[SF][Jo Twins] Cinderella Parody

posted on 14 Jun 2014 13:48 by sk-chan in Fiction, Jo-Twins

Title : Cinderella Parody

Author : S K - S a K U

Couple : Jo Twins [Boyfriend] //ไม่ระบุตำแหน่ง

Rating : PG-13

Genre : A/U

Summary : “นิทานก่อนนอนภาคบอยเฟรนด์” แท็ก #ยองกวังฟิค

Author’s note :  อนึ่งตัวละครทุกตัวใส่ชุดผู้หญิงยังคงเป็นผู้ชาย และตัวละครที่ใส่กระโปรงก็ไม่ได้หมายความว่าจะเคะ เราฟรีสไตล์มาก อ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น อย่านึกถึงหลักความเป็นจริง เพราะมันเป็นฟิคที่เรียกได้ว่ามั่วสุดๆ -*-

อสอง ฟิคเรื่องนี้เกิดหลัง Rainy Song แต่เกิดก่อนทุกเรื่องที่เคยลงไปค่ะ //มันโดนดองนั่นเอง 555

 

 

 

 

 

แสงแดดยามเช้าส่องสว่างเริ่มต้นวันใหม่ให้สรรพสิ่งบนโลก เด็กหนุ่มร่างเล็กในชุดกระโปรงสุ่มสีชมพูพร้อมผ้ากันเปื้อนคาดเอวกำลังเดินผ่านข้างทางที่เต็มไปด้วยแมกไม้สีเขียว มือข้างหนึ่งหิ้วตะกร้าหวายใบโต อีกข้างถือร่มติดระบายสีหวานซึ่งเข้ากันกับใบหน้าน่ารักในเรือนผมสีทองระต้นคอ

ทางเดินธรรมชาติอาจจะไม่สะดวกเท่าไรนักกับชุดแบบนี้ บ่อยครั้งที่เด็กหนุ่มต้องหยุดยกชายกระโปรงขึ้นแล้วค่อยๆก้าวข้ามผ่านรากไม้ใหญ่ขึ้นรกเกะกะไป สิ่งเหล่านี้เป็นกิจวัตรประจำวันยามเช้าที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงตั้งแต่โจยองมินเป็นเด็กจนกระทั่งย่างเข้าอายุสู่ 17

 

จากทางเดินข้ามป่าไม่ไกลเท่าไรนักจะถึงตัวเมืองที่ชาวบ้านในระแวกนั้นนำสินค้าสดจากสวนและไร่มาจำหน่ายจนกลายเป็นตลาดประจำหมู่บ้านซึ่งหากใครอยากได้อะไรก็จะมาจับจ่ายซื้อขายแลกเปลี่ยนกันที่นี่

 

“ยองมิน วันนี้เอาอะไรดีล่ะลูก” เสียงหญิงสูงวัยในชุดสีหม่นพร้อมผ้ากันเปื้อนกล่าวทักเด็กหนุ่มหน้าใส

 

“ขอมันฝรั่งให้ผมสามลูกสิฮะ”

 

“ได้เลยจ้ะ อ้ะ แล้วก็นี่ป้าแถมให้อีกอันนะ กินเยอะๆจะได้โตไวๆ ดูสิโดนพวกนั้นแย่งกินจนผอมหมดแล้ว น่าสงสารจริงๆ”

 

“ขอบคุณครับ” ยองมินรับของทั้งหมดมาใส่ตะกร้าที่ถือติดมือมาจากบ้าน จัดการจ่ายเงินให้เธอตามจำนวนและไม่ลืมที่จะส่งยิ้มหวานน่ารักให้กับคุณป้าผู้อารีก่อนจะเดินออกไปซื้อของตามรายการเพื่อให้ทันเวลา

เป็นภาพชินตาสำหรับพ่อค้าแม่ขายและผู้คนที่มาจับจ่ายในตลาดเล็กๆแห่งนี้ ที่จะเห็นเด็กหนุ่มผิวขาวหน้าตาจิ้มลิ้มมาซื้อของแทบทุกวัน ทุกคนต่างรู้ดีว่ายองมินน่า(ออกเสียงให้มันใกล้เคียงกับซินเดอเรลล่า)กำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เล็กและอาศัยอยู่กับแม่เลี้ยง(?)และน้องสาว(?)ใจร้าย

 

.

.

 

ภายในบ้านที่เงียบสงบ เสียงเปิดประตูดังลั่นทำให้เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาถึงกับสะดุ้งโหยง

 

“เอ้า!! นี่ของที่จะใช้ทำกับข้าวสำหรับวันนี้ ใช้สมองน้อยๆในหัวคิดเอาเองนะว่าจะทำอะไรให้ชั้นกิน” ยองมินน่า~โยนตะกร้าหวายพร้อมร่มสีชมพูลงตรงหน้าโซฟาที่มินวูนั่งอยู่

 

มินวูรีบคว้าข้าวของทั้งหมดวิ่งเข้าครัวไปในทันทีโดยไม่ทันให้อีกคนต้องออกคำสั่งซ้ำ

 

“น้าจองมิน ถูพื้นยังไงฮะ นี่แน่ใจว่าถูแล้ว” ยองมินน่า~ตวาดเสียงลั่นต่อว่าน้าจองมินหรือที่ชาวบ้านรู้จักกันในนามแม่เลี้ยงใจร้าย(?)ของยองมินนั่นเอง ส่วนเด็กหนุ่มที่เพิ่งหายเข้าครัวนั้นคือลูกชายของน้าจองมิน

 

“ชั้นจะไปอาบน้ำ ถ้าอาหารเช้าเสร็จแล้วเรียกด้วยละกัน” บอกเสียงดังก่อนจะเดินหอบกระโปรงสุ่มเข้าห้องไป

 

เป็นความจริงที่ยองมินน่า~อาศัยอยู่กับแม่เลี้ยงและน้องต่างแม่ และเป็นเรื่องจริงที่ยองมินไม่ได้เป็นฝ่ายถูกรังแกอย่างที่ใครๆเข้าใจ หากแต่ยองมินเองต่างหากที่เป็นฝ่ายกุมอำนาจเหนือสองคนแม่ลูกในบ้านหลังนี้ด้วยเหตุผลอันใดก็ไม่อาจทราบได้

 

.

.

 

ยามสายหลังจากอาหารเช้าได้ผ่านพ้นไป ยองมินน่าหลบไปอ่านหนังสือใต้ต้นไม้หน้าบ้าน ส่วนสองคนแม่ลูกก็ทำหน้าที่เก็บกวาดอย่างไม่รีรอ

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงพูด “ขอโทษครับ มีใครอยู่ไหม?” ยองมินไม่ได้พูดอะไร เป็นอันรู้กันว่าน้าจองมินต้องออกมาเปิดประตู ส่วนเขานั้นทำเพียงนั่งมองอยู่เงียบๆโดยที่แขกคนนั้นไม่ทันสังเกต

 

“จดหมายเชิญไปงานเลี้ยงหาคู่ขององค์ชายดงฮยอนครับ งานจะจัดขึ้นในคืนวันที่ 13  เรียนเชิญทุกท่านเลยนะครับ” แขกคนนั้นน่าจะเป็นนายทหารจากในวังพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนฟัง น้าจองมินรับจดหมายเชิญไว้ในมือ ทหารหนุ่มคนนั้นโค้งคำนับก่อนจะจากไป และเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในสายตาของยองมินน่า

 

.

.

 

คืนวันที่ 13 หรือวันงานเต้นรำเลือกคู่ของเจ้าชาย ขณะที่มินวูกำลังเก็บกวาดครัวอยู่นั้นก็มีแสงแว้บขึ้นมาพร้อมชายหนุ่มรูปงามในชุดขาว และคทารูปดาวในมือที่ดูไม่ค่อยเข้ากันกับหน้าตาอันมาดแมนเท่าไรนัก

 

“ค..คุณเป็นใคร แล้วเข้ามาได้ยังไง?” มินวูกล่าวด้วยท่าทางตกใจ

 

“ข้าชื่อฮยอนซองเป็นเทวดาฝึกหัด ได้รับมอบหมายให้มาช่วยผู้คนที่เดือดร้อน ข้าจะช่วยให้เจ้าได้ไปงานเลี้ยงอย่างที่หวัง” หนุ่มผมทองหน้าหล่อกล่าวแนะนำตัว

 

“ดีเลยเจ้าหัวทองเป็นเทวดาใช่ไหม? ช่วยเสกชุดผู้ดีอังกฤษออปชั่นอลังการพร้อมพาหนะเพื่อส่งข้าไปงานหน่อยสิ” คนที่ออกคำสั่งไม่ใช่คนตัวเล็ก แต่เป็นยองมินน่าที่โผล่มาจากไหนไม่รู้

 

“ช…ใช่ แต่ข้าจะมาช่วยหนูคนนั้นไม่ใช่เจ้าน่ะ” เทวดาฝึกหัดพยายามอธิบายกับหนุ่มน้อยหน้าหวาน

 

“ช่วยข้าก็ได้บุญเหมือนกันแหละ หรืออยากให้ข้าตบนางเด็กนี่ต่อหน้าเจ้าถึงจะยอมช่วยข้าล่ะ” ยองมินน่า~ถลึงตาขู่ ฮยอนซองอึกๆอักๆเพราะห่วงความปลอดภัยของคนที่นั่งเงียบไม่มีปากเสียงอย่างมินวู

 

“อ.เอ่อ ”

 

เทวดามีหน้าที่ช่วยเหลือคนจึงไม่อาจปฏิเสธคำขอของยองมินได้ ฮยอนซองเสกชุดสวยพร้อมรถฟักทองตามต้นฉบับซินเดอเรลล่าให้ และในขณะที่กำลังจะเอ่ยบอกบางอย่างเสียงห้วนก็ขัดขึ้น

 

“ไม่เอาไอ้รถเฉิ่มๆนี่ได้ไหม? ลีมูซีนไรงี้ รู้จักม๊ะ แล้วก็ขับไปส่งด้วย”

 

“ห๊ะ” เทวดาฝึกหัดถึงกับกุมหัว โอย นี่มันอะไรกัน

 

“ถ้าบอกว่าทำไม่ได้ ข้าจะไม่รับรองความปลอดภัยนังเด็กเอ๋อนี่หรอกนะ”

 

สิ้นคำขู่ รถฟักทองก็กลายเป็นลีมูซีนคันงาม โดยมีเทวดาฝึกหัดแปลงร่างเป็นสารถีนั่งอยู่พร้อมที่เก้าอี้คนขับ รอแค่ให้ยองมินน่า~หอบกระโปรงชุดสวยขึ้นไปนั่งด้านใน

 

.

.

 

งานเต้นรำดำเนินไปตามกำหนดการ เหล่าสาวน้อยและหนุ่มรูปงามจากทั่วสารทิศต่างมารวมตัวอยู่ท้องพระโรงที่จัดงานก่อนที่เจ้าชายดงฮยอนจะเสด็จเข้ามา ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังชายผู้สูงศักดิ์ แต่ยองมินน่า~กลับไม่ได้ใส่ใจ จนกระทั่งเจ้าชายมาหยุดยืนอยู่ท่ามกลางแขกทุกคน

 

เหมือนกับพระองค์จะทรงได้คนที่ต้องพระทัยและกำลังเดินเข้าไปหาเพื่อขอเต้นรำด้วย ทุกอย่างอยู่ในสายตาของยองมินน่า มินวูที่ตามมาทีหลังด้วยฝีมือการช่วยเหลือของฮยอนซองเป็นเป้าหมายที่องค์ชายเลือก แน่นอนว่าเด็กหนุ่มผมทองไม่มีวันยอมให้เป็นเช่นนั้น แขนข้างหนึ่งกระทุ้งร่างของมินวูจนเซล้มลงไปกับพื้นจนคนตัวเล็กกลืนหายไปท่ามกลางฝูงชนแล้วพาตัวเองออกมายืนตรงหน้าเจ้าชายแทน

เจ้าชายดงฮยอนที่ไม่สามารถทำอะไรได้จึงต้องแก้สถานการณ์โดยการโค้งรับยองมินน่าออกไปเต้นรำแทนคนที่ตัวเองหมายปอง เพราะไม่เช่นนั้นความชุลมุนจะยิ่งทวีมากขึ้นและคนตัวเล็กอาจได้รับอันตราย

 

ตลอดระยะเวลาที่เต้นรำด้วยสายตาของยองมินน่าไม่ได้จ้องมองพระพักตร์ขององค์ชาย เหมือนกับที่ดงฮยอนเองก็ไม่ได้สนใจมองคนตรงหน้าเลยเช่นกัน เนิ่นนานเหลือเกินสำหรับการมองหาคนที่หายไปจนกระทั่งนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน เหล่าทหารองครักษ์ต้องมีการเปลี่ยนเวร ยองมินน่ารีบสลัดจากองค์ชายแล้ววิ่งหนีออกไปจากท้องพระโรงไปในทันที

 

องค์ชายดงฮยอนที่ทำอะไรไม่ถูก ออกแรงก้าวเท้าวิ่งตามร่างสูงโปร่งจนไปถึงบันไดทางลงปราสาท แต่ยองมินน่าก็ไวพอที่จะเว้นนะยะห่างจากอีกคนไว้

 

ให้ตายเหอะ จะตามมาทำไมกันนะ คนกำลังรีบ

 

ร่างโปร่งสบถด่าในขณะที่ขาก็รีบเร่งก้าวไปตามบันไดแสนชัน โดยไม่เข้าใจเหมือนกันว่าบันไดปราสาทนี่จะทำขั้นเยอะ หรือสูงไว้เพื่ออะไร (คงกลัวน้ำท่วมสินะ)

 

ทว่าเมื่อหันหลังกลับไปอีกครั้งร่างขององค์ชายก็เข้ามาใกล้ทุกขณะ เมื่อจนหนทางหนี ยองมินน่าจึงตัดสินใจถอดรองเท้าส้นสูงคู่สวยออก

 

“บอกว่าอย่าตามมายังไงล่ะ สาดดดดดด” สิ้นเสียงของยองมินน่ารองเท้าแก้วคู่งามก็ปะทะเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาขององค์ชายเต็มแรงจนพระโลหิตไหลนองออกมาอาบพระพักตร์ ก่อนที่รองเท้าข้างหนึ่งจะร่วงหล่นกับพื้นไว้ให้องค์ชายดูต่างหน้าแทนคนที่ประทุษร้ายพระองค์

 

เจ็บใดไม่เท่าหน้าเสียโฉม กว่าจะหล่อขนาดนี้บำรุงไปเท่าไรใครจะรู้บ้างงงงงงงง

 

.

.

 

ผ่านไปเกือบเดือนกว่าองค์ชายดงฮยอนจะรักษาบาดแผลบนใบหน้าได้ ทุกคนที่เคยสนใจเรื่องคนที่จะได้เป็นคู่ครองของพระองค์ต่างลือกันไปต่างๆนานา จนกระทั่งข่าวลือเริ่มจางหายไปและไม่มีใครคิดสนใจมันอีก

และแล้วก็ถึงวันที่องค์ชายดงฮยอนออกประกาศตามหาเจ้าของรองเท้าที่ถูกทิ้งไว้และเสด็จออกตามคนคนนั้นด้วยพระองค์เอง หากแต่ผ่านไปทั่วทุกแห่งในเมืองแล้วกลับยังไม่เจอใครคนที่จะสามารถสวมมันได้ จนตอนนี้เหลือเพียงบ้านหลังสุดท้ายซึ่งอยู่ลึกไปในป่าใหญ่

 

ประตูบ้านถูกเปิดออกต้อนรับแขกผู้มาเยือน ยองมินน่ายิ้มหวานให้กับเหล่าทหารและเจ้าชายดงฮยอนที่บัดนี้พระพักตร์นั้นกลับมาหล่อวิ้งเช่นเดิมแล้ว

 

“ข้ามาตามหาเจ้าของรองเท้าข้างนี้ นำทุกคนในบ้านมาลองสวมมันที” องค์ชายกล่าวบอกจุดประสงค์

 

“ช้าก่อนพระองค์ กระหม่อมมีเรื่องอยากกราบทูลเป็นการส่วนตัวพะยะค่ะ” ยองมินน่ากล่าวบอกองค์ชาย

 

“เจ้ารู้ไหมว่ากำลังพูดอยู่กับใคร?”

 

“กระหม่อมทราบพะย่ะค่ะ หากคุยกับกระหม่อมแล้วไม่พอพระทัย พระองค์สามารถลงโทษกระหม่อมได้เลย”

 

เห็นอีกคนกล้าพูดเป็นหมั่นเหมาะองค์ชายจึงยอมเข้าไปคุยกับยองมินน่าเพียงลำพัง ไม่แปลกที่พระองค์จะทรงจำยองมินน่าไม่ได้ เพราะพระองค์นั้นไม่ได้สนพระทัยในตัวยองมินเลยสักนิด แต่เป็นหนุ่มน้อยตัวเล็กต่างหากที่พระองค์เฝ้าคิดถึง ทว่าเบาะแสอื่นใดเกี่ยวกับใครคนนั้นพระองค์ก็แทบไม่มี จึงจำเป็นต้องนำรองเท้าที่เคยประทุษร้ายพระพักตร์อันหล่อเหลาของพระองค์มาตามหาเจ้าของของมันแล้วซักถามเอาความถึงเรื่องที่เจ้าตัวได้ทำไว้กับคนตัวเล็กทั้งหมดเผื่อจะได้ความคืบหน้าอะไรบ้าง

 

 

 

 

สุดท้ายนิทานเรื่องนี้มินวูก็ได้ครองคู่กับเจ้าชายอย่างมีความสุข ทั้งสองรักกันหวานชื่นจนเป็นที่อิจฉาของทุกคน

 

ส่วนยองมินน่าได้รับพระราชทานวังส่วนตัวพร้อมข้าทาสบริวารเป็นรางวัล ในนิทานบอกแบบนั้น แต่ความจริงน่ะยองมินน่าไปข่มขู่เอาทั้งหมดมาเพื่อแลกกับชีวิตของมินวู

 

นอกจากทรัพย์สินและวังส่วนตัวรวมถึงข้าทาสบริวารแล้ว ยองมินน่ายังขอองครักษ์คนหนึ่งขององค์ชายมาอยู่กับตน ซึ่งนั่นก็คือนายทหารที่ไปส่งจดหมายเชิญที่บ้านยองมินนั่นเอง

 

ยองมินน่าตกหลุมรักทหารหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้มตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นและไปงานเต้นรำเพราะต้องการพบหน้า แต่กลับได้เจออีกคนเพียงแค่ระยะไกลๆเท่านั้น เมื่อรอจนนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน ทหารองครักษ์มีการเคลื่อนขบวนเปลี่ยนเวรยาม ยองมินน่าจึงรีบวิ่งตามอีกคนออกไป หวังจะพูดคุยทำความรู้จัก แต่กลับคลาดกันเพราะองค์ชายดงฮยอนที่วิ่งตามมาจนต้องสกัดดาวรุ่งด้วยการปารองเท้าใส่หน้า

 

นามขององครักษ์ร่างบางคนนั้นคือกวังมิน ที่ปัจจุบันมีสถานะเป็นเมดส่วนตัวของยองมินน่าไปเสียแล้ว นับตั้งแต่นั้นมายองมินก็เลิกแต่งชุดกระโปรงสุ่ม แล้วหันมาสรรหาชุดเมดฟูฟ่องให้กวังมินเปลี่ยนใส่ในแต่ละวันแทน

 

ไม่มีใครเหมาะกับชุดแบบนี้เท่ากับกวังมินของชั้นอีกแล้ว ยองมินน่าได้กล่าวไว้

 

.

.

 

จบเหอะ

 

 

 

 

 

ในเมื่อฟิคผู้ชายท้องได้ยังมี แล้วฟิคที่ผู้ชายหน้าสวยใส่กระโปรงสุ่มจะเมะบ้างก็คงไม่แปลกอะไร 55 //อ่านขำๆ อย่าถามถึงสาระเลยเจ้าค่ะ

 

Comment

Comment:

Tweet

#2 By (1.46.165.3|1.46.165.3) on 2014-11-01 03:44

โอ๊ยยยยยยยยย ป่วง!!!

เหมือนพี่พู่พลิกพล็อตตอนจบป่าวอะ ' ' ??
หรือว่าจงใจทำให้ยองมินหลอกลวงประชาชีเป็นสาวน้อยน่ารัก เหมือนที่เราโดนกันตอนแรก ? XD

อ่านๆไปแล้วแบบลุ้น จะจบเรื่องอยู่แล้ว กวังมินอยู่ไหน ทำไมยังไม่ออกมา ?!

จองมินเป็นแม่เลี้ยงที่โดยจิกหัวใช้ ส่วนมินวูเป็นลูกสาวที่ไม่มีปากเสียง เทวดายังกลัว เจ้าชายก็โดนรองเท้าแก้วตบเลือดสาด
มีเพียงคนเดียวที่ไม่เป็นอะไรเลย คือ กวังมินสินะ....

อ้อ! นอกจากว่าองครักษ์กวังมินจะลุกจากเตียงไม่ได้ชิมิ ฮาาาาา

ยองมินน่ามาเฟียสุดๆ ข่มขู่ทุกคนเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ กร้ากกกกก
แถมมีหลอกลวงชาวบ้านอีก

#1 By [chibi] Fairy ~* on 2014-07-21 23:41