[SF][Jo Twins] Precious One

posted on 15 Oct 2012 11:06 by sk-chan in Fiction, Jo-Twins directory Fiction

Title : Precious One

Author : S K – S a K U

Couple :  Jo Twins – Youngmin x Kwangmin [Boyfriend]

Rating :  PG-15

Genre :  A,U, Incest

Summary : “เพราะเขาคือคนนั้นคือคนสำคัญมาตลอด”

Author’s note :  ฟิคแก้บน หลังจากโดนกุมารแฝดแผลงฤทธิ์ตัดเน็ท เพราะไปชื่นชมคนอื่น ,,T w T,, แถมด้วยอาการหวัดงอมงอม หายใจติดขัด //จัดมาครบและเต็มมากค่ะลูก

พลอตงานชิ้นนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากการ์ตูนเรื่องหนึ่งค่ะ อ่านแล้วมันเจ็บลึกๆสะเทือนแรงๆอย่างบอกไม่ถูก

เนื่องจากเนื้อเรื่องจำเป็นต้องบรรยายความคิดของทั้งสองฝั่ง ส่วนที่เป็นความคิดของยองมินจะใช้ตัวอักษรอีกสีนึง **ไม่งงน้า**

 

  [Series I ]   Precious One

  [Series II ]  Our Secret


 

 

เพราะเขาคนนั้นคือ คนสำคัญ ที่ไม่ควรดึงลงมาให้แปดเปื้อน

 

.

.

 

“พี่..กลับกันหรือยัง? อ๊ะ” เสียงเรียกที่ดังชัดในตอนแรกแผ่วลงเมื่อถึงปลายประโยค เนื่องจากภาพที่ปรากฏต่อหน้าไม่ใช่จังหวะที่ควรเดินเข้ามา ร่างเล็กของเด็กหนุ่มหน้ามนกำลังยืนพิงกำแพง โดยมีร่างสูงโปร่งของโจยองมินทาบทับอยู่ ริมฝีปากของทั้งสองบดเบียดเข้าหากันโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง แต่เสียงเอ่ยทักของผู้มาใหม่ก็ทำให้คนตัวเล็กกว่าได้สติและพยายามขืนตัวออกจากท่าล่อแหลมที่เป็นอยู่

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แฝดน้องเห็นภาพแบบนี้ของพี่ชายกับใครคนอื่น มันเกิดขึ้นบ่อยจนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ที่จะเปลี่ยนไปก็คือคู่ควงของพี่ชายฝาแฝดที่ไม่เคยซ้ำหน้าต่างหาก

 

“ยองมิน อ้าว อยู่นี่เอง” เสียงอันคุ้นเคยของเพื่อนร่วมห้องตัวโตเอ่ยเรียกเจ้าของชื่อที่ยืนหันหลังให้กับโลกภายนอก

 

“มีอะไร ฮยอนซอง” ยองมินหันหน้ากลับมาถามเพื่อน

 

“ก็กวังมินตามหานายอยู่น่ะสิ” ฮยอนซองพยักเพยิดไปทางแฝดน้องที่เข้ามาในห้องก่อนหน้าเขา

 

“งั้นผมกลับก่อนแล้วกัน คืนนี้อย่ากลับดึกแล้วกันนะฮะ” กวังมินเป็นฝ่ายตัดบทแล้วเลือกที่จะเดินออกไปจากสถานการณ์ชวนอึดอัดนี้

ถ้าฮยอนซองไม่เดินเข้ามาทัก กวังมินก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองจะเป็นยังไง ช่วงเวลาที่เห็นภาพนั้นลมหายใจมันติดขัดไปหมด ไม่ใช่เพราะความกระดากอายกับเรื่องอย่างว่า หากแต่ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายมันเจ็บร้าวราวกับถูกคมมีดทิ่มแทง บางอย่างบีบรัดหนักหน่วงจนแทบจะขาดใจ

 

ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแต่ก็เหมือนถูกตอกย้ำซ้ำๆให้ยิ่งเจ็บ

ทำอย่างไรผมถึงจะตัดใจจากพี่ได้…ช่วยบอกที


.

.

 

เสียงแง้มบานประตูเพียงนิดปลุกให้คนที่นั่งกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่หน้าทีวีเปิดเปลือกตามองอย่างง่ายดาย เพราะเจ้าตัวไม่ได้หลับสนิทเนื่องจากคอยระวังอยู่ตลอดเวลาว่าเมื่อไรคนที่เฝ้ารอจะกลับมา

 

“พี่..กลับมาแล้วเหรอ? กินอะไรมาหรือยัง?” กวังมินลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเอ่ยถามคนเป็นพี่ ราวกับกิจวัตรประจำที่เกิดขึ้นทุกวันเมื่อยองมินกลับบ้านดึกหรือระยะหลังที่เรียกได้ว่ากลับเช้าเสียมากกว่า กวังมินจะมานั่งรอแฝดพี่จนกระทั่งหลับไป และพอยองมินกลับมา กวังมินก็จะคอยถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงทุกครั้ง

 

“ไม่ล่ะ ชั้นไม่หิว อยากนอนมากกว่า”

 

“แต่พี่น่าจะกินอะไรสักหน่อย”

 

“บอกว่าไม่หิวไงล่ะ กวัง” เมื่อถูกอีกฝ่ายคะยั้นคะยอมากเข้า ยองมินจึงขึ้นเสียงดุ และนั่นทำให้ใบหน้าของคนรอสลดลงไปอีก

ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะว่านาย ไม่ได้รำคาญเลยสักนิด แต่ได้โปรดอย่ามาทำดีกับคนแบบชั้นอีกเลย นายมีค่ามากกว่านั้นนะ…กวังมิน


“ผม.ขอโทษ ผมจะไม่ยุ่งกับพี่อีก ขอแค่พี่กลับมานอนที่บ้าน อย่ากลับเช้าแบบนี้อีก..” อีกฝ่ายพยายามแข็งใจร้องขอ ทั้งที่ร่างกายไม่มีแม้แต่แรงจะทรงตัว จากคำพูดและสายตาที่คนเป็นพี่มองมานั้นมันบ่งบอกชัดเจนว่ายองมินไม่ต้องการความห่วงใยใดๆจากเขา แม้จะไม่รู้ตัวว่าไปทำอะไรให้อีกฝ่ายรำคาญใจนักหนา แต่กวังมินก็ทำได้เพียงแค่กลืนทุกคำพูดลงคอ

 

“…” ไม่มีเสียงตอบรับจากแฝดพี่ เหลือเพียงแววตาอันเหนื่อยล้าที่ส่งผ่านมายังน้องชายฝาแฝด

อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้นได้ไหม? กวังมิน ชั้นขอร้อง…

 

เมื่อไรกันที่ความสัมพันธ์ของ “เรา” ห่างเหินจนแทบจะกลายเป็นคนไม่รู้จัก จากเมื่อก่อนที่สามารถคุยกันได้ทุกเรื่อง ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด จนใครๆต่างล้อว่าฝาแฝดนั้นตัวติดกัน เพราะที่ไหนมีนยองมินที่นั่นจะมีกวังมินอยู่ด้วยเสมอ

แต่หลังจากที่ยองมินเลิกกับแฟนคนแรกก็เอาแต่ควงคนนู้นไปทั่ว เวลาที่เคยมีให้กันก็น้อยลงจนกลายช่องว่างที่แทบหารอยต่อไม่เจอ

หลายครั้งที่กวังมินพยายามเป็นฝ่ายเข้าหา แต่สิ่งที่ได้รับกลับกลายเป็นแววตาและวาจาหักหาญน้ำใจ และหากถามว่าทำไมกวังมินถึงยังแคร์อีกฝ่ายขนาดนี้ สิ่งเดียวที่เป็นคำตอบก็คงเป็น “ความรัก” รักที่มากกว่าน้องคนหนึ่งจะมีให้พี่ชาย รักที่ทำให้หูหนวกตาบอดแม้จะถูกเพิกเฉยเท่าไรก็ยังไม่เลิกทำ ถึงอีกฝ่ายจะไม่เคยเห็นค่าเลยก็ตาม

 

หยาดน้ำตาที่พยายามกักเก็บไว้ไหลอาบแก้มเมื่ออีกฝ่ายหันหลังเดินเข้าห้องไปแล้ว ทั้งที่เจ็บและทรมาณขนาดนี้ แต่หัวใจกลับยังรัก

พี่คงไม่ต้องการน้องชายคนนี้แล้วใช่ไหม?


.

.

 

อากาศวันนี้ย่ำแย่กว่าปกติ เมื่อฝนที่ไม่มีเค้าเทมาอย่างหนักตั้งแต่บ่ายจนถึงหัวค่ำ หลายคนที่ไม่ได้พกร่มออกจากบ้านจำต้องฝ่าสายฝนกลับที่พักอย่างช่วยไม่ได้ ซึ่งโจกวังมินก็เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น และเหมือนว่าการตากฝนเมื่อเย็นนั้นจะส่งผลให้ร่างกายหนาวสั่นและหนักอึ้งจนต้องทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างจำใจ มือเล็กคว้าผ้าห่มขึ้นคลุมร่างเพื่อบรรเทาความหนาวเหน็บที่เป็นอยู่

 

“อ๊ะ..ยองมิน” เสียงครางกระเส่าดังผ่านผนังตอกย้ำชัดเจนว่าห้องข้างๆกำลังทำอะไรกันอยู่ วันนี้ยองมินไม่ได้ออกไปข้างนอกอย่างเช่นทุกที แต่กลับพาคู่ควงหน้าใหม่เข้ามาในบ้านซึ่งกวังมินได้เจออีกฝ่ายแล้วเมื่อหัวค่ำตอนที่แฝดพี่เปิดประตูก้าวเข้ามาในบ้านด้วยสภาพเปียกปอน ใช่ว่าร่างบางจะพิสมัยอยากนอนฟังอะไรแบบนี้ แต่พิษไข้ที่เกิดจากฝนทำให้เขาไม่สามารถลุกออกจากเตียงตัวเองที่ตั้งชิดกำแพงที่กั้นระหว่างห้องของเขากับแฝดพี่ได้

 

“อ๊า~~~ยอง”

ราวกับกำลังถูกบดขยี้ดวงใจให้แหลกสลายเมื่อต้องทนฟังเสียงขานเรียกจากข้างห้อง มันเป็นความผิดของเขาเองที่บอกให้ยองมินกลับมานอนบ้าน ตลอดเวลาที่แฝดพี่หายไปและกลับบ้านในมาตอนเช้า ใช่ว่ากวังมินจะไม่รู้ว่าอีกคนไปทำอะไรกับคู่ควง แต่ครั้งนี้ที่ต้องนอนฟังและรับรู้ มันทรมาณจนแทบขาดใจ

สองแขนยกขึ้นโอบรอบกายเพื่อควานหาไออุ่น แต่กลับได้รับพียงความหนาวสะท้าน สัมผัสเดียวที่รู้สึกคือหยดน้ำตาที่ไหลรินผ่านแก้ม

หากหัวใจคือทุกสิ่ง ตอนนี้กวังมินคงเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณ เพราะก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายนั้นแตกสลายไปนานแล้ว

ผ่านไปนานจนเสียงจากห้องข้างๆเงียบลง สองตาแดงก่ำปิดลงด้วยความเหนื่อยล้า เพราะพิษไข้ที่รุมเร้าพาให้ร่างกายอันหนักอึ้งกระโจนเข้าสู่ห้วงนิทราในทันที

 

.

.

 

ยามสายของเช้าวันอาทิตย์หลังจากพายุฝนที่กระหน่ำลงมาเมื่อคืนพัดผ่านไป ยองมินออกมานั่งดูทีวีพร้อมกาแฟในมือหลังจากส่งคู่ควงเมื่อคืนกลับบ้านไปแล้ว ความจริงต้องบอกว่าแค่ออกไปส่งหน้าประตูบ้านแล้วให้อีกฝ่ายหาทางกลับเองจะถูกกว่า ยองมินไม่ใช่คนช่างเอาใจโดยเฉพาะกับคนที่คบเล่นแก้เหงา แค่นี้เรียกว่าก็มากพอ