[OS][Jo Twins] PPOPPO

posted on 07 Feb 2015 13:20 by sk-chan in Fiction, Jo-Twins

Title : PPOPPO

Author : S K – S a K U

Couple : Jo Twins - Youngmin  x Kwangmin [Boyfriend]

Rating : PG-15

Genre : A/U

Author’s note :  ฟิคซุปเปอร์วันช็อท คือมันสั้นมาก สาระก็ไม่มี พลอตนี้ได้มาจากหน้าตู้สติ๊กเกอร์ คือไปถ่ายรูปแล้วก็ยืนดูรูปที่แปะหน้าร้านไปเรื่อยเปื่อย เห็นหนุ่มสาวเกาหลีเขามุ้งมิ้งกัน รู้สึกว่าเออ..น่ารักดี ออนนี่ก็เลยช่วยพลอตให้ ^ ^ จึงได้เป็นฟิคนี้มา

 

SP Thx คุณแม่น้องกวังที่ช่วยชี้ทางจนถึงตอนจบค่า

 

 

 

 

ทางเดินในย่านการค้าวันนี้ไม่แออัดจนเกินไป แต่ก็ไม่ได้เงียบเชียบจนร้างผู้คน แม้จะเป็นวันธรรมดาแต่ร้านรวงต่างๆในบริเวณนี้ก็ยังคงเปิดให้บริการตามปกติ เพราะที่นี่เต็มไปด้วยของกิน  ร้านนั่งเล่น และร้านขายของมากมายที่ดึงดูดให้ผู้คนหลากหลายวัยแวะเวียนเข้ามา

 

“กวัง เดี๋ยวก่อน..” เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมแรงดึงเบาๆจากคนข้างกาย

 

“มีอะไรเหรอ?” สองขาที่กำลังก้าวเดินไปตามทางหยุดชะงักก่อนจะหันไปมองคนที่ดึงมือเขาอย่างขอคำตอบ และสิ่งที่ได้คือใบหน้าเหมือนกันของพี่ชายฝาแฝดที่พยักพเยิดชี้ชวนให้มองไปยังตู้สี่เหลี่ยมที่ตั้งอยู่แถวนั้น “ดูนี่สิ”

 

“ตู้ถ่ายสติ๊กเกอร์? นายไม่เคยเห็นหรือไง อย่าบอกนะว่านายอยากถ่ายน่ะ” อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาเมื่ออยู่ๆคนเป็นพี่ก็เกิดให้ความสนใจกับเจ้าตู้สี่เหลี่ยมเหล่านั้น


“ใช่”

 

“ห๊ะ ชั้นไม่เอาด้วยนะ”

 

“ทำไมอ้ะ ใครๆเขาก็ถ่ายกัน ดูสิ” ว่าพลางชี้ชวนให้คนเป็นน้องดูรูปที่แปะไว้เป็นตัวอย่างบนป้ายโฆษณาและวิธีการใช้ตู้อัตโนมัตินี้ ซึ่งส่วนมากก็จะเป็นวัยรุ่น กลุ่มเพื่อน และคู่รักมุ้งมิ้ง

 

“นายไม่คิดว่ามันตลกเหรอยอง?” กวังมินพยายามบ่ายเบี่ยง คิดยังไงก็ไม่เห็นว่าตู้สติ๊กเกอร์แอ๊บแบ๊วกับผู้ชายสองคนมันจะเข้ากันเลยสักนิด นี่โจ ยองมินเกิดเพี้ยนอะไรเนี่ยถึงชวนเขาถ่ายสติ๊กเกอร์

 

“น่านะ ตอนนี้ก็ไม่มีคนพอดีด้วย” แต่อีกคนกลับพยายามชักชวนอย่างไม่ลดละ

 

“นายก็ถ่ายไปคนเดียวสิ”

 

“ถ้าจะถ่ายคนเดียว ชั้นจะชวนนายทำไมเล่า ถ่ายด้วยกันนะ” ไม่ให้อีกคนได้ปฏิเสธอีกต่อไป ยองมินคว้ามือน้องชายแล้วเดินหลบเข้าไปหลังฉากกั้นของตู้เจ้าปัญหาทันที

 

.

.

 

“สาม สอง หนึ่ง”

 

เสียงจากตู้อัตโนมัติช่วยนับเวลาถอยหลังก่อนจะด้วยเสียงชัตเตอร์ เมื่อระบบของตู้ทำการจับภาพได้ แฝดคนน้องยอมยกมือชูสองนิ้วถ่ายรูปกับพี่ชายอย่างเสียไม่ได้ จบรูปหนึ่งก็ต่อด้วยรูปต่อๆไป จนกระทั่ง…

 

“กวัง..” เสียงเรียกของพี่ชายฝาแฝดดังขึ้นทำให้กวังมินต้องหันหน้าไปมอง “หืม?”

 

“จุ๊บ” สัมผัสนุ่มหยุ่นแตะลงข้างแก้มแผ่วเบา พร้อมกับเสียงชัตเตอร์(จากตู้สติ๊กเกอร์)ที่บ่งบอกว่าภาพเหล่านั้นได้ถูกบันทึกไว้แล้ว

 

“โจ ยองมิน!” กวังมินเผลอตะโกนเสียงดัง ยิ่งเห็นภาพที่ปรากฏบนหน้าจอแล้วยิ่งรู้สึกร้อนเห่อร้อนไปทั้งหน้า ไม่เคยคาดคิดว่าคนเป็นพี่จะเล่นทีเผลอกับตนแบบนี้

 

“อ๊ะ~ หมดเทคพอดีเลย”

 

“ไม่เอารูปนั้นนะ ลบเลย” แฝดน้องท้วงขึ้นเมื่อหน้าจอของตู้เจ้าปัญหาเริ่มแสดงรูปทั้งหมดให้เลือกเพื่อตกแต่งในขั้นตอนต่อไป

 

“ทำไมล่ะ น่ารักดีออก” คนขี้แกล้งยิ้มกริ่มพลางใช้ปากกากดจิ้มไปตามจอภาพอย่างสนุกสนาน ท่ามกลางเสียงกระเง้ากระงอดจากคนข้างกาย “ชั้นไม่โอเค”

 

“แต่ว่าชั้นกดเลือกไปแล้ว และมันก็แก้ไม่ได้แล้วด้วย” นั่นคือคำตอบของจอมเผด็จการ โจ ยองมินกำลังเพลิดเพลินกับการวาดลวดลายแตะตกแต่งรูปในขั้นตอนสุดท้ายก่อนที่ตัวเลขบอกเวลาบนหน้าจอจะหมดลง

 

.

.

 

“นี่ กวังมิน โกรธเหรอ?” ยองมินเอ่ยถามน้องชายที่ไม่พูดจาตั้งแต่ออกมาจากตู้สติ๊กเกอร์จนกระทั่งพวกเขากลับถึงบ้าน นี่ขนาดย้ายร่างตามมานั่งง้อหน้าทีวี แต่น้องชายตัวดีกลับไม่มีที่ท่าว่าจะอ่อนข้อให้เลย

 

“กวังมินอา”

 

“…”  เหมือนเดิมทุกอย่างยังคงเงียบงัน ถ้าไม่ติดว่าทีวียังดังคงได้ยินเสียงลมพัดผ่านหน้าเป็นแน่

 

“การถ่ายรูปกับชั้นมันน่าอายขนาดนั้นเลยเหรอ?”

 

ยองมินเป็นฝ่ายเปิดประเด็นดราม่า เข้าใจว่าการที่ตัวเองแกล้งถ่ายรูปแบบนั้นโดยไม่ฟังคำทักท้วงของกวังมินมันไม่ถูกนัก แต่สิ่งที่เขาทำก็ไม่ได้เลวร้ายถึงขนาดไม่สามารถให้อภัย

ทั้งที่พวกเขาต่างรักกันและยอมรับความรู้สึกที่เกินเลยนี้ หากทุกครั้งเมื่อยองมินแสดงออกโดยการจับมือ หรือโอบกอด กวังมินก็จะพยายามหลีกเลี่ยงทุกครั้งไป

 

“ชั้นไม่ได้หมายความแบบนั้นนะยองมิน” เป็นครั้งแรกหลังจากกลับมาจากข้างนอกแล้วกวังมินยอมพูดกับแฝดพี่

 

“แต่สิ่งที่นายแสดงออกมันเป็นแบบนั้น”

 

“ยองมิน…”

 

“ถ้านายรังเกียจมาก ชั้นจะไม่ทำอีกก็ได้” คำตัดพ้อนั้นแสดงออกถึงความน้อยเนื้อต่ำใจ ซึ่งไม่บ่อยนักที่คนอย่างยองมินจะแสดงความรู้สึกออกมา

 

“ยอง…”

 

“….” เป็นความเงียบสงบที่ไม่อาจคาดเดาแต่กวังมินก็เข้าใจในทุกคำต่อว่าจากปากพี่ชายฝาแฝด เพราะเขาเองที่อิดออดเวลายองมินแสดงออกเกินพี่น้องยามอยู่ในที่สาธารณะ แต่จะให้บอกได้ยังไงว่า เขาก็อายเป็นเหมือนกัน เวลาแบบนั้นมันวางตัวไม่ถูกนี่นา…

 

เพียงเสียงจากจอแก้วเท่านั้นที่ดังให้ได้ยิน แต่ระหว่างสองพี่น้องกลับถูกรายล้อมด้วยความเงียบงัน

 

 

จุ๊บ 

 

สัมผัสนุ่มนิ่มแตะลงข้างแก้มซ้ายจนคนที่กำลังน้อยเนื้อต่ำใจนั้นต้องเบิกตาโพลงแล้วเปล่งเสียงออกมา

 

“กวังมิน”

 

“นายรังเกียจสิ่งที่ชั้นทำหรือเปล่าล่ะ? เรารักกันแต่ชั้นก็อายนะเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น” เสียงเล็กนั้นพยายามอธิบายทั้งที่หน้าแดงก่ำไม่ต่างจากมะเขือเทศสุก “แต่ถ้าเราอยู่กันสองคน มันก็อีกเรื่อง…”

 

ทั้งการกระทำและคำพูดแสนน่ารักนั้นทำเอาแฝดพี่ลืมความน้อยใจหมดสิ้น

 

“หมายความว่าถ้าอยู่กันสองคนก็ได้สินะ”

 

“…” อยากจะปฏิเสธแต่ก็จนปัญญาในเมื่อตนเพิ่งง้ออีกคนด้วยคำว่า ‘ถ้าอยู่ด้วยกันสองคนจะไม่อาย’ แล้วแบบนี้กวังมินจะพูดว่า ‘ไม่’ ได้ยังไงกัน

 

“งั้นชั้นไม่เกรงใจละนะ” ร่างเล็กถูกผลักลงจนแผ่นหลังแนบโซฟา ก่อนที่แก้มนิ่มทั้งสองข้างจะถูกคนตัวโตกว่าฟัดเบาๆด้วยปลายจมูกทั้งซ้ายขวา

 

“ยอง ไม่เอา อย่าแกล้งกันสิ” คนด้านล่างเอ่ยห้ามเสียงแผ่ว เมื่อคนเอาแต่ใจยังคงแกล้งหอมแก้มเขาไม่เลิกรา จนเขานั้นทำได้เพียงส่งสายตาร้องขอ “ยอง…”

 

“อะแฮ่ม! จะทำอะไรกันก็กรุณาเกรงใจเด็กวัยกำลังโตหน่อยก็ดีนะครับคุณพี่ชาย” เสียงนั้นหยุดการกระทำของคนตัวโตในทันที ก่อนที่แฝดคนพี่จะเด้งตัวจากร่างของน้องชาย(ฝาแฝด)แล้วหันไปคุยกับผู้มาใหม่ที่บังเอิ๊น บังเอิญเดินผ่านมาเห็นภาพไม่เหมาะสมพอดี

 

“คุณน้องชายครับ ถ้าอิจฉาพี่ก็รีบหาแฟนสิครับ”

 

“ก็มันหาไม่ได้ง่ายๆนี่ ใครจะเหมือนพี่สองคนเล่าที่จูงมือกันมาเกิด เจอกันโดยไม่ต้องตามหา” โจ ฮยอนมินน้องเล็กของบ้านว่าตัดพ้อ ความจริงจะมีหรือไม่มีแฟนเขาก็ไม่ได้หนักใจอะไรหรอก แต่ติดตรงที่พี่ชายฝาแฝดดันเป็นแฟนกันแถมชอบสวีทให้เห็น เด็กชายวัยกำลังอยากลองก็ใจแตกเป็นนะครับ

 

“โอ๋ๆ ไม่เศร้านะ น้องพี่” ยองมินยังคงแหย่น้องเล็กอย่างสนุกปาก

 

“ยองอย่าแหย่น้องสิ เรื่องแบบนี้ถ้าถึงเวลาของมันเราก็จะเจอเองแหละ อย่าคิดมากนะฮยอนมิน” กวังมินปรามแฝดพี่แล้วหันไปปลอบน้องชาย นอกจากพ่อกับแม่แล้วก็มีกวังมินนี่แหละที่คอยโอ๋ฮยอนมินบ้าง ส่วนพี่ใหญ่ของบ้านนี่ไม่ต้องพูดถึงดีแต่แกล้งเขาจริงๆ

 

“หน้าตาดีๆเหมือนพี่หาไม่ยากหรอกน่า”

 

“หลงตัวเองจัง” กวังมินหันไปแขวะคนหน้าเหมือนที่ชอบหาเรื่องน้องเล็ก

 

“นี่ชั้นชมนายด้วยนะ เพราะเราหน้าเหมือนกัน”

 

“โอเคครับ ผมไม่กวนละ” เห็นแบบนั้นแล้วฮยอนมินก็ทำได้เพียงแค่ถอยห่างออกมา คงไม่มีอะไรไปแทรกกลางระหว่างพี่ชายทั้งสองของเขาได้จริงๆ เห็นแล้วมันก็ตาร้อนนะครับเนี่ย

 

“ดีมากไอ้น้อง” กล่าวชมก่อนที่น้องชายคนเล็กจะเดินผ่านมุมนั่งเล่นของบ้านเข้าไปในครัว

 

.

.

 

“กวัง” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกแฝดน้องหลังจากฮยอนมินเดินออกไปได้สักพักนึง

 

“หืม?”

 

“อีกข้างนึงดิ”

 

“อะไร?” กวังมินมองหน้าแฝดพี่อย่างไม่เข้าใจ จนเมื่ออีกฝ่ายเอานิ้วจิ้มแก้มตัวเองเป็นการบอกใบ้เขาถึงได้ฉุกคิด “นายจุ๊บแค่แก้มซ้ายอะ ขออีกข้างด้วยสิ”

 

“อย่ามาตลก”

 

“ไหนบอกว่าถ้าอยู่กันสองคนนายโอเคไง โกหกกันนี่” ว่าเสียงออดอ้อนพร้อมส่งสายตาวิบวับเป็นประกาย นี่ถ้าเจ้าตัวมีหูกับหางมันคงโผล่ออกมากระดิกไหวไปมาเป็นแน่

 

“อ้างแบบนี้เลยใช่มะ”

 

“ก็ใครพูดเองเล่า” คำตอบนั้นทำเอากวังมินอยากจะขึ้นไทม์แมชชีนแล้วกลับไปแก้ไขอดีต ทีเรื่องแบบนี้ช่างจำได้ดีแถมใช้อ้างเป็นเหตุผลให้เขาต้องทำเรื่องน่าอายได้อีก

 

ร่างบางมองพี่ชายที่หลับตาแล้วเอามือจิ้มแก้มเรียกตัวเองแล้วได้แต่ถอนหายใจ ต่อไปนี้คงต้องจำให้ขึ้นใจว่าอย่าคิดพูดอะไรที่เข้าทางอีกคน เพราะมันจะกลับมาเป็นข้ออ้างที่ใช้เอาเปรียบเขาอย่างไม่รู้จบ

 

“จุ๊บ” ริมฝีปากอิ่มแตะข้างพวงแก้มของพี่ชายเพียงแผ่วเบาก่อนจะผละออกมาอย่างรวดเร็ว สัมผัสนุ่มนิ่มนั้นทำเอาโจ ยองมินยิ้มกว้างอย่างพอใจ หากแต่ฟินได้ไม่ถึงไหนเสียงของน้องชายคนเล็กก็แทรกขึ้นมา

 

“เอ่อ..พี่ฮะ”

 

“อะไรของนายอีกนี่ฮยอนมิน” ยองมินถลึงตาใส่น้องเล็กอย่างหงุดหงิด ออกไปแล้วจะกลับมาอีกทำไม(วะ)ครับ ขัดใจพี่ชายมาก

 

“ผมจะถามเรื่องกับข้าววันนี้ว่าทำอะไรกินดี คือในตู้ของสดมันหมดแล้ว หรือจะไปซื้อของสำเร็จมากิน ผมหิวแล้วอ่า จะได้สั่งเลย” ฮยอนมินกล่าวอธิบายเหตุผลที่ทะเล่อทะล่าเข้ามาขัดช่วงเวลาแสนสุขของคุณพี่ชายเป็นครั้งที่สอง

 

“ฮยอนมินอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม?”

 

“พี่กวังมินไปเดินเลือกกับผมหน่อยสิ”

 

“ได้ๆ”

 

“นี่ไม่คิดชวนพี่อีกคนที่นั่งหัวโด่อยู่นี่เลยป้ะ” พี่ชายคนโตที่เหมือนจะถูกมองข้ามการมีตัวตนเอ่ยท้วงขึ้น

 

“พี่ยองมินก็กินเหมือนพี่กวังนั่นแหละ ให้พี่กวังเลือกก็ได้ ไปกันเยอะๆรกร้านเขา”


“ไอ้เด็กนี่ มันกวนเท้าเหมือนใครวะ?”

 

“ก็เหมือนพี่นั่นแหละ ผมน้องพี่นะ” ไม่รอให้อีกคนได้เอาอะไรเขวี้ยงมาโดนกบาลน้อยๆ เจ้าน้องชายตัวแสบก็ออกแรงวิ่งลิ่วออกไปรอพี่คนรองที่หน้าประตูบ้านอย่างรู้ทางหน้าที่ หึ พี่กวังมินไม่ใช่ของพี่ยองมินคนเดียวสักหน่อย เขาเป็นพี่ชายผมเหมือนกัน ดังนั้นผมก็มีสิทธิ์ในตัวพี่รองแสนน่ารักคนนี้ไม่ต่างจากพี่หรอก

 

ฮยอนมิน!!!

 

เสียงที่ได้ยินไล่หลังทำเอากวังมินแอบยิ้มออกมา เขามองตามแผ่นหลังเล็กที่วิ่งไวๆออกไปก่อนหน้าแล้วได้แต่คิดว่าสองคนนี้ช่างสมเป็นพี่น้องกันเสียจริง แถมยองมินก็ไมได้โตกว่าฮยอนมินเลยสักนิดเดียว 

 

.

.

 

 

Fin

 

 

 

PPOPPO คือภาษาเกาแปลไทยได้ว่า จุ๊บๆ ค่ะ

ขอบคุณน้องกาแตสำหรับคำเขียนอิ๊งที่ถูกต้องด้วยก้าบ

 

Comment

Comment:

Tweet

น่ารักน่าหยิกทั้งพี่ทั้งน้องเลย
พล็อตไม่มีอะไรมาก big smile แต่เนื้อเรื่องมันน่ารักกกกก

#7 By bominum (58.137.191.194|58.137.191.194) on 2015-06-08 11:29

อ๊ายๆ ทำไม?ชอบแนวนี้อ่ะ คือกวังดูเย็นๆชา ไม่เอา หัวดื้อ 555 มโนภาพตามเลยค่ะพี่ 5555 ยองมินเรียกกวังแล้วจุ๊บ โอ๊ยๆๆๆ ตอนอ่านนี่มโนภาพแฝดออกมาเป็นเสียงตอนจุ๊บด้วยอ่ะ สัมผัสได้ ว่าเขิลม้วนอยู่หน้าจอ อิอิ พี่ยองนี่ก็ตลอดน่ะ 55555 40%หรอ? มีต่อไหม?ค่ะพี่ big smile big smile big smile big smile

#6 By นินู (171.101.213.80|171.101.213.80) on 2015-04-28 14:03

ฟิคนี้จบหรือยังอะคะembarrassed เพราะว่าของเรามันขึ้นว่า40%
แต่เห็นเม้นอื่นเขาเม้นเหมือนฟิคนี้จบแล้วเลย

#5 By Me'Jiaai (171.96.187.32|171.96.187.32) on 2015-03-22 18:03

ยังไม่จบใช่ไหมค่ะ แต่ทำไมอ่านเม้นแล้วเหมือนคนอื่นจะอ่านจนจบแล้ว งง งื้อออ

#4 By fahsai (202.28.25.164|202.28.25.164) on 2015-02-19 00:01

#3 By (202.28.25.164|202.28.25.164) on 2015-02-18 23:51

3 พี่น้องตระกูลโจช่างน่าร้ากกกกกกกกกกก

กวังมินขี้อาย ยองมินจอมฉวยโอกาส และน้องน้อยจอมซน

สาวน้อย(?)หนึ่งเดียวในบ้าน ใครๆก็รักเนอะ~~
ทั้งพี่ทั้งน้องพากันรุมรัก

ฮยอนมินนี่นิสัยยองมินชัดๆสินะ XD
ถึงได้ตบตีจิกกัดกันเหลือเกิน

นี่นะที่ยองมันไม่หน้ามืดจนดีบคิสกวัง....
ไม่งั้น > ., <
ฮยอนมินแย่แน่เลย ฮาาาาาา

//แอบจิ้น 3p ยังไงก็ไม่รู้ฮะ..... -.,- อะหุ~~!

#2 By [chibi] Fairy ~* on 2015-02-16 20:29

คราวนี้ยองกวังมาในลุคผสม เพราะสลัดคราบผมทรงใหม่ไม่ได้
แต่ก็มุ้งมิ้งไปอีกแบบค่ะ
 
พี่ยองเจ้าเล่ห์ เผด็จการ ร้ายกาจ หื่น (กับกวังคนเดียว) เป็นอีกหนึ่งพี่ยองในดวงใจเลยค่ะ
เหมือนในเรื่อง Just Us เจ้าเล่ห์และร้ายกาจ 55555555++
น้องกวังซึนๆกับพี่ชายนี่หนูว่าแอบเหมือนตัวจริงน้องนะคะ
ทั้งที่เรื่องอื่นๆน้องจะเป็นคนพูดตรงตลอด แต่เรื่องพี่ชายนี่เป็นต้องอายม้วนทุกที
นึกภาพตามว่าไม่อยากถ่าย แต่พอกล้องนับแล้วชูสองนิ้วนี่หมายความว่ายังไง 55555++
อยากจะได้รูปที่ถ่ายตอนหอมแก้มนั่นจริงๆค่ะ >w<
 
แล้วสุดท้ายกวังมินก็ต้องง้อ พ่อคนดราม่า แถมยังง้อแบบเปิดช่องทางด้วยนะ
ถ้ายองมินหื่นกว่านี้ กวังมินไม่รอดแน่ๆ 5555555++
 
ลูกคนรองของบ้านนี้ฮอตจริงๆ พี่ชายน้องชายพากันแย่งตัว
อย่างว่าแหละ มีน้องน่ารัก ใครๆก็รุมรัก เหนื่อยหน่อยนะพี่ยอง 55555++
 
ปล.หนูชอบเรื่องแนวนี้นะ สั้นๆแต่ฟbน ทั้งฮา และแบ๊ว(?) 5555555++

#1 By Aiko Kousaidaiya ‏@SAIMJTVAI (223.204.157.237|223.204.157.237) on 2015-02-10 20:05