[SF][Jo Twins] Running Man

posted on 12 Dec 2012 15:23 by sk-chan in Fiction, Jo-Twins

Title : Running Man หนีตุ๊ด(?) สะดุดรัก

Author : S K – S a K U

Couple : Jo Twins - Youngmin  x Kwangmin [Boyfriend]

Rating : PG-15

Genre : A/U, Fluff

Author’s note :  นับวันชื่อฟิคเวอร์ภาษาไทยจะเสื่อมเกินรับ -*- โปรเจคพลอตร่วมเหมือนเดิมนะคะ เขียนค้างไว้แล้วถูกดองนานไปหน่อย เพราะอารมณ์เสื่อมไม่ถึงขั้น ฮา

 

ขอบคุณ คุณแม่(ยก)น้องกวังเจ้าเก่า เจ้าเดิม //ไม่ได้เค้าเราหยุดเขียนฟิคนานละ ไม่มีคนยุ

 

 

 

 

คิมดงฮยอน – ฮยอนนี่

Cr. จากกระทู้ "โบพือ กลายเป็นสาว...?!! (O_o')[ภาค พี่ชาย(สาว)ทั้ง 3]" บอร์ด Boyfriend-Thailand

 

 

ชิมฮยอนซอง – ซองมี่

Cr. จากกระทู้ "โบพือกลายเป็นสาว(??) [ภาค น้องชาย(สาว) ทั้ง 3]" บอร์ด Boyfriend-Thailand


 

 

สองพี่น้องฝาแฝด //ใช้อิมเมจสมัยเดบิวท์ เพื่อความสดใสน่ารัก (ฮา~)

 

ดูภาพประกอบแล้วใครรับไม่ได้ให้ปิดหน้านี่ลง ทั้งหมดเพื่อความบันเทิงเท่านั้น เพราะฟิคชั่นเป็นเรื่องสมมติ ^^

 

 

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

 

“ดูชะนีสมัยนี้แต่งตัวสิ กระโปรงสั้นกุดปิดแค่จิ๊มิ๊” เสียงร่างสูงในชุดวันพีซกระโปรงบานสีชมพูเอ่ยบอกคนข้างตัว พร้อมกับชี้นิ้วที่เพิ่งผ่านการรังสรรค์ผลงานจากร้านทำเล็บชื่อดังไปยังสาวน้อยกลุ่มหนึ่ง

 

“แรดมากกกกกกกก สงสัยจะกลัวหา ผอ-สระ-อัว ไม่ได้” อีกคนตอบรับพลางเหยียดสายตาไปยังกลุ่มเป้าหมาย

 

ชิส์ ไม่มีอะไรจะโชว์แล้วยังกระแดะใส่สั้น ไม่เจียมเลยนะนังชะนีราคาถูก

 

“แล้วทำไมเราต้องมานั่งมองชะนีด้วยละนี่ ผู้ชายหายไปไหนหมดหนอ” คนเปิดบทสนทานถอนหายใจยาวเมื่อกล่าวจบ ที่พากันออกมานั่งข้างนอกจนโดนแสงอาทิตย์ลามเลียทำร้ายผิวเนี่ย ก็เพื่อส่องผู้ชายหน้าตาดีๆ ให้ชุ่มชื่นหัวใจหรอกนะ แต่ไฉนมันถึงมีแต่ชะนี เกย์ ดี้ ทอม เต็มไปหมดก็ไม่รู้

 

“ฮยอนนี่~”

 

“อะไร ซองมี่”

 

“ทิศสิบสองนาฬิกา กำลังเดินมาทางนี้เลย อา…น่ารักสุดๆ” ดวงตาที่ประดับด้วยแพขนตาหนาส่องประกายวิบวับเมื่อเจอเป้าหมายที่เฝ้ารอ

 

“ว้าย~ คูณสองเลยค่า ฝาแฝด สองหนุ่มสองสไตล์ รักเลยอ้ะ” ซองมี่ หรือชื่อเดิมที่พ่อแม่ตั้งให้ว่าฮยอนซองพูดด้วยท่าทีเหม่อลอย เมื่อหันไปพบสองเทพบุตรเดินดิน คนหนึ่งผมสีทองสว่างไว้ยาวระต้นคอขับให้ใบหน้าดูสวยหวาน แต่กลับแฝงไว้ซึ่งเสน่ห์ดึงดูดของเด็กผู้ชาย ส่วนอีกปล่อยผมดำธรรมชาติหล่อสดใสในแบบของตนเอง

 

“ชั้นขอคนผมทองหน้าหวาน น่ารักแบบนี้ โอย~อยากถูกจัดหนักเป็นบ้า >////<” ซองมี่กล่าวบอกเพื่อนร่วมแก๊งสุดสวย(?)

 

“งั้นน้องผมดำเป็นของชั้น ใสๆน่ารัก อยากได้ไปสอนกันตัวต่อตัวจริงๆ” คิมดงฮยอนหรือเจ้าของชื่อเรียก “ฮยอนนี่” กล่าวถึงเป้าหมายของเขา

 

สองสาวหันไปสบตากันแล้วส่งยิ้มเย็นอย่างที่ใครเห็นเป็นต้องขยาด ก่อนจะพาร่างอันสูงใหญ่ในชุดสุดน่ารักตรงรี่เข้าไปหาหนุ่มน้อยทั้งสอง

 

.

.

 

“น้องจ๊ะๆ” เสียงเรียกขานหวานประหลาดจากเจ้าของร่างสูงใหญ่ในชุดสีหวานดึงให้คนที่กำลังเดินอยู่ต้องหันมามอง

 

“ห๊ะ?” ใบหน้าที่เหมือนกันทั้งสองชะงักกึกทันทีเมื่อหันไปเจอบุคลคลต้นเสียง

 

“นู๋สองคนนั่นแหละ” ฮยอนนี่ฉีกยิ้มหวานให้สองพี่น้องฝาแฝด และจงใจส่งสายตามีความนัยให้เด็กหนุ่มผมดำที่ดูไร้เดียงสากว่า

 

“พวกพี่มีอะไรหรือฮะ” เด็กหนุ่มผมทองเอ่ยถามขึ้น

 

“ค..คือ พวกพี่มาจากต่างจังหวัดแล้วแบบว่าไม่ค่อยรู้ทาง น้องจะพอว่างสอน เอ๊ย แนะนำพวกร้านอาหาร ที่เที่ยวให้พี่สองคนได้ไหมจ๊ะ?” ซองมี่รีบบอกจุดประสงค์ของตน

 

“แถวนี้ก็มีทุกอย่างนะครับ ร้านขายของ เครื่องสำอาง ของกิน พี่อยากได้อะไรก็เลือกได้เลย” แฝดผมทองตอบกลับสาว(เหลือ)น้อยร่างสูงใหญ่

 

“อยากได้ที่คุยเงียบๆ เอ๊ย ไม่ใช่จ้ะ ร้านของกินนี่ร้านไหนอร่อยๆบ้างจ๊ะ คือพี่ช่างเลือกนิดนึง” เป็นฮยอนนี่ที่กล่าวเสริม สองตา(เกือบโต)ที่ประดับด้วยแพขนตายังมิวายทอดมองหนุ่มน้อยหน้ามนให้หัวใจในอกสั่นไหว ตัวสูงแต่บางเหมือนจะปลิวลม เอวก็คอดจนเกือบขาด ให้ตายเหอะน่ารักน่าสั่งสอนอะไรอย่างนี้

 

“พี่อยากทานอะไรล่ะครับ” หนุ่มน้อยร่างบางถามกลับอย่างสุภาพ

 

“พี่อยากถูกกิน อุ๊ย อยากกินอาหารญี่ปุ่นน่ะจ้ะ” ฮยอนนี่หลุดความต้องการภายในก้นบึ้งออกไปโดยไม่ทันยั้งคิดเมื่อถูกสองตาโตๆของแฝดผมดำจ้องมอง พ่อหนุ่มน้อยรู้ไหม? พี่ละอยากถูกจ้องตาแบบนี้กันสองต่อสองในที่ลับเสียจริง หรือจะจ้องทั้งตัวพี่ก็ไม่ว่า

 

“ร้านตรงข้ามก็โอเคนะฮะ” แฝดผมทองเสนอความเห็นแล้วชี้ไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่อีกฝากหนึ่งของถนน

 

“พี่ไม่เคยเข้าร้านแบบนี้ ไปเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหมเอ่ย?” ซองมี่อ้อนสองพี่น้อง

 

“อ..เอ่อ”

 

“นะจ๊ะ” เมื่อเห็นอาการอ้ำอึ้งของทั้งสองคนฮยอนนี่จึงส่งเสียงและสายตาออดอ้อนอีกแรง

 

.

.

 

สุดท้ายแล้วสองพี่น้องฝาแฝดก็จำต้องพาสองสาวร่างสูงมาส่งหน้าร้านอาหารที่ว่า

 

“ร้านนี้พวกเรามากินกันบ่อยๆน่ะครับ” หนุ่มผมดำเป้าหมายของฮยอนนี่เอ่ยบอกพี่สาวทั้งสอง

 

“ท่าทางจะดีอย่างที่หนูว่า” ฮยอนนี่ว่าพลางส่งสายตาสำรวจเข้าไปในร้านที่แน่นขนัดไปด้วยลูกค้ามากมาย แต่นั่นไม่ใช่เป้าหมาย เขากำลังวางแผนแยกสองแฝดแล้วชวนไปต่อกันนอกรอบต่างหาก

 

“งั้นพวกเราขอตัวนะครับ” แฝดผมทองกล่าวบอก

 

“ไหนๆก็มาถึงนี่แล้ว ไปกินด้วยกันสิ พี่อยากเลี้ยงตอบแทนที่ช่วยแนะนำน่ะ” ซองมี่เอ่ยชวนเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่ง ยังไม่ทันได้เริ่มเหยื่อก็จะหลุดมือไปเสียแล้ว ยังไงก็ต้องช่วยกันยื้อไว้ก่อน

 

“ไม่ต้องหรอกฮะ ผมมีธุระที่ต้องไปทำต่อ” อีกฝ่ายปฏิเสธกลับทันควัน ฮยอนนี่ที่ยืนอยู่ข้างกันจึงหันไปถามแฝดผมดำซึ่งน่าจะกล่อมง่ายกว่า

 

“แล้วน้องล่ะจ๊ะ”

 

“ผ..ผมก็” หนุ่มน้อยร่างบางดูจะลำบากใจแต่กลับไม่ปฏิเสธออกมาตรงๆ และนั่นทำให้แฝดผมทองเอ่ยท้วงขึ้น

 

“เราต้องไปด้วยกันน่ะฮะ”

 

“น้องจะไปไหนกันจ๊ะ คือ พี่สองคนขอไปด้วยได้ไหม?” ซองมี่รีบเสนอตัว

 

“ผมว่าธุระใคร ธุระมันดีกว่าฮะ” แฝดผมทองยังคงยืนกรานเด็ดเดี่ยวว่าจะแยกกันตรงนี้

 

“แต่พี่พร้อมแลกตัว เอ๊ย เต็มใจไปด้วยน้า~~~” ฮยอนนี่ส่งสายตามีความหมายชัดแจ้งมาทางสองพี่น้อง

 

“กวังมิน” แฝดผมทองเรียกชื่อคนตัวบางพร้อมกับคว้าข้อมือนั้นไว้

 

“ห๊ะ”

 

“วิ่ง!” ร่างสูงโปร่งออกคำสั่งพร้อมออกแรงดึงอีกคนให้ก้าวเท้าออกจากจุดที่ยืนอยู่อย่างรวดเร็ว

 

“เฮ้ย!” ถึงแฝดน้องจะยังไม่เข้าใจอะไรดีนักแต่สองขายาวๆก็ยอมออกแรงวิ่งตามพี่ชายไปแต่โดยดี

 

“เดี๋ยวก่อน รอพี่ด้วยยยยยยยย”

 

สองสาวใหญ่ออกแรงวิ่งตามสองพี่น้องไปทันทีที่ตั้งสติได้ ความโกลาหลไล่ลามไปทุกพื้นที่ที่เด็กแฝดหน้าละอ่อนและสองกะเทยถึกวิ่งผ่าน

 

แม้สองสาวจะไวไม่เท่าเด็กผู้ชายวัยกำลังโต แต่ประสบการณ์การไล่จับผู้ชายอันโชกโชนบวกกับความมุ่งมั่นที่จะตะครุบเหยื่อนั้นเป็นแรงผลักดันให้ร่างกายขับเคลื่อนไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยจนกลายเป็นเกมส์วิ่งไล่จับที่ยืดเยื้อยาวนาน

 

.

.

 

“แฮ่ก…แฮ่ก…”

 

เสียงหอบหายใจของสองพี่น้องดังก้องทั่วซอยแคบที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมตึกสูงของย่านการค้า เป็นเวลากว่าชั่วโมงที่ยองมินและกวังมินวิ่งออกซอยนู้น หลบเข้าซอยนี้หนีสองสาวใหญ่ สุดท้ายด้วยช่วงขาที่ยาวกว่าก็ทำให้พวกเขารอดพ้นจากสาวงามทั้งสองอย่างหวุดหวิด

 

“ทำไมเราต้องวิ่ง” กวังมินเอ่ยถามในสิ่งที่เขาสงสัยทันทีได้หยุดพัก

 

“นายอยากโดนสองคนนั่นลากไปปล้ำหรือไง?” ยองมินตวาดน้องชายฝาแฝดทั้งที่ยังหายใจไม่ทั่วท้อง

 

“ยังไง?”

 

“นี่นายไม่รู้จริงๆหรือว่าพวกนั้นเค้าต้องการอะไร?”

 

“ก็ต้องการคนพาเที่ยว พาไปกินข้าวไง” กวังมินตอบกลับตามที่ใจคิด  

 

“นายนี่มัน…” ยองมินอยากจะเขกกบาลตัวเองให้หายบ้า ใครกันช่างสั่งสอนให้แฝดน้องของเขาคิดบวกและโลกสวยได้ขนาดนี้ โดนลวนลามทางสายตาไปขนาดนั้น พี่เขาคงอยากจบแค่กินข้าวหรือพาไปเที่ยวหรอกนะโจกวังมิน

 

แต่ยังไม่ทันที่ยองมินจะได้อธิบายเรื่องราวทั้งหมด สองสาว(ร่าง)ใหญ่ก็กลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง เรื่องที่บอกว่ามาจากต่างจังหวัด ไม่คุ้นชินกับทางแถวนี้นั้นโกหกทั้งเพ เพราะสองสหายมีงานอดิเรกตกหนุ่มน้อยหน้าใสจากย่านนี้ จึงทำให้รู้จักทุกซอกซอยเป็นอย่างดี

 

“อา..อยู่นี่เอง” ซองมี่คลี่ยิ้มหวานพร้อมกับก้าวเท้าตรงไปยังเป้าหมายที่ทำให้เขาต้องเสียเหงื่อมากมายทั้งยังไม่ถึงเวลาอันควร โดยมีร่างสูงของฮยอนนี่ก้าวเดินตามมาติดๆ

 

“ผมว่าเราควรแยกกันตรงนี้นะครับ” ยองมินขึ้นเสียงกร้าวใส่สองสาว(ร่าง)ใหญ่

 

“แหม น้องหน้าหวานนี่ใจร้ายไปนะจ๊ะ ยังไม่ทันได้ทำความรู้จักกันก็รีบไล่พี่ซะละ โห๊ด โหด~” ซองมี่เล่นลิ้นอย่างผู้มีชัย ซอยแห่งนี้มีทางออกเพียงทางเดียวซึ่งก็คือด้านหน้าที่เขากับฮยอนนี่ยืนขวางอยู่ ดังนั้นตอนนี้สองพี่น้องฝาแฝดหมดทางหนีอย่างสิ้นเชิง

 

“เพราะผมคิดว่ามันไม่จำเป็น” แม้จะเป็นรองแต่ยองมินก็ไม่ยอมให้กับฝ่ายที่เหนือกว่า ในสมองพยายามคิดหาทางออกร้อยแปดแต่ก็จนซึ่งปัญญา ในเมื่อข้างหลังเป็นทางตันและด้านหน้าก็ถูกสองร่างยักษ์ขวางไว้ ซ้ำร้ายตอนนี้กวังมินก็ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ดีนัก อย่าว่าแต่คิดเอาตัวรอดเลย น้องชายของเขาตื่นจากโลกสวยหรือยังเหอะ

 

เขตความปลอดภัยถูกทำลายลงทุกขณะเมื่อสองร่างนั้นตรงเข้ามาใกล้ สองพี่น้องกำลังถูกต้อนให้จนมุม ให้ตายเหอะเกิดมาทั้งทีต้องมาเสียทีให้กะเทยนี่นะ ไม่มีทาง มันจะต้องไม่เป็นแบบนั้น…

 

“พวกพี่หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ แล้วฟังผม” ร่างโปร่งสั่งสองคนที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้ น้ำเสียงทุ้มกร้าวทำให้ฮยอนนี่กับซองมี่ต้องชะงักฟัง

 

“หืม?”

 

“สิ่งที่พี่คิดมันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก เพราะพวกผมน่ะ ไม่…”

 

ปลายประโยคถูกหยุดลงอย่างจงใจเพื่อเรียกความสงสัยให้คนฟัง

 

“…”

 

“ไม่นิยมกะเทย แต่นิยมได้กันเอง แบบนี้” ดวงตากลมโตแข็งกร้าวสบกับสองร่างยักษ์เพียงครู่ก่อนจะเบนหน้าเข้าหาน้องชายฝาแฝด สองมือประคองใบหน้าที่เหมือนกันนั้นให้เข้ามาใกล้แล้วจัดการปิดปากของอีกฝ่ายด้วยริมฝีปากของตน

 

“อือ..อ” กวังมินเบิกตาโพลงเมื่อถูกคุณพี่ชายประโคมจูบโดยไม่ทันตั้งตัว สองมือเล็กพยายามดันแฝดพี่ให้ออกห่าง แต่การขัดขืนนั้นกลับทำให้ยองมินรุกหนักขึ้น

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” เสียงกรีดร้องแปดหลอดของสองร่างยักษ์ประสานก้องไปทั่วทางแคบทันทีที่ได้เห็นภาพตรงหน้า

 

“อกฮยอนนี่จะแตก”

 

“ไม่จริงใช่ไหม?”

 

สองสาวอุทานออกมาอย่างหมดเรี่ยวแรง ดั่งโลกทั้งใบดับสูญเมื่อฝันทั้งหมดล่มสลาย จากที่อยากถูกจัดหนักกลายเป็นต้องมายืนดูเป้าหมายที่เล็งไว้จัดหนักกันเองอย่างหวาบหวิว เพราะไอ้จูบที่คาตาเมื่อครู่น่ะ ซองมี่ไม่อยากจะบอกว่าร้อนแรงมากกกกกกกกกก

 

“ถ้ามันยังไม่ชัด ผมจะทำมากกว่านี้ให้ดูก็ได้นะ” ยองมินหันมาบอกกับเจ้าของเสียงแหลมสุดแสบแก้วหู แล้วดันร่างของคนที่กำลังยืนหอบหายใจหนักจนแผ่นหลังชิดกับกำแพง

 

“ไม่ต้องแล้วย่ะ” ซองมี่สะบัดหน้าหนีภาพบาดตาที่กำลังจะเกิดขึ้น

 

“โลกนี้มันเป็นอะไรกันไปหมดแล้ว คนหน้าสวยรุกคนหน้าหล่อ(กว่า) กะเทยไม่เข้าใจ~~” ฮยอนนี่กล่าวซ้ำในขณะที่กำลังก้าวสองขาบนส้นสูงแหลมปรี๊ดออกจากข้างตึก

 

ช้ำใจใดเล่าจะเท่าเขาได้กันเอง(ต่อหน้าต่อตา) ฮือออออออ หัวใจบอบบางของสาวน้อย(?)สุดรวดร้าว

 

.

.

 

“ทำบ้าอะไรของนายห๊ะ ยองมิน” กวังมินตวาดลั่นเมื่อเห็นว่าบุคคลอันตรายทั้งสองนั้นถอยห่างไปไกลแล้ว

 

“อย่าโวยวายได้ไหม? ถ้าชั้นไม่ทำแบบนี้เราถูกพี่สองคนนั่นกินแน่ๆ หรือนายชอบแบบนั้น”

 

“จะบ้าหรือไง?” แฝดน้องขึ้นเสียงหงุดหงิด ถึงเขาจะเข้าใจอะไรช้าเพราะมองโลกในแง่ดีจนเกินไปแต่ตอนนี้กวังมินรู้แล้วว่าพี่สาวสองคนเมื่อครู่มีจุดประสงค์อะไร

 

“ชั้นทำเพื่อความอยู่รอดหรอกนะ” ยองมินว่า

 

“เออ” แฝดน้องตอบอย่างขอไปที ไม่อยากเอ่ยซ้ำถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น ถึงจะทำเพื่อเอาตัวรอดแต่คุณแฝดพี่เล่นซะเขาหายใจไม่ทัน

 

“ว่าแต่..แบบนั้นกับแบบนี้นายชอบแบบไหนมากกว่ากัน”

 

“อะไร?” กวังมินขมวดคิ้วกับคำถามของพี่ชาย

 

“ก็ชั้นกับพี่สองคนนั่นไง” แฝดพี่ชี้นิ้วมาที่ตัวเองแล้วชี้ออกไปตรงเดินที่เคยมีร่างของสองคนนั้นอยู่

 

ไม่ชอบทั้งสองอย่าง!

 

“จริงอ้ะ” ยองมินยื่นหน้าเข้าไปใกล้แฝดน้องแล้วยกยิ้มยียวน

 

“ก็ใช่น่ะสิ นี่เลิกเล่นได้แล้ว ร้านเครื่องเขียนอยู่ทางนู้น” ร่างบางเปลี่ยนเรื่องแล้วเสหน้าไปทางอื่น เห็นความน่ารักของน้องชายแล้ว ยองมินก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งคนข้างกายให้เขินเล่น เพราะโจกวังมินตอนอายน่ะมันน่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ

 

“เมื่อกี๊เคลิ้มก็บอกมาเหอะ”

 

คำพูดจากปากแฝดพี่ทำเอากวังมินพูดไม่ออก แม้จะไม่อยากยอมรับแต่ที่อีกคนว่านั่นคือความจริง โดนจัดไปซะขนาดนั้นถ้าไม่รู้สึกอะไรเลยก็ตายด้านแล้วล่ะ

 

“จะไปหรือไม่ไป?” กวังมินขึ้นเสียงใส่พี่ชาย

 

“ไป” ยองมินตอบพร้อมคลี่ยิ้มกว้าง ถึงจะไม่ได้รับคำตอบจากอีกฝ่าย แต่การที่ใบหน้านั้นซับสีจางก็บ่งบอกได้ชัดเจน อย่างที่ใครเคยบอกนั่นแหละว่าร่างกายไม่เคยโกหก

 

“ปล่อยนะยอง” ร่างบางเอ่ยท้วงเมื่อถูกอีกฝ่ายกุมฝ่ามือ

 

“แบบนี้ถ้าเกิดสองคนนั้นมาอีก ชั้นจะได้พานายวิ่งหนีได้ถนัดๆไง” เหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นของพี่ชายกลับทำให้กวังมินหยุดต่อต้านแล้วยอมให้อีกฝ่ายเดินจูงมือแต่โดยดี

 

ยองมินระบายยิ้มกว้าง เมื่อพบว่าริ้วแดงจางบนใบหน้าของน้องชายนั้นชัดขึ้นอีก

 

อย่าว่าแต่แก๊งสาวแปลกอยากได้นายเลย ถ้าจะน่ารักขนาดนี้ ชั้นก็อยากเป็นมากกว่าพี่ชายนายแล้วเหมือนกันนะ…กวังมิน

 

.

.

 

Fin

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

คนหน้าสวยรุกคนหน้าหล่อกว่า ชอบประโยคนี้มาก

#10 By wwan (49.230.178.90|49.230.178.90) on 2015-02-17 23:15

ให้ตายเถอะ! ชอบชะมัดเลย
ทั้งตลก ทั้งน่ารัก
ฮยอนนี่กับซองมี่ก็แรดได้ใจมาก 555555

กวังมินโลกสวยไปนะลูก น่อมแน้มเหลือเกิน
แบบนี้ถ้ามาคนเดียวคงโดนลากไปกินแง่มๆ - -
ดีนะพี่ยองพาวิ่งหนีทัน ไม่งั้นสยอง

ชอบตอนยองบอกว่าไม่นิยมกระเทย
แต่นิยมกินกันเองมาก ฟินมาก
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด จัดต่อหน้ากระเทย

เริ่ดสุดๆ ><

สุดท้ายสองสาว(?)ก็ต้องคอตกกลับบ้าน
555555 ยังมีแถมยองหยอดมุกใส่น้องอีกนะ
น่ารักอ่าาาาาา ชอบเลย

แฝดน่ารักมุ๊งมิ๊งมาก โอ๊ยยยย
คิดถึงสมัยเพิ่งเดบิวต์ ชอบๆๆๆ

#9 By `★ icheongmin* on 2013-04-21 04:41

5555 ฮาโฮกค่ะ ดงกัยซอง ชั้นรับแกสองคนไม่ได้จริงๆนะ
น่องปูดๆนั่นมันเข้ากับรองเท้าส้นสูงแล้วหรอ
อย่างที่คห.1บอกนั่นแหละ น่าจะอยู่ต่ออีกนิด จะได้ดูฉากวาบหวิวอีกหน่อยให้กระชุ่มกระชวยใจ 555
จะบ้าตายกับสองแฝด ถ้าจะหวานกันขนาดเน้~

#8 By Umim (103.7.57.18|1.1.227.153) on 2013-02-07 00:54

กะเทย - -"
รูปซองมี่สวยไปนะค่ะ
อ่านตั้งแต่ต้นไม่มีตอนไหนไม่ฮา
ยิ่งตอนที่ซองมี่บอก "ไม่ต้องแล้วย่ะ" คือจิ้นภาพอีพี่ซองกระแดะออกทันที
ทั้งๆที่ไม่เคยเห็น 5555
น้องกวังใสซื่อตลอด
นี้ถ้าไม่มีพี่ยองอยู่ด้วยมีหวังเสร็จสองสาวถึกแน่ๆ
ขอบคุณนะค่ะ

#7 By J.Tty on 2012-12-28 22:02

เลื่อนลงมาเจอรูปลีดกับหมีชิม ถึงกับไปไม่เป็นเลยค่ะ 555555555
 ฮยอนนี่กับซองมี่ทำป่วยเลย ทั้งขำ ทั้งเขินเดาอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลยค่ะ
ฟินตอนพี่ยองจุ้บน้องแล้ว มึนตอนสองสาวกรีดร้อง คึคึคึคึ
ตอนจบเขินพี่ยอง แอร้ยยยยย  
ขอบคุณนะคะ <333

#5 By ME-Z-EN on 2012-12-16 12:01

เลื่อนลงมาเจอรูปลีดกับหมีชิม ถึงกับไปไม่เป็นเลยค่ะ 555555555
 ฮยอนนี่กับซองมี่ทำป่วยเลย ทั้งขำ ทั้งเขินเดาอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลยค่ะ
ฟินตอนพี่ยองจุ้บน้องแล้ว มึนตอนสองสาวกรีดร้อง คึคึคึคึ
ตอนจบเขินพี่ยอง แอร้ยยยยย  
ขอบคุณนะคะ <333

#6 By ME-Z-EN on 2012-12-16 12:01

ฟินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน -/////- ยองรุกตลอดดด 555555

#4 By titleworld (103.7.57.18|192.168.182.124, 171.6.230.187) on 2012-12-15 13:30

ฮยอนนี่กับซองมี่ นึกภาพแล้ว.....ขนลุกดีค่ะ
มีโมเมนต์น่ารักๆให้ยิ้มกันแก้มปริอีกแล้ว>>>ข่วนหมอน >///<
มาอัพต่อเรื่อยๆน่ะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

#3 By khai (103.7.57.18|110.49.240.63) on 2012-12-14 22:18

โอวววว สไตล์ใหม่จริงๆ
ฟินแบบฮาๆ ชอบๆ 
ขอบคุณสำหรับฟิคเก๋ๆฟินๆแบบนี้นะคะ^^

#2 By Eyewong (103.7.57.18|180.180.225.219) on 2012-12-13 23:50

กรี๊ดดดดดดดดดดดด
ตอนจบพาฟิน
อ่านตอนแรกสยองมากเลยค่า
ซองมี่ กับ ฮยอนมี่ llOTL
โอ๊ยย ตาย
พอมาถึงทางตืนนี่ฮายองมาก
และฮากว่าตรง คนสวยรุกคนหน้าหล่อกว่า กระเทยไม่เข้าใจ
แบบไม่ไหวแล้ว ดิ้นเลยค่า XD
และฟินกับโมเมนต์น่ารักๆของเด็กๆตอนจบมากเลย
กวังมินดูเป็นสาวน้อยน่าร๊ากน่ารัก
ยองมินก็ดูเป็นพี่ชายแบบโอ๊ยย โฮก
และ.. กระเทยน่าจะทนกว่านั้นหน่อยนะ
เราจะได้เห็นฉากร้อนแรงกว่านี้ อรั๊ง *ผิด

#1 By [chibi] Fairy ~* on 2012-12-12 23:53