[SF][Jo Twins] Forever with you

posted on 24 Dec 2014 22:15 by sk-chan in Fiction, Jo-Twins

Title : Forever with you

Author : S K – S a K U

Couple : Jo Twins – Youngmin x Kwangmin [Boyfriend]

Rating : PG-17

Genre : A/U, Shonen ai

Summary : “I will Love you forever”

Author’s note : งานชิ้นนี้เป็นฟิคแปลงจากต้นฉบับที่เราเขียนเอง(เมื่อปี 2007)นะคะ //ต้นฉบับเดิมคือทูยู – ทงบังชินกิ

เพราะอยากเขียนฟิคแฝดที่ให้ลุคที่โตขึ้นบ้าง แต่เรายังมองน้องกวังใสมากทำให้เขียนแนวนี้ออกมาไม่ได้ สุดท้ายก็เลยขอหยิบงานเก่ามาแปลงให้อ่านกัน

ความจริงแล้ว Forever with you เป็นภาคต่อของ I will แต่เราไม่ได้แปลง I will ให้อ่าน เพราะเนื้อหามีบางส่วนคล้าย Between Us ของฝาแฝดที่เคยเขียนไว้

เรามีเนื้อหาคร่าวๆในส่วนของ I will สรุปให้อ่านด้านล่างก่อนค่ะ ถ้ากลัวงงก็อ่านอันนี้ก่อนแล้วค่อยอ่านฟิคน้าาาา

 

 

ส่วนที่เป็นเรื่องราวก่อนหน้า

 

(กวังมินเคยอกหักจากรักแรกและมีบาดแผลในใจ ในตอนนั้นเองที่แฝดพี่อย่างยองมินเข้ามาดูแลและบอกว่ารัก(ในความหมายที่เกินกว่าพี่น้อง) ทว่ากวังมินก็ไม่เคยลืมคนคนนั้นเลย จนกระทั่งวันหนึ่งที่ยองมินทนความหึงหวงไม่ไหวและใช้อารมณ์ชั่ววูบขืนใจน้องชายเพียงเพราะไม่ต้องการได้ยินเรื่องของแฟนเก่า

มันเป็นจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดที่เพิ่มขึ้น เมื่อกวังมินไม่ได้ขัดขืนซ้ำยังยินยอมแต่โดยดี ยองมินคิดว่าเพราะกวังมินมีใจ แต่คำคอบที่ได้คือกวังมินเห็นแฝดพี่เป็นเพียงเงาของใครคนนั้น

ความเจ็บปวดที่ทวีความรุนแรงส่งผลให้กวังมินตัดสินใจบอกลายองมินแล้วจากไปยังเมืองที่ไม่มีใครรู้จัก แต่ยองมินก็ยังเชื่อว่ากวังมินต้องมีตัวเองในเสี้ยวหนึ่งของหัวใจบ้าง เขาถอดแหวนที่ใส่ติดมือไว้ตลอดสวมให้กวังมินและบอกกับอีกคนว่า ถ้ารักเขาบ้างให้สวมมันไว้ แต่วันสุดท้ายที่ต้องไปส่งกวังมินที่สนามบิน แหวนวงนั้นไม่ได้อยู่บนนิ้วมือของอีกฝ่ายแล้ว หากยองมินก็ยังหวังลมๆแล้งๆว่ากวังมินจะกลับมาและยังสัญญาว่าจะรอ

 

แต่(อีกที)ความจริงแล้วกวังมินเก็บหวานวงนั้นแขวนไว้กับสร้อยคอตัวเองแหละ ^ ^)


 

ปอลอ ฟิคเรื่องนี้มีตอนจบสองแบบที่คุณเลือกได้ ถ้าชอบความอบอุ่น อ่านแค่ตัวอักษรสีดำแล้วจบไปเลยค่ะ แต่ถ้าคิดว่าอยากจะเจ็บปวดอีกสักหน่อยให้อ่านสีเทาที่เหลือให้หมด เราให้คุณเลือกเองนะ

 

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

 

Theme’s Song :: Forever Love (Bell'n'Snow Edit) - Tohoshinki

 

เพลงเวอร์ที่บอกยังไม่ได้อัพให้ เอาเวอร์เอมวีไปก่อนนะคะ //งานรีบ หาที่อัพบ่ทัน

 

 

 

 

 

สายลมเย็นของต้นฤดูหนาวก่อนหิมะแรกโปรยปรายพัดพาความหนาวเหน็บเข้าสัมผัสกับผิวกายจนเหล่าผู้คนที่เดินไปมาตามท้องถนนต้องซุกมือไว้ใต้เสื้อตัวยาว ร่างเล็กขยับผ้าพันคอขึ้นปิดหน้าแล้วกระชับเสื้อโค้ทตัวหนาให้เข้าที่ ก่อนจะออกแรงก้าวเดินต่อเพื่อไปยังจุดหมายปลายทาง

 

ครึ่งปีแล้วที่กวังมินตัดสินใจทิ้งเมืองซึ่งเป็นทั้งสถานที่เกิดและเติบโตแห่งนี้ไป ด้วยหวังว่าเวลาจะช่วยลบเลือนบาดแผลในอดีต...

 

และตอนนี้เขากลับมาอีกครั้ง เพื่อตอบแทนความรักจากคนที่ทำเพื่อเขามาตลอด

 

ร่างบอบบางเดินตรงไปยังห้องพักซึ่งตั้งอยู่ในซอยเล็กๆ แล้วหยุดยืนหน้าห้องอันคุ้นเคย มือเรียวกดกริ่งที่อยู่บนประตูด้วยความรู้สึกหวั่นไหว เขาก็ไม่รู้หรอกว่าคนคนนั้นจะยังรอตามสัญญาที่เคยให้ไว้หรือไม่ เพราะตัวเขาเองก็ไม่เคยทำอะไรที่เป็นการให้ความหวังอีกฝ่ายเลย

 

ไม่นานบานประตูก็ถูกเปิดออก พร้อมกับสีหน้าของเจ้าของห้องที่ตกใจราวกับโดนผีหลอกตอนกลางวันก็ไม่ปาน

 

.. เพราะสิ่งที่เขาเห็นคือใบหน้าของคนที่เฝ้าคิดถึงมาตลอด ..

 

“กวังมิน...” เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยเรียกแสดงออกว่าตกใจไม่แพ้ไปกว่าใบหน้าของเขาเลย

 

แต่เจ้าของชื่อกลับไม่ได้พูดสิ่งใด มีเพียงรอยยิ้มสดใสที่ระบายอยู่บนใบหน้าอันคล้ายคลึง

 

“ชั้น…ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?”

 

“ก็ลองหยิกแก้มตัวเองดูสิ”

 

“โอ๊ย~เจ็บ เจ็บจริงๆด้วย” โจยองมินบ่นออกมาหลังจากใช้มือหยิกเข้าที่แก้มขวาของตนเองไปหนึ่งที

 

“ฮะๆ นายนี่ตลกจัง” กลีบปากอิ่มวาดยิ้มกว้าง ขอบตาเรียวหยีลงจนแทบมองไม่เห็นแก้วใสสีรัตติกาล ท่าทางของยองมินที่ถูกปั่นหัวมันชวนให้หัวเราะออกมาจริงๆ

 

“รีบเข้ามาข้างในก่อนเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบาย” มือหนาคว้าข้อมือบางเข้าหาตัว ก่อนจะออกแรงดึงเบาๆให้คนที่ยืนอยู่เดินตามตนเองเข้ามาในห้อง

 

ทันทีที่คนตัวบางก้าวพ้นบานประตูเข้ามาด้านใน ทั้งร่างก็ถูกรวบไว้ในอ้อมแขนของคนตัวโต

ในที่สุดสิ่งที่ยองมินเฝ้ารอมาตลอดก็เป็นจริง ตอนนี้กวังมินกลับมาที่นี่และยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

 

มันเป็นความจริง ไม่ใช่ความฝัน  

ที่เมื่อลืมตาตื่นแล้วทุกๆอย่างจะหายไปอย่างที่เคย

 

“ชั้นคิดถึงนายจนแทบบ้าอยู่แล้ว” พูดพลางกระชับอ้อมกอดจนแน่นขึ้น ในยามเนื้อเสื้อผ้าอุ่นๆคงไม่เท่าอ้อมกอดจากคนรักที่เฝ้ารอ

 

“ชั้นก็คิดถึงนายเหมือนกัน..” คนตัวเล็กพูดพลางซุกใบหน้าลงบนไหล่กว้าง

 

“ดีใจจัง” คนตัวโตค่อยๆคลายอ้อมกอดออก แล้วมองพิศใบหน้าแสนคิดถึงอย่างพิจารณา นานเหลือเกินที่คิดว่าคงไม่มีโอกาสได้พบเจอ แม้จะพร่ำบอกกับตัวเองว่ากวังมินจะต้องกลับมา แต่ก็ไม่เคยมีอะไรยืนยันเลยว่าสิ่งที่เขาวาดฝันนั้นจะเป็นจริง

 

กวังมินหรุบสายตาต่ำลงด้วยความอาย แม้จะเกินเลยจนถึงขั้นมีอะไรกันมาแล้ว แต่เขาก็ยังแพ้สายตาคู่สวยของยองมินที่มองมาอยู่ดี

 

ริมฝีปากหยักบรรจงทาบลงบนกลีบปากอิ่มสวย ละเลียดชิมความหวานที่เฝ้าถวิลหาโดยไม่รีบร้อน ทว่าเนิ่นนานจนแทบหยุดหายใจ ราวกับถ้อยคำมากมายที่อยากจะเอื้อนเอ่ยกำลังถูกถ่ายทอดผ่านรสสัมผัสแสนอ่อนโยนนี้…

 

 

มือเล็กเลื่อนไปตามลำคอขาว นิ้วเรียวปลดตะขอสร้อยสีเงินเส้นเล็กที่แขวนอยู่กับตัวออก “ชั้นแขวนมันไว้กับตัวตลอดเลยนะ”

 

กวังมินพูดพลางยื่นสร้อยเส้นเล็กที่มีแหวนเงินแขวนแทนจี้ส่งให้คนตัวสูง มันคือแหวนที่ยองมินเคยสวมให้กวังมินเพื่อเดิมพันความรักของเขา

 

“ชั้นไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสได้เห็นมันอีก” นั่นเพราะยองมินเข้าใจว่ากวังมินทิ้งแหวนวงนี้ไปแล้ว ในตอนนี้ความรู้สึกดีใจมันมากล้นเกินกว่าเก็บไว้จนต้องระบายออกมาเป็นรอยยิ้ม

 

“ชั้นอยากให้นายสวมมันให้อีกครั้ง..จะได้ไหม?” เสียงนั้นแผ่วลงในปลายประโยค ใบหน้าเนียนเจือสีแดงระเรื่ออย่างขลาดเขิน ท่าทางของกวังมินในเวลานี้ช่างดูน่ารักเหลือเกินในสายตาของคนมอง

 

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?”

 

ยองมินถอดโลหะวงกลมสีเงินเกลี้ยงจากสร้อยเส้นเล็ก แล้วประคองมือบางขึ้นสวมแหวนเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายอย่างระมัดระวัง ก่อนจุมพิตเบาๆบนปลายนิ้วเรียว

 

“ชั้นรักนาย…” เสียงทุ้มเอ่ยพลางเงยหน้าขึ้นมองคนตัวบาง

 

“ชั้นก็รักนาย…เหมือนกัน” ร่างเล็กเอ่ยเสียงเบา ทั้งรู้สึกเขินและไม่ชิน ตลอดเวลาที่ผ่านมากวังมินไม่เคยพูดคำว่ารักกับยองมินเลย เพราะก่อนนั้นหัวใจของเขายังสับสนไปกับเรื่องราวของรักครั้งแรก

 

แต่เวลานี้เขานั้นพร้อมมอบทั้งกายและใจให้กับคนตรงหน้า

 

.

.

.

 

ร่างบอบบางนั่งแกว่งขาไปมาอยู่บนเตียง มือเล็กเหยียดไปข้างหน้าจนสุดความยาวแขนเพื่อไล่ความเมื่อยล้าออกไป แสงไฟจากตึกข้างๆส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านผืนบางเข้ามาในห้องกร