Title :  ภูติดวงดาว กับ ฝนดาวตก [100% up]

Author : S K – S a K U

Couple : Jo Twins - Youngmin  x Kwangmin [Boyfriend]

Rating : PG-13

Genre : A/U, Fantasy

Author’s note :  ฟิคเรื่องนี้มาจากการส่องน้องๆคุยทวิต+ได้ฟังสารคดีเกี่ยวกับดวงดาวมาก่อนหน้า(เปิดทีวีทิ้งแล้วทำงานอื่น) แถมด้วยคอมเมนต์ที่เก็บมาจากฟิค The Shadow (แสงและเงาตอนแรก) << คิดยังไงโปรดบอก ไอเดียจะเกิดตรงนี้แหละ ไม่มีสัญญาณตอบรับ ก็ไม่เหลืออะไรตอบกลับไปเหมือนกัน

คนเขียนฟิคสั้นไม่มีตอนต่อให้ แต่จำเป็นต้องมีเรื่องต่อไปนะคะ ,,T w T,, //หรือเบื่อที่จะอ่านกันแล้ว

 

 

ค่ำคืนเงียบสงัดแว่วเพียงลมพัดผ่านและใบไม้ไหว ร่างบอบบางทิ้งตัวบนม้านั่งทอดสองตากลมโตมองไปบนท้องฟ้าที่มีหมู่ดาวมากมายฉายแสงพราวในคืนไร้เงาจันทร์ เหมือนเมื่อเย็นรายการโทรทัศน์บอกไว้ว่าคืนนี้จะมีปรากฏการณ์ฝนดาวตก ความจริงแล้วกวังมินไม่ได้สนใจที่จะออกมานั่งตากลมมองดาวหรอก แต่เพราะนอนไม่หลับและไม่รู้จะทำอะไร สองขาจึงพาตัวเองออกมาเดินเล่นนอกบ้าน

 

“ดาวตกเหรอ?” เด็กหนุ่มพูดโดยที่ยังแหงนหน้ามองบนฟ้า เพียงพริบตาที่ความสว่างวาบของดาวดวงเล็กเคลื่อนผ่านพอให้เห็นปลายหางยาว หรือที่คนทั่วไปเรียกว่ากันดาวตก กวังมินก็พร่ำบ่นกับตัวเองอีกครั้ง

 

“ขออะไรดีล่ะ เพื่อนคุยตอนนอนไม่หลับได้ไหม?” พูดจบก็นึกขำกึบตัวเองในใจ สงสัยคืนนี้เขาคงจะเปลี่ยวเกินไปจนสามารถพูดคนเดียวแบบนี้ ได้

 

“เหลวไหลน่ากวังมิน ไปนอนดีกว่า” คิดได้ดังนั้นก็ชันตัวลุกขึ้นยืน แล้วเตรียมเดินกลับเข้าบ้าน แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าไปไหน เสียงกระทบกันของวัตถุหนักและพื้นดินก็ทำให้กวังมินต้องชะงักฟัง

 

 

ตุ้บ!

 

 

“โอ๊ยยยยยย” ตามด้วยเสียงร้องโอดครวญที่ไล่หลังมา

 

“ส..เสียงอะไร?”  

 

“เจ็บชะมัด ให้ตายเถอะ”

 

“ค..ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ”  กวังมินพยายามทำใจแข็งแล้วตะโกนถามซ้ำ ก่อนจะก้าวเดินไปทางต้นเสียงนั้น สองตาโตกวาดมองไปในความมืด จนพบกับเงาตะคุ่มข้างกอหญ้า แม้จะตื่นกลัวอยู่ในใจแต่ความอยากรู้อยากเห็นกลับเรียกร้องให้ฝ่ามือนั้นแหวกพุ่มม่านสีเขียวออกจากกันเพื่อไขข้อข้องใจ

 

 

แกรก 

 

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” เป็นกวังมินที่แหกปากดังลั่นเมื่อแสงจากโทรศัพท์มือถือในมือส่องกระทบเข้ากับสิ่งที่สงสัย

 

“จะร้องทำไมเนี่ย ตกใจหมด” เสียงใสตวาดกลับ เมื่อเด็กหนุ่มตั้งสติแล้วเพ่งมองอีกครั้งก็พบว่าสิ่งที่ทำให้เขาตกใจจนร้องออกมาไม่เป็นภาษาคือเด็กชายวัยประถมต้นหน้าตาน่ารักน่าชัง

 

“ไม่ตกใจก็บ้าแล้วเจ้าหนู” ร่างบางตอบเด็กน้อยผมทองตาโต จะว่าไปเด็กคนนี้ยิ่งมองยิ่งรู้สึกคุ้นหน้าเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

 

“ใครเป็นเจ้าหนู” เด็กชายยู่หน้าถาม กวังมินจึงชี้ไปยังอีกฝ่ายแทนคำตอบ

 

“ภูติต่างหาก ไม่ใช่เจ้าหนู” เสียงเล็กเถียงกลับ คำพูดนั้นทำเอากวังมินถึงกับหลุดหัวเราะออกมาดังลั่น

 

“ฮ่าๆ”

 

“หยุดหัวเราะเลยนะ โจกวังมิน”

 

“นี่เจ้าหนูรู้จักชื่อชั้นด้วยเหรอ?” คิ้วเรียวบนใบหน้าขมวดเข้าหากันทันที่ทีได้ยินชื่อของตัวเองจากปากเด็กน้อย

 

“เออสิ”

 

“พูดจาไม่เพราะเลยนะเรา เป็นเด็กเป็นเล็ก”

 

“ก็บอกแล้วไงว่าภูติอะ แต่ตอนนี้ย่อส่วนอยู่”

 

“โกหกมันไม่ดีนะ”

 

“ยองมิน ชั้นชื่อยองมิน เรียกให้ถูกด้วย” เด็กน้อยแก้มใสขึ