[OS][Jo Twins] Milk Chocolate

posted on 13 Feb 2014 23:31 by sk-chan in Fiction, Jo-Twins

Title : Milk Chocolate

Author : S K – S a K U

Couple : Jo Twins - Youngmin  x Kwangmin [Boyfriend]

Rating : PG-15

Genre : A/U

Author’s note :  ฟิควาเลนไทน์ที่ไม่ได้ตั้งใจจะเขียน //คือชอบไวท์เดย์กับคริสต์มาสมากกว่า แต่พอเห็นว่าเด็กๆเข้าพิธีจบการศึกษาวันที่ 13 กุมภาพันธ์ มันก็อดมโนต่อกันไม่ได้จริงๆ

 

ถ้าอ่านแล้วไม่สนุก ไม่ฟิน หรือขัดใจอย่าว่ากันน้า เขียนแล้วก็ไม่รู้จะไล่แก้ตรงไหนให้มันดีกว่านี้ อ่านทวนไปสี่ถึงห้ารอบจนถึงขนาดปริ๊นออกมาอ่านก็แล้ว T w T

 

SP Thx คุณแม่น้องกวังที่เสริมตอนท้ายให้ด้วย 

 

 

 

 

ยามสายอันแสนสงบซึ่งเป็นวันหยุดของเหล่าสมาชิกบอยเฟรนด์ โจยองมินเดินกลับเข้ามาในห้องหลังจากไล่เปิดดูรายการทีวีจนไม่มีอะไรจะดู และในระหว่างที่กำลังเดินดิ่งไปยังเตียงนอน ดวงตากลมก็สะดุดกับร่างผอมบางซึ่งกำลังก้มๆเงยอยู่หน้าตะกร้าพร้อมกองผ้าขนาดย่อมข้างตัว

 

“ทำอะไรแต่เช้าน่ะกวัง”

 

“แยกเสื้อผ้าที่จะส่งซักน่ะ” เจ้าของชื่อกล่าวตอบโดยที่ยังสาละวนกับกองเสื้อผ้าตรงหน้า

 

“ฝากด้วยสิ” ไม่พูดเปล่า แฝดคนพี่สาวเท้าเข้ามาหาพร้อมตะกร้าผ้าในมือ

 

“อะไรเล่า ของของนายก็ทำเองเดะ”

 

“ฝากหน่อยก็ไม่ได้ อา..ชุดนี้ความจริงก็ไม่ได้ใช้แล้วนะ” ยองมินว่าในขณะหยิบชุดนักเรียนที่เพิ่งใช้ในงานพิธีจบการศึกษาของเมื่อวานขึ้นมาจากตะกร้า

 

“จะว่าไปก็ใจหายเหมือนกัน” กวังมินมองตามชุดที่อีกคนพูดถึงแล้วถอนหายใจออกมาราวกับคนสูงวัยอาลัยความหลัง จนแฝดพี่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยทัก

 

“เรื่องอะไร?”

 

“ที่จะไม่ได้ไปโรงเรียนแล้วไง”

 

“พูดยังกับว่าเราได้ไปโรงเรียนกันบ่อยเหอะ”

 

“ถึงไม่บ่อยแต่อย่างน้อยก็ได้ไป แต่หลังจากนี้เราจะไม่ได้เจอเพื่อนๆแบบนั้นแล้ว มันอดคิดไม่ได้นี่นา…” เด็กน้อยตัวบางบ่นด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกชัดว่าเขานั้นรู้สึกใจหายมากแค่ไหน สำหรับคนที่เข้าวงการบันเทิงตั้งแต่อายุยังน้อย ทิ้งวัยเด็กกระโดดสู่วงจรของคนทำงาน พบเจอผู้คนมากมายพร้อมกับแบกข้างหลังไว้ด้วยชื่อเสียงและความรับผิดชอบ โรงเรียนเป็นสิ่งหนึ่งที่ยังรักษาความรู้สึกของการเป็นเด็กไว้ได้ เป็นที่ที่ไม่ต้องปั้นหน้าเข้าหาใคร สามารถยิ้มหัวเราะได้ยังใจคิด แต่พอจบออกมาแล้วก็ไม่ต่างจากการหันหลังจากที่พักใจซึ่งมีเพียงไม่กี่แห่งออกมา

 

“เด็กหนอเด็ก” ยองมินว่าแฝดน้องหลังจากนั่งเงียบคิดตามอีกคนมาพักใหญ่

 

“นายโตตายล่ะ” คนตัวบางตวาดแว้ดใส่พี่ชายฝาแฝดที่ชอบเอาแต่ท่ามากไม่แสดงความรู้สึก

 

“อย่างน้อยชั้นก็มีศักดิ์เป็นพี่ชายนายป้ะ”

 

“ถ้าจะอ้างไอ้เรื่องเกิดก่อนหกนาทีก็เลิกเหอะ เราไม่ได้ห่างกันข้ามปี” กวังมินเบรกอีกฝ่ายอย่างรู้ทันเมื่อยองมินเริ่มอ้างศักดิ์ความเป็นพี่ สำหรับเขาแล้วไม่ยุติธรรมเลยที่ต้องมาเป็นเบี้ยล่างของคนที่เกิดวันเดียวกันแบบนี้ ยองมินเองก็เอาแต่วางมาดว่าตัวเองเป็นพี่ชายแล้วเก็บซ่อนความเป็นเด็กไว้ในใจ

 

“อ้ะ ฝากไอ้นี่ไปส่งซักด้วยนะ” ตะกร้าผ้าที่แยกของแล้วถูกวางลงตรงหน้าแฝดน้องก่อนที่แฝดคนพี่จะผุดลุกขึ้นปีนขึ้นเตียงชั้นสองไป ทิ้งให้อีกคนได้แต่ด่าไล่หลัง “เฮ้ย บอกแล้วไงว่าไม่รับฝาก”

 

.

.

 

ก่อนที่ใครคนนั้นจะกลับมายืนตรงหน้าพร้อมกล่องขนาดเล็กที่ผูกด้วยริบบิ้นสีแดง “แลกกับไอ้นี่ โอเคป้ะ”

 

“อย่าคิดจะเอาขนมมาล่อ” กวังมินตัดบทโดยไม่คิดสนใจใครอีกคนที่ไม่รู้ว่ากลับมายืนข้างกันตั้งแต่เมื่อไร ยองมินน่ะชอบพูดเองเออเองตลอด ไม่เคยถามความเห็นคนอื่นเลยสักครั้ง

 

“มันไม่ใช่ขนมธรรมดานะครับน้องชาย นี่ช็อกโกแลตวาเลนไทน์เชียวนะ” โจยองมินอธิบายสรรพคุณแล้วส่งยิ้มกว้างให้กับน้องชาย(ฝาแฝด)

 

“แล้วมันต่างจากช็อกโกแลตธรรมดายังไงมิทราบ”

 

“มันหน้าตาดีแล้วก็อร่อยกว่า ถือเป็นของขวัญวันเรียนจบนะ”

 

“ข..ขอบใจ” คนเป็นน้องรับของไว้ในมือพลางมองพี่ชายตา(ฝาแฝด)ไม่กระพริบ ร้อยวันพันปีเหตุการณ์แบบนี้จะมีขึ้นสักครั้ง นึกสงสัยเบาๆเหมือนกันว่าแฝดคนพี่กินยาอะไรผิดมาหรือเปล่า

 

“ช่วงนี้หันไปทางไหนก็เจอแต่ไอ้นี่อะ เทศกาลพอดี ช็อกโกแลตนมนายน่าจะชอบ” ยองมินบอกถึงที่มาของมันในขณะที่คนน้องเริ่มแกะของข้างในออกดู

 

“ว้าว สวยจัง” โจกวังมินอุทานออกมาด้วยสายตาเป็นประกายเมื่อเปิดกล่องออกมาแล้วพบเจ้าลูกกลมๆที่จำลองเป็นดาวเคราะห์น้อยอย่างวิจิตรสวยงาม มองไม่ออกเลยว่านี่จะเป็นของที่สามารถกินได้ สมกับที่แฝดพี่โอ้อวดไว้ว่ามันพิเศษหนักหนา เขาก็เพิ่งรู้วันนี้แหละว่าช็อกโกแลตที่วางขายในเทศกาลวาเลนไทน์ไม่ได้เพียงแค่ห่อกล่องสวยๆเท่านั้น

 

“เห็นไหมล่ะว่ามันไม่ธรรมดา”

 

“ไม่กล้ากินเลยอ่ะ” เด็กน้อยตัวบางกล่าวอย่างเสียดาย ของสวยๆแบบนี้ไม่ควรจะเป็นของกินเลยสักนิด ทั้งลวดลาย รายละเอียดสวยงามสมจริงไปหมด สวยกว่าดาวเคราะห์พลาสติกจำลองที่เคยเห็นในห้องเรียนวิชาวิทยาศาสตร์เสียอีก

 

“กินๆไปเถอะน่า เก็บไว้มันก็เสียเปล่าๆ ดีไม่ดีมดจะขึ้นเอา”

 

“โทษทีนะ ชั้นไม่ได้ซื้ออะไรให้นายเลยอะ”

 

“ไม่เป็นไร แต่ขอชิมอันนึงแล้วกัน ความจริงที่ซื้อมาก็เพราะอยากกินเองด้วย” แล้วโจยองมินก็เผยความนัยที่แฝงมากับของขวัญชิ้นสวยให้คนน้องได้รู้ ซึ่งกวังมินไม่นึกแปลกใจในคำขอเลยสักนิด

 

“แล้วทำไมไม่ซื้อมาสองกล่อง”

 

“มันไม่ใช่ถูกๆนะเออ”

 

“ไหนบอกว่าเป็นของขวัญแล้วจะมาขอคืนแบบนี้ได้ไงกัน”

 

“น่า..ขอชิมชิ้นนึง ชั้นก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันอร่อยเหมือนที่คนขายบอกไหม”

 

“ไม่ได้!”

 

“ชิ้นเดียวเอง อย่าขี้เหนียวสิ”

 

“ไม่ เพราะนายให้ชั้นแล้ว อย่ามาเนียน” เห็นความทู่ซี้น่ารำคาญของพี่ชายฝาแฝดแล้วกวังมินชักหน่ายใจ มือเรียวตัดสินใจคว้าเจ้าดาวเคราะห์แสนสวยส่งเข้าปาก แล้วพับเก็บกล่องที่เพิ่งได้มาโยนไปให้พ้นทางราวกับจะแกล้งอีกคน เอาสิ อยากกินนักใช่ไหม ก็อดไปแล้วกัน

 

 

“งั้นขอชิมจากปากนายก็แล้วกัน” แต่นั่นกลับกลายเป็นการยั่วยุให้แฝดพี่ทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด ดาวเคราะห์น้อยรสหวานที่เพิ่งจะถูกส่งเข้าปากกำลังจะถูกช่วงชิงกลับไป

 

“อื้ม…อ” โจกวังมินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาไม้นี้ และไม่รู้ด้วยว่าจะโต้ตอบอย่างไรดี ปากที่ประกบปิดทางออกของเสียง สัมผัสนุ่มหยุ่นที่กดทับลงมา รวมถึงบางสิ่งที่รุกรานเข้ามาข้างในแล้วตวัดเกี่ยวขนมหวานชิ้นนั้นออกไปลิ้มรส ในหัวขาวโพลนจนแทบจะไม่เหลือเรี่ยวแรงทรงตัว สำหรับกวังมินนี่คือจูบแรก แต่กับแฝดที่ที่ช่ำชองขนาดนี้มันต้องไม่ใช่แน่นอน

 

“ทำบ้าอะไรของนาย” เสียงที่เพิ่งจะรวบรวมออกมาจากลำคอได้ตวาดใส่อีกคน

 

“จบมัธยมปลายแล้วนายก็ควรจะเรียนรู้เรื่องจูบแรกได้แล้วนะ” และนั่นคือคำตอบที่คนตัวบางได้รับ

 

“โจยองมิน!!!” กวังมินสติหลุดแผดเสียงเรียกคนต้นเรื่องพร้อมกับโกยข้าวของในตะกร้าเขวี้ยงใส่หน้าอีกคนเต็มแรง

 

 

 

แปะ

 

 

เสียงของเบากระทบบางอย่าง หากไม่ใช่กับเป้าหมายเดียวกับที่กวังมินต้องการ แต่ดันเป็นบุคคลที่สามซึ่งไม่รู้อิโหน่อิเหน่ด้วยเลย

 

“พี่ฮยอนซอง!!!” ฝาแฝดอุทานออกมาแทบจะพร้อมกันเมื่อหันไปตามที่มาของเสียงแล้วพบใบหน้าของชายร่างหมีถูกบดบังด้วยอันเดอร์แวร์สีสันสดใส

 

“ฝาแฝดนี่มันอะไรไม่ทราบ” เจ้าของนามที่เพิ่งถูกขานเรียกเอ่ยถามสองพี่น้องหลังจากโยนของที่ติดอยู่บนหน้าออกไปแล้ว

 

“ของกวังมินฮะ” โจยองมินชี้นิ้วไปทางน้องชายซึ่งเป็นเจ้าของอันเดอร์แวร์ชิ้นนั้น

 

“พี่ไม่อยากรู้ว่ามันของใคร แต่ทำไมห้องถึงเป็นแบบนี้ ห๊ะ!” ชิมฮยอนซองตวาดลั่นเมื่อได้เห็นสภาพห้องที่มีเสื้อผ้า(ใส่แล้ว)กระจัดกระจายเกลื่อน แค่เขาออกไปข้างนอกแล้วปล่อยให้ฝาแฝดอยู่ด้วยกันตามลำพัง ทำไมทุกอย่างถึงได้เละเทะแบบนี้ โอย~~ หมีซองอยากจะกรี๊ดแก้กลุ้ม แฝดโจตีกันนี่มันนรกชัดๆ เพราะคิมดงฮยอนรู้แบบนี้สินะถึงได้ชิ่งหนีไปเป็นรูมเมทของเด็กแคระแทน(จองมินกับมินวู)

 

“นายนั่นแหละ / นายต่างหาก” ต่างคนต่างพยายามโยนความผิดให้อีกฝ่าย ปล่อยให้พี่รองยืนมองราวกับไม่มีตัวตน

 

เงียบ!!” จนกระทั่งอดรนทนไม่ไหวต้องใช้เสียงทรงพลังแผดลั่น

 

“…”  ได้ผล ทั่วทั้งห้องเงียบสงบไม่ต่างจากป่าช้าเลยทีเดียว

 

“ถ้าพี่กลับมาจากข้างนอกแล้วยังเจอสภาพห้องเป็นแบบนี้อีก พวกนาย…’ตาย

 

“…”

 

“เข้าใจใช่ไหม?” คนตัวโตถามย้ำเมื่อเห็นว่าสองพี่น้องเอาแต่นั่งปิดปากสนิท บทจะเรียบร้อยก็เรียบร้อยราวกับเรื่องเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นเลยเชียว

 

“ครับ” ทั้งสองขานรับและพยักหน้าตอบพร้อมเพรียงกัน ใครบอกว่าฝาแฝดไม่เหมือนกัน ดูตอนนี้สิแทบจะแยกไม่ออกเลยด้วยซ้ำ ทั้งหน้าตาตอนโดนดุ ทั้งกริยาที่แสดงออกให้เห็น เมื่อเห็นสองพี่น้องรับปากแล้วพี่รองของวงก็หันหลังเดินพาร่างหมีๆออกจากห้องไปอย่างใจเย็น อย่างน้อยฝาแฝดก็ยังฟังเขาบ้างในฐานะพี่ละนะ

 

.

.

 

“เพราะนายทำอะไรไม่รู้เรื่องแท้ๆเลย” โจยองมินดุน้องชายฝาแฝดหลังจากเห็นว่าบานประตูนั้นปิดลงแล้ว

 

“ใครกันแน่ที่เป็นคนต้นเรื่องน่ะ ห๊ะ!”

 

“แต่ที่โดนหน้าพี่ฮยอนซองคือน้องเจี๊ยกของนายนะ”

 

“แล้วถ้านายไม่แกล้งชั้น มันจะลอยไปไหม”

 

“หยุดเลย ถ้ามัวแต่เถียงกันแล้วพี่ฮยอนซองกลับมา พวกเราได้ตายจริงๆแน่” เมื่อรู้สึกว่าเริ่มจะเถียง(แถ)ไม่ชนะแฝดน้อง ยองมินจึงตัดบทหนี มันจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งหากคนเป็นพี่มีเหตุผลสู้น้องชายไม่ได้

 

“ไม่ยอมรับผิด…” กวังมินว่าแล้วก้มหน้าก้มตาเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายใส่ตะกร้า

 

“กวัง”

 

“อะไร?” คนเป็นน้องเงยหน้าจากงานที่ทำขึ้นมามองพี่ชาย แต่เพียงเสี้ยววินาทีที่สบสายตาใบหน้านั้นก็หันกลับไปทางเดิมในทันที

 

“หันหน้ามาคุยกับชั้น”

 

“เราไม่มีอะไรต้องคุยกัน”

 

“โจกวังมิน”

 

“….” เงียบ ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ มีเพียงใบหน้าด้านข้างที่เจือไปด้วยริ้วแดงจางเท่านั้นที่ยองมินได้เห็น อย่าบอกนะว่ากวังมินกำลังเขินเพราะเรื่องจูบช็อกโกแลตนั่น

 

คนเป็นพี่อมยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้น้องชายแล้วประคองใบหน้าอีกคนให้หันกลับมา

 

“อื้ม..ม” โจกวังมินแทบจะถลนลูกตาออกมาจากเบ้า เมื่อถูกริมฝีปากของพี่ชายประกบจูบซ้ำสอง มือเรียวพยายามผลักไสต่อต้าน แต่นั่นกลับทำให้ยองมินบดเบียดทุกอย่างแนบชิดขึ้นกว่าเดิม สติของคนถูกกระทำเริ่มพังทลายเมื่อรสหวานบางอย่างแทรกเข้ามาข้างใน แม้จะเจือจางแต่กลับสัมผัสได้ถึงความหอมหวานอันคุ้นเคย           ช็อกโกแลตนม

 

“ไอ้แฝดพี่บ้า” โจกวังมินโพล่งออกมาหลังจากเก็บเกี่ยวอากาศเข้าปอดจนจังหวะการหายใจกลับเป็นปกติ แต่ตัวต้นเรื่องกลับลุกหนีไปไกลเกินกว่าจะทำร้ายด้วยสองมือ ครั้นจะขว้างปาข้าวของใส่สุดท้ายก็ต้องกลับมาเก็บให้เข้าที่อยู่ดี คิดแล้วมันช่างน่าเจ็บใจที่ไม่สามารถเอาคืนอีกคนได้เลย คุ้มไหมเนี่ยกับช็อกโกแลตกล่องหนึ่ง

 

 

โจยองมินเดินออกจากห้องมาอย่างอารมณ์ดี ปกติทุกปีเขาจะได้ชิมขนมที่มีคนส่งมาให้ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าช็อกโกแลตที่ซื้อเองนั้นจะรสชาติดีถึงเพียงนี้…ไม่เสียสรรพคุณอวดอ้างจากคนขายจริงๆ

 

.

.

 

Fin

 
 

 


รูปช็อกโกแลตดาวเคราะห์นะคะ เผื่อนึกภาพกันไม่ออก //ของจริงเหมือนจะมีหลายรสต่างกันไปคนละแบบ แต่ในฟิคขอมั่วว่ามันเป็นช็อกโกแลตนมอย่างเดียว แต่ตกแต่งให้เป็นรูปดาวเคราะห์เอา ^ ^

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

อ๊ากกก ทำไมยองกระทำการอุกอากได้เช่นนี้
จูบรอบเดียวไม่พอมีรอบสองอีกแหนะ เขินแทนกวังคร่าาา
คือไม่รุจะโทษใครดีเลย แต่สงสารฮยอนซองอ่า โดนอันเดอร์แวร์โปะหน้า55555
ขอบคุณสำหรับฟิคคร่าาา

#2 By Mickyblingbling (115.87.3.63|115.87.3.63) on 2014-08-17 21:35

มันน่ารักมากกกกกกกกกกกก

โจยองมินเป็นผู้ชายลัลล้า!!
โจกวังมินเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสา ขี้โวยวาย

ช็อคนม..
อาาาา ยองมินบอกมานะว่าเคยไปจูบกับใครเขามา!!
น้องงอนเห็นปะ

ชิมฮยอนซอง โผล่มาโดนรังแกแบบหล่อๆแล้วจากไป
ตอนนี้แค่น้องเจี๊ยกบิน แต่ในอนาคตอาจเป็นเสียงอะไรแปลกๆนะ ?
XD //ก็ว่าไปเรื่อย

แต่ชอบอะ มันน่าร้ากกกกกกกกกก
มากเลยอะพี่พู่ > <

งื๊ดดดดด

แต่ตอนนี้ไม่ไหวล่ะ ขอลาไปนอนก่อนล่ะค่า

#1 By [chibi] Fairy ~* on 2014-02-24 21:15