[SF][Jo Twins] Wedding suit 1/2

posted on 14 Mar 2013 19:00 by sk-chan in Fiction, Jo-Twins directory Fiction

Title : Wedding suit

Author : Titleworld

Couple : Jo Twins - Youngmin  x Kwangmin [Boyfriend]

Rating : PG-15

Genre : A/U

Author’s note :  งานชิ้นนี้เป็นผลงานของน้อง Titleworld ไม่ใช่งานของเจ้าของบล็อกนะคะ เพราะชอบมากก็เลยขอมาลงเพื่อให้คนอื่นๆได้อ่าน เราแค่ช่วยอิดิทกับตัดคำซ้ำออกนิดหน่อย เพราะน้องเพิ่งเขียนงานชิ้นนี้เป็นชิ้นแรก อ่านแล้วรู้สึกยังไง ช่วยคอมเม้นบอกกันบ้างน้า~~ น้องเค้าจะได้เขียนเรื่องอื่นๆให้ได้อ่านกันอีก //พี่ก็จะได้มีฟิคอ่านด้วย > w <

 

Titleworld’s Talk :: เป็นการแต่งฟิคครั้งแรกเลย อาจมีขาดตกบกพร่องหรือบรรยายไม่ค่อยลื่นยังไงก็ขออภัยและฝากติชมกันด้วยนะคะ หวังว่าจะชอบกัน ขอบคุณพี่ชมพู่มากๆที่เอาฟิคเรื่องนี้มาลงบล็อกและอิดิทงานให้ >< ขอบคุณออนนี่ผึ้งที่ชอบงานนี้ และขอบคุณคอมเม้นของพี่กิ๊กด้วย 5555 อย่าลืมอ่านให้จบนะคะ <3


 

 

 

 

เคยได้ยินที่เขาบอกว่าฝาแฝดคือคู่รักแต่ชาติก่อน ...

 

เพราะอธิฐานให้ได้อยู่ด้วยกันในทุกชาติภพ ชาตินี้จึงลงมาเกิดพร้อมกัน

 

อยู่ด้วยกันตั้งแต่เกิด ใช้ชีวิตพร้อมกับอีกคนเรื่อยมา ทุกคนต่างคิดว่าฝาแฝดคือคนที่จะคอยอยู่เคียงข้างกันเสมอ

 

แต่พวกเขาเหล่านั้นลืมไปหรือเปล่านะ ว่าฝาแฝดน่ะ ... ซักวันก็คงต้องแยกจากกันอยู่ดี

 

 

 

“ยองมิน .. เฮ้~ ฉันดูเป็นไงบ้าง” เสียงอันคุ้นเคยเรียกชายหนุ่มที่กำลังนั่งจิ้มไอแพดให้เงยหน้าขึ้นมอง เขายิ้มพร้อมชูนิ้วโป้งให้คนตรงหน้า

 

“หล่อใช่ไหมล่ะ”

 

“อืม เพราะหน้าเหมือนฉันหรอกนะถึงดูหล่อ”

 

พูดจบทั้งสองก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน ยองมินมองกวังมินในชุดสูทสีดำอย่างพอใจ น้องชายของเขาดูหล่อเหลามากจริงๆ ผมสีน้ำตาลเข้มซอยระต้นคอถูกเซ็ทให้เข้าทรง ริมฝีปากอิ่มขึ้นสีชมพูเล็กน้อย ใบหน้าขาวนวลกับดวงตากลมโตที่เปล่งประกายสดใส แม้จะดูคล้ายกับเขา แต่ก็ไม่ได้เหมือนไปหมดซะทีเดียว ยองมินรู้ดีว่าตัวเองหน้าหวานกว่าน้องชาย แม้จะอยากหล่อแค่ไหนแต่ก็คงสู้กวังมินไม่ได้อยู่ดี

 

 “เราออกไปข้างนอกกันเถอะ ฉันว่าซอลมุนน่าจะพร้อมแล้ว อา... ตื่นเต้นชะมัด”

 

'ถ้าไม่ตื่นเต้นก็คงจะแปลกไปหน่อยนะโจกวังมิน  ถ่ายรูปแต่งงานทั้งที มันก็ต้องตื่นเต้นแบบนี้เป็นธรรมดาแหละ'   

      

ยองมินคิดขณะมองท่าทางที่อยู่ไม่สุขของอีกฝ่ายเขาเก็บไอแพดลงแล้วเดินตามน้องชายออกไปจากห้องแต่งตัว

อย่างกับมาเป็นพี่เลี้ยงให้เด็กน้อยอย่างนั้นแหละ ต้องคอยถือกระเป๋าเสื้อผ้า จัดการหาร้านถ่ายภาพแต่งงานสวยๆให้ กำกับดูแลเกือบทุกอย่างในงานแต่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ทั้งที่ในใจเฝ้าหวังว่าอย่าให้วันนี้มันมาถึง ตั้งแต่ครั้งแรกที่รู้ว่ากวังมินมีแฟนและพามาบ้าน เขาภาวนาให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่หยุดลง แต่สวรรค์กลับไม่เข้าข้างพี่ชายบาปหนา ทั้งสองไปด้วยกันได้ดีจนถึงขั้นแต่งงาน

และสุดท้ายที่เจ็บยิ่งกว่าก็คือคนที่ต้องจัดการทุกอย่างให้กวังมินกลับเป็นเขา โจยองมิน ... พี่ชายฝาแฝดคนนี้

 

ในเมื่อทุกอย่างมันดำเนินมาไกลกว่าที่คาดและเจ้าตัวก็ตัดสินใจแล้วว่าจะลงเอยกับผู้หญิงคนนี้ ยองมินจะไปทำอะไรได้

เพราะไม่ใช่เจ้าของชีวิตของอีกฝ่าย ... เป็นเพียงคนหน้าเหมือนที่เกิดพร้อมกัน

 

สิ่งสุดท้ายที่พอจะทำได้ก็คงเป็นการจัดการทุกอย่างให้น้องชายคนนี้ได้มีความสุข ในวันสำคัญที่สุด ... ก็เท่านั้นเอง ...

 

“ยองมิน ฉันดูเป็นไงบ้าง” คราวนี้เสียงหวานของหญิงสาวที่เรียกสติเขาจากความคิดล่องลอย

 

ผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังส่งยิ้มมาให้เขาสวมชุดสีขาวตามแบบเจ้าสาวของทั่วไป ผิวเนียนใสไร้ที่ติแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อย ส่วนผมสีดำมันขลับนั้นถูกรวบตึงเผยความสง่าของใบหน้า ดูแล้วช่างดึงดูดใจให้ผู้ชายหลายคนเหลียวมองตาม

 

เจ้าสาวของกวังมินเป็นคนสวย เพียงแค่มองก็ถึงกับหลงได้ง่ายๆ ยองมินพิจารณาผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า สแกนนิสัย บุคลิก ท่าทาง ความเป็นแม่บ้านแม่เรือน ทุกสิ่งอย่างว่ามีคุณสมบัติที่ดีและคู่ควรกับกวังมินไหม คำตอบคือ ซอลมุนดีไม่มีที่ติ เขาสามารถฝากน้องชายให้เธอดูแลได้ และหวังว่าทั้งสองจะเป็นคู่รักที่มีความสุขที่สุดในโลก

 

“สวยมาก เหมือนนางฟ้าเลย” ยองมินตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

 

“แหม... ไม่ถึงกับนางฟ้าหรอก”

 

“อย่างน้อยเธอก็เป็นนางฟ้าของหมอนั่นล่ะนะ”

 

“เฮ้ ยองมิน อย่าแซวน่า...” คนโดนพาดพิงโวยวายด้วยใบหน้าขึ้นสี

 

เก็บอาการบ้างก็ได้นะ โจกวังมิน รู้ตัวรึเปล่าว่าความสุขของนายมันทะลักออกมามากแค่ไหน

 

สตูดิโอนี้มันจะเป็นสีชมพูเกินไปแล้วนะ ฉันชักอยากจะกลับบ้านแล้ว ...

 

ได้โปรดรีบถ่ายให้เสร็จเสียที  ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย

 

พลังงานในการฝืนยิ้มของฉันมันใกล้จะหมดแล้ว ฉันนี่มันบ้าจริงๆที่พาตัวเองมาทรมาน

 

ยองมินได้แต่ด่าโทษตัวเองอยู่อย่างนั้น โง่จริงๆที่พาตัวเองมาเจ็บปวด ... โจยองมินช่างโง่เหลือเกิน

 

 

“กวังมิน ฉันไปนั่งรออยู่ตรงนั้นนะ” พูดจบแฝดพี่ก็เดินดุ่มๆไปหยุดข้างตากล้องที่เตรียมอุปกรณ์รอถ่ายภาพคู่บ่าวสาว

 

“สวัสดีครับ” ตากล้องทักทายยองมินอย่างแจ่มใส

 

“สวัสดีครับ” ยองมินโค้งให้ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ แล้วหยิบไอแพดจากกระเป๋าขึ้นมาเล่น

 

“คุณกับเจ้าบ่าวหน้าเหมือนกันจัง แทบแยกไม่ออกเลย เป็นฝาแฝดกันเหรอครับ”

 

“อ่า...ใช่ครับ” ปากตอบคำถามแต่ความสนใจกับสายตายังคงจดจ้องอยู่ที่จอสี่เหลี่ยมบนตัก

 

“ดูน่ารักดีนะครับ พาฝาแฝดมาถ่ายรูปแต่งงานเนี่ย ท่าทางพวกคุณคงจะรักกันมากจริงๆ”

 

“...”

 

“เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวก็หล่อสวยกันทั้งคู่เลย ภาพวันนี้จะต้องออกมาสวยมากแน่ๆ”

 

“ครับ...”

 

เมื่อตากล้องเริ่มเห็นว่าปฏิกิริยาของยองมินนั้นช่างเย็นเยียบปานน้ำแข็งขั้วโลก เขาจึงตัดสินใจหยุดการสนทนาและเริ่มถ่ายภาพคู่บ่าวสาวทันที

 

ถึงจะหน้าเหมือนกันแต่บรรยากาศรอบตัวนี่ดูต่างกันชะมัด ...

 

อีกคนทางโน้นดูร่าเริงสดใสเหมือนพระอาทิตย์ ส่วนคนที่นั่งอยู่ตรงนี้กลับดูเย็นชามืดมิดอย่างกับท้องฟ้ายามราตรี

 

จะเรียกว่าเป็นความเหมือนที่แตกต่างดีมั้ยนะ?

 

.

.

 

“ใกล้อีกครับ เจ้าบ่าวโอบเอวเจ้าสาวเข้ามาอีก อา... ใช่แล้วๆ อย่างนั้นแหละ ดีมาก” เสียงตากล้องกำลังเอ่ยสั่งคู่บ่าวสาวให้ทำท่าแสดงถึงความรักอันหวานชื่น

 

อยากร้องไห้ ... ยองมินอยากร้องไห้ออกมาซะตรงนี้

 

นี่มันอะไรกัน ทำไมต้องมาทนดูภาพพวกนี้ด้วย จริงอยู่ว่าความรักที่เขามีให้กวังมินมันไม่ใช่แบบนั้น แต่เขาก็รักกวังมินมาก  มากเกินกว่าพี่น้อง และมากเกินกว่าอะไรทั้งหมด ทั้งที่รักมากขนาดนี้แต่ทำไมเขาถึงต้องเสียกวังมินไป?

 

ทำไมคนที่ได้อยู่กับกวังมินจนถึงช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตถึงไม่ใช่เขา?

 

 

“เจ้าบ่าวหอมแก้มเจ้าสาวหน่อยครับ”

 

ตึง!

 

เสียงความอดทนของยองมินขาดผึง เขาตัดสินใจลุกขึ้นและเดินออกมาจากสตูดิโอโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แค่เดินหายไปอย่างเงียบๆ หายไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ต้องรับรู้หรือเห็นภาพอะไรแบบนี้ เพราะมันเกินขีดจำกัดความอดทน...

 

.

.

 

 

1 ชั่วโมงต่อมา

 

“โอเครูปสุดท้ายเสร็จแล้วครับ ขอบคุณทุกคนมาก เจ้าบ่าวเจ้าสาวน่ารักมากเลย เสร็จแล้วรบกวนมาเลือกรูปด้วยนะครับว่าจะเอารูปไหน ทางร้านเราจะได้จัดการให้”เสียงตากล้องก