี้ล้วนเคยร่วมงานด้วยทั้งสิ้น

 

“พี่แจ”

 

“พี่นึกว่านายจะไม่มา”

 

“ก็สัญญาแล้วไงว่าจะมา นี่นั่งอยู่ข้างล่างตั้งแต่ต้น พี่ไม่เห็นหรือไง?” ว่าค่อนขอดอย่างน้อยใจเมื่อถูกอีกคนกล่าวหา

ความจริงแล้วแจจุงก็แกล้งพูดไปอย่างนั้น เขาน่ะเห็นจุนซูอยู่ข้างหน้าเวทีตั้งแต่ต้นจนจบเต็มสองตา ไม่ใช่เพราะสีผมที่เด่นชัดกว่าใคร แต่เพราะสายตาของเขามักมันหยุดที่จุนซูเพียงคนเดียว

 

“มาๆถ่ายรูปกัน” ร่างโปร่งขวักมือเรียกแล้วถือวิสาสะดึงมือน้องเข้าไปยืนข้างๆกัน โทรศัพท์เครื่องสวยถูกส่งให้พี่ๆช่างภาพจำเป็นช่วยเก็บภาพความทรงจำระหว่างหนุ่มน้อยหน้ามนกับเจ้าของงานในค่ำคืนนี้

 

“ว่าแต่นายมายังไง?” เอ่ยถามหลังจากรับโทรศัพท์กลับมาใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง

 

“ผมขับรถมาเอง”

 

“ดีเลย งั้นไปปาร์ตี้ต่อกัน”

 

“ผมไม่ดื่มพี่ก็รู้..” จุนซูพยายามปฏิเสธเมื่อถูกชักชวน ไลฟ์สไตล์ของพี่ใหญ่กับเขานั้นสวนทางกัน คนตัวเล็กไม่ดื่มของมึนเมาและสูบบุหรี่ตรงข้ามกับแจจุงที่ทำทุกอย่างโดยไม่สนใจร่างกายตัวเอง

 

“ก็เพราะนายไม่ดื่มนั่นแหละ จะได้ขับรถพาพี่กลับคอนโดด้วย” นั่นเป็นเหตุผลที่แจจุงยกมากล่าวอ้างและทำให้จุนซูหมดหนทางปฏิเสธไปเลยเช่นกัน

 

“พี่นี่นะ”

 

“ไปกันเถอะ” เขาจับจูงมือเล็กเดินไปยังที่จอดรถ โดยไม่ลืมกล่าวขอบคุณทุกๆคนที่ทำให้คอนเสิร์ตอำลาครั้งนี้สำเร็จไปด้วยดี

 

.

.

 

บานประตูห้องสุดหรูถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของสองคนที่เดินเข้ามาด้านในอย่างทุลักทุเลเนื่องจากจุนซูต้องหิ้วปีกคนตัวโตกว่าที่ไม่ค่อยจะให้ความร่วมมือในการเดินสักเท่าไร

 

“พี่แจ เดินดีๆสิ”

 

“อือ..อ” ครางงึมงำอย่างขอไปที ใช่ว่าแจจุงจะเมาจนเดินไม่ไหว แอลกอฮอล์แค่นี้ถือว่าจิ๊บจ๊อยมากเพราะวันนี้เขาเลิกปาร์ตี้ตั้งแต่ก่อนเที่ยงคืน

 

“นั่งก่อนนะ” พูดพลางพยุงร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของชายหนุ่มวัยใกล้เลขสามให้นั่งลงบนโซฟาซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากประตูห้องนัก

 

“จุน…”

 

“หืม?”  

 

“จุ๊บ” ความนุ่มหยุ่นทบทับบนกลีบปากอิ่มโดยไม่ทันตั้งตัว มือหนารั้งร่างเล็กกว่าให้นั่งลงข้างๆพร้อมริมฝีปากที่เริ่มเพิ่มแรงกดทับเบียดบนกลีบเนื้อนุ่มนิ่ม

 

“อื้ม..ม” จุนซูครางอื้ออึงเมื่อแจจุงส่งปลายลิ้นชื้นเข้ามาสำรวจในโพรงปาก เขายอมเปิดปากรับรสเจือจางของแอลกอฮอล์อย่างเต็มใจ เนิ่นนานจนรู้สึกว่าตัวเองถูกมัวเมาจนต้องพิงพนักโซฟาเพื่อทรงตัว

 

“พี่เมามากแล้ว ไปอาบน้ำก่อนนะ” ร่างเล็กบอกคนตัวโตที่กำลังฝังปลายจมูกนัวเนียอยู่บนลาดไล่พร้อมกับมือไต่ไปตามลำตัว จุนซูพยายามถอยหนี แต่ก็ถูกคนเป็นพี่จับเอวไว้ไม่ให้ออกห่าง

 

“ช่วยอาบให้พี่หน่อยสิ” เสียงนั้นกล่าวออดอ้อนทั้งที่เจ้าตัวยังไล้ริมฝีปากไปตามลำคอ มือเล็กดันแผ่นอกกว้างให้ออกห่าง จนสายตาของทั้งคู่อยู่ในระดับเดียวกัน “ถ้าจะให้ผมช่วยอาบพี่ก็ต้องไม่ดื้อ”

 

.

.

 

แจจุงให้ความร่วมมือในการเดินเข้ามาในห้องน้ำและยอมนั่งนิ่งๆในอ่างให้จุนซูเปิดน้ำใส่จนเต็ม แต่ก็แค่ช่วงแรกเท่านั้นที่แจจุงทำตัวดี พอผ่านไปสักพักเมื่อเจ้าตัวเริ่มรู้สึกสดชื่นขึ้นเขากลับวักน้ำใส่จุนซูที่สาละวนกับการหาสารพัดสบู่อาบน้ำที่อยู่ในชั้นวาง

 

“พี่ทำอะไรเนี่ย เปียกหมดเลย” คนตัวเล็กบ่นอุบเมื่อถูกหยดน้ำสาดเข้าที่เสื้อผ้าจนเปียกชุ่ม แต่แจจุงไม่ฟัง เขาคว้าฝักบัวที่อยู่แถวนั้นฉีดน้ำใส่จุนซูจนทั้งร่างเปียกปอน

 

“เปียกก็มาอาบด้วยกันสิ พี่อาบให้” ไม่ว่าเปล่าเขาพาร่างเปลือยเปล่าขึ้นจากอ่างแล้วประกบคนตัวเล็กจนติดกำแพง

 

“ไม่เอา” จุนซูส่ายหน้ารัวเร็วราวกับเด็กๆ สองมือยังคงถือขวดครีมไว้ไม่ปล่อย แต่คนด้านหลังกลับไม่เชื่อฟังแล้วแนบร่างเบียดเข้ามาจนร่างเล็กแทบจะสิงกับกำแพง ไม่รู้ว่าเพราะเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มหรือเพราะสภาพแสนหมิ่นเหม่ที่ทำให้จุนซูรู้สึกหนาวขึ้นมา

 

“อื..อ…” ข้าวของในมือถูกปล่อยร่วงหล่นลงพื้นอย่างไม่ใยดี มือเล็กเกาะกำแพงอย่างอ่อนล้าเมื่อคนด้านหลังแกล้งสะกิดยอดอกผ่านเนื้อผ้าบางเบา สภาพหมิ่นเหม่ที่ไม่ได้ตั้งใจแบบนี้เรียกอารมณ์ได้ดีกว่าสิ่งอื่นใด

 

“ไม่นะ..พี่แจ” ร่างเล็กเอ่ยห้ามเสียงสั่น เขากำลังถูกอีกคนแกล้งปลุกปั่นอารมณ์ทั้งข้างบนและข้างล่างจนขาแทบไม่มีแรงทรงตัว

 

“ใช่ว่าเราไม่เคยทำกันในนี้นี่นา..จุ๊บ” แกล้งกัดใบหูเล็กนั้นก่อนจะไล่ริมฝีปากจูบไปตามลำคอขาวและแผ่นหลัง โดยที่มืออีกข้างก็ลูบไล้ไปตามผิวกายเนียนผ่านผ้าชุ่มน้ำ

 

“พี่..แ..จ” สองขาทรุดลงอย่างไร้เรี่ยวแรงจนเข่าแนบกับพื้นหินอ่อนเมื่อเสื้อผ้าท่อนล่างถูกถอดออกไป จุนซูรับรู้ได้ถึงความต้องการของอีกคนที่แนบชิดร่างกายส่วนล่างและพยายามแทรกตัวเข้ามา ปากอิ่มเม้มแน่นในระหว่างที่ปล่อยให้ร่างกายปรับตัว เขาคงตามใจแจจุงด้วยเรื่องพวกนี้จนเป็นนิสัย ทุกครั้งที่ร่างโปร่งเปิดทางเมื่อใดจุนซูก็มักจะโอนอ่อนให้ทุกที

 

“อ…” เสียงคำรามต่ำถูกปล่อยออกมาเมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง แขนเล็กทรงตัวกับพื้นผนังปล่อยให้อีกคนโถมใส่ความต้องการเข้ามา แจจุงไม่เคยเอาเปรียบจุนซูเพียงลำพัง มือที่เคยใช้ดึงเสื้อผ้านั้นยังคงลูบไล้ไปตามส่วนกลางลำตัวของร่างเล็ก พร้อมกับมืออีกข้างที่เค้นคลึงด้านบน แรงขยับอย่างช่ำชองนั้นทำเอาจุนซูรู้สึกดีไม่น้อยและมันบอกคนถูกกระทำกลับมาด้วยการบีบรัดความแข็งขืนของแจจุงจนรู้สึกได้

 

“พี่แจ..อ๊ะ..” จุนซูหลุดครางกระเส่าในทุกครั้งที่แจจุงกระแทกกายเข้ามา บทรักของแจจุงร้อนแรงในทุกครั้งที่ได้สัมผัสไม่ต่างจากจุนซูที่บีบรัดจนชายหนุ่มลุ่มหลง จุนซูที่ไร้เดียงสาเรียนรู้เรื่องอย่างว่าจนช่ำชองด้วยมือของเขา

 

เสียงผิวเนื้อเสียดสีผสานเสียงครางระงมดังก้องไปทั่วพื้นหินอ่อนเย็นเชียบ ในตอนนี้ความเขินอายใดๆดูเหมือนจะไม่หลงเหลือให้ได้เห็น มีเพียงคนสองคนเท่านั้นที่กำลังเติมเต็มให้กันละกัน

 

.

.

 

แจจุงอุ้มร่างเล็กอ่อนแรงที่คลุมไว้ด้วยชุดคลุมอาบน้ำวางลงบนที่นอนกว้าง ก่อนจะทิ้งตัวที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวพันท่อนล่างนั่งลงข้างกัน

 

“ถ้าพี่ไม่อยู่นายจะคิดถึงพี่ไหม?” แจจุงเอ่ยถามเจ้าของดวงตาใสแจ๋วพร้อมกับเขี่ยปอยผมที่ปรกใบหน้ากลมอย่างเอ็นดู

 

“คิดถึงสิ”

 

“อยู่ในนั้นพี่คงเหงาน่าดู” คนที่นั่งอยู่กล่าวเสียงอ่อยพร้อมสีหน้าสลดเมื่อนึกถึงวันข้างหน้า แม้จะทำใจมานานแล้วแต่เมื่อถึงเวลามันก็อดคิดมากไม่ได้อยู่ดี

 

“เดี๋ยวผมก็ตามไปแล้วน่า” คนอายุน้อยกว่าพยายามปลอบ มือเล็กจับข้อมือของคนที่กำลังลูบผมเขาแล้วยิ้มให้คนตัวโต

 

“ใช่ว่าเราจะได้เจอกันสักหน่อย”

 

“พี่เข้าไปเร็วก็ได้ออกมาก่อน ปีกว่าๆมันไม่นานเลย”

 

“แต่ทุกวันที่พี่คิดถึงนายมันนานนี่นา…” ไม่พูดเปล่า ชายหนุ่มเท้าสองแขนคร่อมร่างของอีกคนไว้แล้วขยับใบหน้าเข้าไปจนเกือบชิดแก้มใส

 

“ออกมาก่อน พี่ก็ไปหลีสาวได้”

 

“พี่ไม่ทำหรอกน่า ที่สัญญากับแฟนๆว่าจะไม่มองสาวที่ไหน ก็เพราะพี่มีนายอยู่แล้วไง”

 

“อย่ามาทำเป็นปากหวาน”

 

“งั้นก็ลองชิมดูสิ” แจจุงทาบริมฝีปากบนกลีบเนื้อนุ่มนิ่มบดเบียดเบาๆพอให้ร่างเล็กยอมเปิดปากปล่อยปลายลิ้นออกมาสัมผัสความฉ่ำชื้นของเขา

 

“อื้ม..ม” มือเล็กเกาะรอบบ่ากว้างด้วยความเคยชิน รั้งร่างเบื้องบนให้สัมผัสลึกซึ้งกว่าที่เป็นอยู่ แน่นอนว่าแจจุงไม่เกี่ยงงอน เขาเก็บเกี่ยวความหวานซ้ำอยู่แบบนั้นจนกลีบเนื้ออ่อนเต็มตึงขึ้นสี

 

“พรุ่งนี้พี่ต้องไปแต่เช้าไม่ใช่เหรอ นอนได้แล้ว” จุนซูว่าหลังจากอีกคนยอมปล่อยให้กลีบปากของเขาได้เป็นอิสระ

 

“เพราะแบบนั้นให้พี่กอดนายจนเช้าได้ไหม?” กล่าวเบียดแก้มนิ่ม จงใจจูบเบาๆเป็นเชิงขอ

 

“ไม่..ไหวหรอก” ร่างเล็กเอียงหน้าหนี เขาเข้าใจความหมายและถ้อยคำที่อีกคนร้องขอ หากแต่สิ่งนั้นมันไม่น่ากังวลเท่าการที่แจจุงสามารถทำได้จริงตามที่พูด

 

“แต่พี่ไหวนี่นา…” เขาพรมจูบบนเปลือกตาสีน้ำนมไล่ไปยังจมูกเล็ก ผิวแก้ม และกลีบเนื้ออิ่มสวย มือที่คร่อมอยู่ข้างลำตัวขยับต่ำลงไปยังโคนขา แหวกชุดคลุมที่หมิ่นเหม่ออกจนสามารถมองเห็นอะไรๆได้ชัดเจน

 

“พ..พี่ แจ” มือเล็กเกาะท่อนแขนแกร่ง จุนซูหลับตาลงเพราะไม่อาจทนมองสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการนั้นได้ แค่ดวงตาก็บอกว่าอยากจะกลืนกินเขาไปทั้งร่างแล้ว

 

“ให้พี่นะ..คนดี” นั่นไม่ใช่การร้องขออย่างที่ปากพูด เขาแกล้งลูบไล้สิ่งนั้นผ่านเนื้อผ้าเพราะรู้ดีกว่าเพียงแค่สัมผัสจุนซูก็พร้อมสำหรับทุกอย่าง ร่างกายของจุนซูซื่อตรงพอๆกับรอยยิ้มที่แสนบริสุทธิ์ของเจ้าตัว มือเล็กจิกเรียวแขนแข็งเพื่อระบายความรู้สึกอึดอัดเมื่ออีกคนแกล้งสัมผัสเนิบนาบโดยไม่สานต่อ

 

แจจุงยิ้มกับปฏิกิริยาของคนตัวเล็ก เขาโน้มใบหน้าลงฝังจูบข้างซอกคอขาวแล้วไล่ต่ำลงไปยังแผ่นอกที่กระเพื่อมหายใจหนัก ฝากรอยรักไว้ตรงตำแหน่งหัวใจก่อนจะใช้ปลายลิ้นดุดดันยอดอกสีหวานที่ชูชันท้าสายตา จุนซูบิดเร่าเมื่อถูกแกล้งหนักขึ้น ทั้งข้างล่างที่ถูกปลุกจนปั่นป่วนทั้งข้างบนที่ถูกขบเม้มจนไม่อาจห้ามเสียงร้อง

 

เชือกของชุดคลุมผูกไว้หลวมๆถูกดึงออกจากกัน ตามด้วยมือหนาที่แยกสองขาให้กว้างออก แจจุงแทรกตัวเข้าไปตรงกลางแล้วใช้ความฉ่ำชื้นในโพรงปากพรากสติคนเป็นน้อง ทั้งมือที่คอยประคองรูดรั้งจนจุนซูกรีดร้องไม่เป็นภาษา

 

“พี่..แจ..อ๊า..อ” ไม่ปล่อยให้อีกคนได้ถึงปลายทางก่อน เขาปลดผ้าเช็ดตัวออกจากร่างจรดความต้องการกับช่องทางที่ชุ่มเพราะบทรักก่อนหน้า มือเล็กถูกกดตรึงกับที่นอนนุ่มพร้อมกับใบหน้าที่โน้มลงมาป้อนจูบเอาใจ จุนซูยกสะโพกให้อีกคนทำทุกอย่างได้ถนัดจนมันเริ่มเข้าที่เข้าทาง แรงกระแทกถูกส่งเข้ามาอย่างเชื่องช้าก่อนจะกลายเป็นรวดเร็ว ร่างเล็กสั่นคลอนไปตามการควบคุมของคนเบื้องบน ปากอิ่มกรีดร้องลั่นปล่อยทุกอย่างไปตามอารมณ์ แต่กลับต้องลืมตาขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าทุกอย่างหยุดลงก่อนที่จะร่างของเขาถูกจับพลิกให้ขึ้นมาอยู่ด้านบน

 

จุนซูเสหน้าไปทางอื่นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำจนถึงใบหู ไม่ต้องบอกก็รู้จะว่าต้องทำอย่างไรต่อไป มือเล็กยันที่นอนทรงตัวมั่นก่อนขยับขึ้นลงจนอีกคนคำรามต่ำอย่างพอใจ แจจุงส่งแรงกระแทกกลับไปจนร่างเล็กแทบจะทรงตัวไม่ไหว ทั้งมือใหญ่ที่กอบกุมความต้องการของเขาไว้ มันยิ่งทำให้หน้าขาแทบจะไร้เรี่ยวแรง

 

นานเหลือเกินสำหรับเสียงหอบหายใจที่ดังก้องบนเตียงกว้าง ก่อนที่ทุกอย่างจะมาถึงปลายทางแล้วจบลง แจจุงประคองจุนซูไว้ในยามที่ร่างเล็กล้มลงมาแนบตัว เขาพลิกให้จุนซูนอนลงก่อนจะถอนตัวออกมาแล้วไล่จูบไปตามเรือนร่างบอบบาง จุนซูไม่ได้ขัดขืนเพราะหมดแรงที่จะต่อกร มือเล็กถูกกดลงบนที่นอนอีกครั้งก่อนที่ปากอิ่มจะถูกครอบครองด้วยริมฝีปากของคนตัวโต

 

“อย่าเพิ่งหลับสิ คืนนี้พี่ไม่ให้นายนอนหรอกนะ” เขากล่าวหลังจากละออกจากกลีบเนื้อนุ่มนิ่มแล้วเลื่อนใบหน้าต่ำลงไปยังหน้าท้องไล่จูบไปตามผิวเนื้อพลางใช้ปลายลิ้นลากความฉ่ำชื้นไปทั่ว

 

“อ..พี่แจ…” จุนซูบิดกายเร่าเมื่อถูกปลุกปั่นอารมณ์ด้วยริมฝีปากของคนตัวโต สองรอบในห้องน้ำจนมาต่อที่เตียง จุนซูถูกลิดรอนเรี่ยวแรงจนแทบหมดสิ้น แต่ในยามที่คนตัวโตแตะต้องเพียงนิด แรงอารมณ์ทั้งหมดก็พร้อมจะโหมทะยานขึ้นมาอีกครั้ง ไม่รู้หรอกว่าคืนนั้นเขาถูกทำรักไปเท่าไรและหลับไปตอนไหน จำได้เพียงแค่ว่าก่อนเข้าสู่ฝันเขาถูกคนเอาแต่ใจกอดไว้ในอ้อมแขน

 

.

.

 

แดดยามเช้าของวันนี้ดูเจิดจ้ากว่าทุกวันเมื่อคนตัวบางรู้สึกเหนื่อยล้าเกินกว่าจะลุกขึ้นจากเตียงนอน จุนซูพลิกตัวหลบแสงจ้าแล้วคว้าหมอนข้างๆขึ้นปิดแสงจ้าที่สาดส่องเข้ามาด้านใน

 

 

RRR

 

หากแต่เสียงโทรศัพท์เจ้ากรรมที่ดังมาจากตรงไหนก็ไม่รู้ทำลายความสงบทุกอย่างลง จุนซูห่อร่างด้วยผ้าที่ห่มตัวแล้วคลานสะเปะสะปะไปตามต้นเสียง เขาเปิดเปลือกตามองชื่อที่บันทึกไว้ก่อนจะกดรับสาย

 

“ครับ พี่จุนโฮ”

 

“นายอยู่ไหนเนี่ยจุนซู” ปลายสายเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ไม่สู้ดีนักของแฝดน้อง

 

“บ้านพี่แจจุงน่ะ ขอโทษนะพี่ที่ไม่ได้โทรบอก พอดีเมื่อคืนมีปาร์ตี้ต่อจนดึก”

 

“อ่อ” ได้ยินจุนซูอธิบายจุนโฮก็พอจะประติดประต่อเรื่องราวได้ เมื่อคืนจุนซูบอกว่าจะไปหาแจจุงแล้วก็หายไปไม่กลับบ้าน เขารู้ว่าน้องโตแล้วไม่ใช่เด็กๆ แต่การที่อีกคนไม่ติดต่อมาตั้งแต่เมื่อคืนก็ทำให้อดห่วงไม่ได้

 

“ฝากบอกแม่ด้วยนะฮะว่าไม่ต้องเป็นห่วง” เขาย้ำกับพี่ชายฝาแฝดเพราะรู้ดีว่าแม่คงเป็นห่วงที่เขาหายไป

 

“ได้ๆ นายพักเหอะ ท่าทางเมื่อคืนจะไม่ได้นอน”

 

“…” จุนซูเงียบด้วยจนซึ่งคำเถียง ใช่ แจจุงไม่ให้เขานอนจริงๆ

 

“ไม่ได้นอนจริงๆใช่ไหมล่ะ หึ หึ”

 

ใบหน้ากลมซับสีระเรื่อโดยไม่ต้องบอก จุนซูอยากเอาหน้ามุดผ้าห่มให้รู้แล้วรู้รอด ใช่ว่าจุนโฮจะหูหนวกตาบอดจนไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ของน้องชายฝาแฝดกับพี่ชายคนโตของวงว่าเป็นอย่างไร

 

“นี่อย่าแกล้งกันสิ” ได้ยินเสียงง๊องแง๊งแบบนั้นจุนโฮก็ใจร้ายแกล้งน้องต่อไปไม่ลงเหมือนกัน “โอ๋ๆ งั้น นอนซะนะเด็กน้อย ราตรีสวัสดิ์”

 

หน้าจอโทรศัพท์ดับลงเมื่อปลายสายตัดไป จุนซูวางเครื่องมือสื่อสารลงข้างเตียงแล้วปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง แจจุงไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว คงออกไปทำธุระเรื่องกรมทหาร วันจริงพ่อคนแสนดราม่าห้ามไม่ให้ใครไปส่ง เพราะรู้ดีว่าหากเจอทุกคนคงไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้

 

ไม่มีคำบอกลา ไม่มีคำมั่นสัญญาหรือสิ่งของแทนใจ ไม่มีสิ่งใดให้ยึดมั่นเพียงแต่หัวใจของจุนซูเท่านั้นที่ยอมรอและเป็นของแจจุงคนเดียวโดยไม่มีเงื่อนไข ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่มีอะไรมากมาย แค่คนหนึ่งมั่นคง อีกคนเชื่อมั่น แค่นั้นก็มากพอแล้ว

 

.

.

 

Fin

 

 

 

เคยมีฟิคทูคิมอยู่อีกเรื่องนึง >>  Lullaby 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

อ๊าคคคคคคคคคคคคคคคค
กรีดร้องงงงงงงงงงงงงงงงง
Author มโนเปนจุนซูเองใช่ไหม
ไม่นะ T___________T
ร้องไห้หนักมาก
//นั่นสามีฉันนะโว๊ยยยยยยยย

#2 By shatter_dram (223.204.122.151|223.204.122.151) on 2015-04-07 12:57

ฮาาาาาา นี่พี่ใช้ทริคแบบโบราณด้วยนะเนี่ย lol
ตายล่ะ มาแบบโบราณจริงๆ
คิดถึงอารมณ์แบบนี้ชะมัด !!!

คือ.. ทำไมจุนซูใสแบบเน้!!!
//แหล่มองเมนตัวเอง ไม่อะ... นางไม่ใสแบบจุนจังแน่ๆ XD

อีม๊าก็เหลือเกิน เมะสวยสะบัด โอเค ยอมมม
เป็นไม่กี่เรื่องที่เขียนแจจุงเมะ แล้วไม่รู้สึกเหมือนยูริ lol
เรื่องนี้นี่สนองนี๊ดล้วนๆนะฮ๊าาาา
แต่ก็น่ารักมุ้งมิ้งดี
คิมแจจุงทำตัวง๊องแง๊งกับคิมจุนซูจริงๆ
พวกนางน่ารักแบบแปลกๆนะคะ ฮี่ฮี่
คือปกติไม่ชิปคู่นี้ มาอ่านเลยไม่ค่อยอิน แต่มันน่ารักดีค่า
แจจุงเอาแต่ใจมาก จุนซูก็ยอมมม
เป็นความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่ที่ดูน่ารัก
แต่สงสัยจริงๆ.. จุนจังดูไม่ค่อยโตเลย ถ้าไม่นับว่ามีความมั่นคงในอารมณ์ จุดนี้เลยทำให้รู้สึกว่าจุนซูก็อายุเกือบ 30 แล้ว ไม่เด็กสักหน่อย!!
และฮาที่ไม่วายจิกกัดคิมแจตอนจบ คือ ขำ

#1 By [chibi] Fairy ~* on 2015-04-04 18:57