[SF][Jo Twins] Fallin’ Rain

posted on 15 Jul 2012 13:36 by sk-chan in Fiction, Jo-Twins

Title : Fallin’ Rain

Author : S K – S a K U

Couple : Jo Twins - Youngmin  x Kwangmin [Boyfriend]

Rating : PG-13

Genre : A/U

Summary : “วันธรรมดาที่สายฝนโปรยปราย”

Author’s note :  ฟิคชั่ววูบ(ตลอด)ตอนฝนตก แม้จะบอกว่าไม่ชอบหน้าฝนแต่กลับเขียนฟิคแนวนี้ออกมาหลายเรื่องมาก

 

 

 

 

**รูปไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่อง แต่อยากแปะ แหะๆ**

 

 

สายลมกรรโชกแรงพัดผ่านไปนานแล้วแต่ฝนที่เทลงมาตั้งแต่บ่ายยังไม่มีท่าท่าว่าจะหยุดลง เหล่านักเรียนได้แต่ยืนมองโดยหวังเล็กๆว่าหยดน้ำจากฟ้าจะเบาลงให้พอเดินฝ่าออกไปได้ ทว่ายาวนานกว่าครึ่งชั่วโมงหลังจากเลิกเรียน สายฝนก็ยังคงตกลงมาไม่ขาดสาย

 

“เมื่อไรจะแล้งน้า~” เสียงจากเด็กหนุ่มร่างบางที่ยืนพิงกำแพงตึกมองสายฝนมาสักพักหนึ่งเอ่ยขึ้น

สายตาและสีหน้าของโจกวังมินแสดงออกมาชัดเจนว่ากำลังเบื่อหน่ายการรอที่ไม่รู้จุดสิ้นสุดนี้เต็มทน

 

“ไม่แล้งง่ายๆหรอก” เจ้าของเสียงทุ้มอันคุ้นเคยเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างกาย

 

“อยากกลับแล้วอ้ะ” กวังมินพูดโดยไม่ได้หันกลับไปมองคู่สนทนาเพราะฟังจากเสียงก็รู้ว่าอีกคนเป็นใคร

 

“ก็กลับด้วยกันสิ ชั้นเอาร่มมา” ยองมินว่าก่อนจะหยิบร่มออกมากางขึ้น

 

ถึงยองมินกับกวังมินจะเป็นฝาแฝดและเรียนอยู่ห้องเดียวกัน แต่ก็ไม่ได้ตัวติดกันตลอดเวลาอย่างที่หลายคนคิด ยองมินเป็นคนช่างพูดและเล่นได้กับทุกคน ส่วนกวังมินเป็นคนพูดน้อย เรื่องความชอบของทั้งคู่ก็ต่างกัน ชมรมที่เลือกจึงต่างกัน

ส่วนใหญ่แล้วพวกเขามาโรงเรียนด้วยกันในตอนเช้าแต่ไม่ค่อยจะได้กลับบ้านพร้อมกันสักเท่าไร

เพราะต่างคนต่างก็โตพอที่จะดูแลตัวเองได้ จึงไม่มีเหตุผลให้ต้องมาจูงมือกันเดินกลับบ้านเหมือนตอนเด็กๆแล้ว

 

“นายกลับไปก่อนเหอะ”

 

“แล้วนายจะอยู่รออะไรกวังมิน ยังไงก็พอไปด้วยกันได้หรอกน่า”

 

“เดี๋ยวนายเปียก”

 

“เปียกก็เปียกดิ ป้ะ” แฝดพี่ว่าก่อนที่จะออกแรงดึงร่างน้องชายเข้ามาในร่มแล้วพาเดินออกไป  ไม่อยากจะบ่นว่าเหตุผลคนเป็นน้องนั้นฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย

 

“ฮ..เฮ้ย” ทำเอากวังมินร้องเหวอเพราะไม่ทันตั้งตัวแต่สุดท้ายก็ยอมเดินมาด้วยกันแต่โดยดี

 

สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย เพราะหยดน้ำจากฟ้าและน้ำที่ขังอยู่บนพื้นค่อนข้างเป็นอุปสรรคในการก้าวเดิน

แต่ละย่างก้าวจึงไปได้ช้ากว่าที่เคย ภาพที่เคลื่อนผ่านหน้าเหมือนฟิล์มหนังที่ถูกทำให้ช้าลง

 

เสียงสายฝนยังคงดังชัดแต่ภายใต้ร่มคันนั้นกลับเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ

 

“ขยับมาสิ” ยองมินเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าไหล่ข้างขวาของน้องชายฝาแฝดชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝน ต้องยอมรับร่มคันเล็กนั้นไม่เพียงพอที่จะบังฝนให้กับเด็กหนุ่มสองคนได้

 

“อ..อือ” กวังมินทำเพียงแค่ตอบรับแต่ไม่ได้ขยับตามเข้ามา พื้นที่ข้างในก็ใช่ว่าจะมีมากมาย เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าการขยับนี่ควรเข้าไปสักแค่ไหนโดยที่ไม่ให้คนข้างๆต้องเปียก

 

“จับไว้หน่อย” ยองมินปล่อยร่มให้กวังมินช่วยประคอง แล้วใช้มือที่ว่างคว้าเอวบางของคนข้างกายให้ขยับเข้ามาชิดตัว แฝดน้องที่ไม่ทันตั้งตัวสะดุ้งจนเกือบทำร่มทั้งคันหลุดมือแต่โชคดียองมินกลับหันกลับมาคว้าไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นสองพี่น้องคงได้กลายสภาพเป็นลูกหมาเปียกน้ำไปแล้ว

 

หยดน้ำจากฟ้าเหมือนจะบางเบาลงบ้าง แต่น้ำที่ขังบนทางยังคงเจิ่งนองเฉอะแฉะ…

 

ทั้งสองช่วยกันประคองร่มแล้วเดินเลียบตามทางไปเรื่อยๆ ก่อนจะมาหยุดที่หน้าบ้านของตัวเอง กวังมินปล่อยมือจากร่มแล้วเป็นฝ่ายวิ่งเข้าไปเปิดประตูบ้าน

 

“ชั้นไปอาบน้ำก่อนนะ” เสียงใสของแฝดน้องตะโกนบอกคนที่กำลังสะบัดน้ำออกจากร่มก่อนจะเก็บมันลงเข้าที่ประจำ

 

“อื้อ” แฝดพี่ขานรับขณะที่กำลังถอดรองเท้าวางบนชั้น

 

.

.

 

สายฝนที่ตกมาตั้งแต่บ่ายยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย แม้จะเบาบางลงบ้างแต่ความหนาวเย็นของอากาศกลับไม่ลดลงตามไปด้วย

โจยองมินนั่งพิงหัวเตียงที่ตั้งติดอยู่กับหน้าต่าง มือข้างหนึ่งประคองไอแพดไว้บนตัก ส่วนข้างถนัดก็เลื่อนนิ้วไล่ไปตามหน้าจอสี่เหลี่ยมบาง พร้อมกับฟังเพลงไปเรื่อยเปื่อย

 

บานประตูเปิดห้องพร้อมกับร่างของน้องชายฝาแฝดที่ถือสมุดการบ้านติดมือมา ร่างนั้นทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างถือวิสาสะ ก่อนหันมาฉีกยิ้มกว้างแล้วเอ่ยถามเรื่องอันคุ้นเคย

 

“ยองมิน นายทำการบ้านเสร็จแล้วใช่ป้ะ ข้อนี้ทำยังไงอ้ะ”

 

คนเป็นพี่ไม่ได้ตอบคำถามแต่ลุกขึ้นไปหยิบสมุดของตนมาส่งให้ ก่อนจะปีนขึ้นเตียงกลับไปนั่งที่เดิม

 

“ถ้าไม่เข้าใจก็ถามละกัน”

 

“อื้อ” แฝดน้องพยักหน้าตอบรับพลางเปิดสมุดของอีกคนขึ้นดู

 

กวังมินนอนคว่ำหน้าบนที่นอนกางสมุดสีเหลืองของตนแล้วก้มลงขีดๆเขียนๆตัวเลขลงในนั้น

 

“ทำไมไม่ไปนั่งทำที่โต๊ะ ไม่ก็เอาไปทำที่ห้องนายก็ได้ แต่อย่าลืมเอาสมุดชั้นใส่กระเป๋าไปให้ด้วยละกัน” ยองมินว่าอย่างไม่จริงจังนัก

 

“ทำตรงนี้แหละ เหลือข้อเดียว เข้าใจแล้วด้วย” คนที่นอนอยู่ตอบโดยไม่ได้หันกลับไปมองคู่สนทนา ดวงตากลมโตยังคงให้ความสนใจกับสมุดการบ้านตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ

 

“งั้นก็ตามใจ” ยองมินพูดแค่นั้นแล้วหันกลับไปเพ่งสมาธิกับจอสี่เหลี่ยมในมือต่อ ปล่อยให้กวังมินมุ่งมั่นกับการทำการบ้านต่อไปอย่างเงียบๆ

 

.

.

 

 

“ก..กวังมิน” ยองมินเอ่ยเรียกเมื่อหันมาพบว่าคนที่นอนคว่ำหน้าทำการบ้านอยู่ข้างตัวนั้นเอาหน้าทิ่มสมุดแล้วกลับดาวตัวเองไปเป็นที่เรียบร้อย

 

“โจกวังมิน” แม้จะพยายามปรับสียงให้ดังขึ้นหรือใช้สองมือเขย่าร่างน้อยชายแต่ก็ไร้ซึ่งการตอบสนอง นึกจะหลับก็หลับเสียอย่างนั้น รู้ว่าหลับง่ายแต่นี่มันก็ไวเกินไปไหม เมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังนอนทำการบ้านอยู่เลยนี่

 

“เฮ้อ…” เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาก่อนเอื้อมไปเก็บสมุดพร้อมปากกาของน้องชายฝาแฝดออกจากเตียงแล้วเดินเอาของทั้งหมดไปใส่ลงกระเป๋าสะพายตนเอง พร้อมวางเจ้าจอสี่เหลี่ยมไว้ข้างๆกัน

 

สองขาเพรียวเดินไปปิดไฟ รอจนสายตาคุ้นชินกับความมืดจึงเดินกลับมาที่เตียงปีนข้ามร่างของแฝดน้องเข้าไปนอนด้านใน

 

“ถ้าจะนอนก็นอนดีๆสิ” เสียงทุ้มบ่นขณะที่กำลังคลี่ผ้าห่มคลุมร่างน้องชายและแบ่งให้ตัวเองครึ่งหนึ่งด้วย

 

“อือ” คนข้างกายครางงึมงำพร้อมกับขยับพลิกร่างมานอนตะแคงหันหน้าไปทางหน้าต่างที่มีร่างของยองมินนอนอยู่

 

“อย่าบอกว่าละเมอ” ยองมินระบายยิ้มออกมาเมื่อทิ้งตัวลงนอนแล้วหันไปเจอกับใบหน้าที่ถอดแบบกันมา

 

“อือ..หนาวอ้ะ” ว่าพลางขยับร่างเข้าไปหาคนเป็นพี่ ความจริงเตียงเดี่ยวสำหรับนอนคนเดียวมันก็ไม่ได้กว้างอะไร ยิ่งเด็กผู้ชายวัยกำลังโตสองคนมานอนด้วยกันแล้วมันยิ่งไม่น่าจะนอนพอด้วยซ้ำ

 

นอกเสียจากต้องนอนเบียดกันเอาสักหน่อย

 

“เด็กขี้อ้อนเอ๊ย~” คนเป็นพี่ว่าอย่างไม่จริงจังนักก่อนจะขยับร่างเข้าไปเบียดกับเด็กน้อย(แต่ตัวโต)ขี้อ้อนข้างกาย

 

 

จะว่าไปฝนตกแบบนี้ได้แมวขี้อ้อนตัวโตๆมานอนกอดมันก็อุ่นดีนะ 

 

.

.

 

Fin

 

 

 

 

 

มันคือ Raindrop Fallin’ (ฟิค 2U ที่เขียนไว้เมื่อปี 2009) ผสมกับ Rainy Song (ฟิค Boyfriend เรื่องแรกแต่เป็นกวังยอง) ค่ะ

 

ชอบไม่ชอบอย่างไรบอกกันได้ค่ะ คนแต่งฟิคสั้นอาจไม่มีตอนต่อไปให้เหมือนกับฟิคยาว แต่ก็ต้องการคำแนะนำสำหรับเรื่องต่อไปเหมือนกันน้า~~~

 

ที่ยังเป็นคนเขียนงานอยู่ทุกวันนี้เพราะกลับไปนั่งอ่านคอมเมนต์เก่าๆที่เซฟเก็บไว้นั่นแหละ ^^

 

 

เรื่องอื่นๆจิ้มที่ >> :: Fic - Boyfriend ::

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ไม่ได้อ่านฟิคแนวที่เป็นเรื่องราวชีวิตประจำวันบ่อยนัก
แต่เป็นแนวที่อ่านแล้วสบายใจที่สุด เหมือนเป็นการ์ตูนที่จบในตอน
 
ตอนที่ยองชวนเข้าร่ม แล้วกวังจะไม่เข้าเพราะกลัวยองเปียก
กวังเป็นห่วงยองมากกว่าตัวเองอ่ะ ส่วนพี่ยองก็ยอมเปียกและขอพาน้องกลับบ้าน แฝดน่ารัก~ >.<
เกิดคำถามขึ้นมาว่าการบ้านข้อนั้นเสร็จแล้วใช่มั้ย 555555++
ฟิคนี้เข้ากับบรรยากาศตอนนี้มากๆ แต่ไม่มีกวังมาให้กอดนี่สิ //โดนยองกระทืบ

#7 By Aiko Kousaidaiya ‏@SAIMJTVAI (223.206.185.83|223.206.185.83) on 2014-09-10 19:34

ยองกวัง คือสิ่งที่ตามหามานานแสนนาน ><
สนุกมากๆเลยค่ะ กัดแขนตัวเองไม่รู้กี่รอบแล้ว ><

#6 By Umim (103.7.57.18|1.1.229.215) on 2012-12-10 19:15

นั่งบิดและยิ้มอยู่หน้าคอม ><
น่ารักมากๆ อยากได้แมวขี้อ้อนตัวโตๆมากอดบ้างอ่ะพี่ สัญญาว่าจะดูแลและให้ความอบอุ่นอย่างดี 55

#5 By Eye_wong (103.7.57.18|182.52.206.170) on 2012-11-06 02:25

หาเรื่องที่ยองแมะมาตั้งนาน เจอแบบนี้ถูกใจมากกกกกก
ชอบๆๆๆๆ

#4 By kmss1710 on 2012-08-06 23:00

กรี๊ดดดดดดดด ตอนอ่านฝนกำลังตกเลยค่ะออนนี แอร๊ยๆๆๆ
อยู่ในร่มอันเดียวกัน ฟินมากกกก นึกถึงงานกีฬา 5555
อยู่บ้านเดียวกันกลับด้วยกันแหละดีแล้ว แหม กลัวพี่ยองเปียกด้วย
แล้วไม่กลัวตัวเองเปียกบ้างหรอจ้ะน้องกวัง? อิอิ
ฮาตรงที่กวังกลับดาว กร้ากกกก ทำร้ายน้องเบาๆๆ
แถมนอนกอดกันอีก แอร๊ยๆๆๆๆๆ *จิกผ้าห่ม*
ชอบยองแมนๆดูแลน้องแบบนี้จัง สมแล้วที่เป็นลูกแม่
กอดแมวขี้อ้อนไปนะลูก อิอิ

#3 By JoCheongMi (103.7.57.18|101.108.49.112) on 2012-07-17 21:11

กรี๊ดดดดดดดด
โผล่มากรี๊ดดังๆ
โจกวังมิน หนูเขินพี่นี่!!!
ฉากในร่มนี่ เพราะความฟินจากกีฬาไอดอลป่าวคะ ?
พี่เมนโจยอง พี่ก็เขียนโจยองได้น่ากรี๊ดมาก ส่วนโจกวังก็น่ารักมากๆเลยค่า > <
ตอนนอนด้วยกันนี่
ไม่ว่าจะอ่านอะไรแบบนี้กี่ที ก็ฟินก็อร๊างทุกที!!
แมวตัวโตขี้อ้อน
แอร๊ยยยยย
กรี๊ดสลบ โจยองมินสุดยอดมว๊ากกก
(ในหลายๆความหมาย)
ปล. ขอแมวตัวนั้นให้หนูกอดบ้างจิ >w< เหมียว!

#2 By [chibi] Fairy ~* on 2012-07-15 21:06

น่ารักมากกกกกก อร๊ายยยย ไม่ไหว*
อยากได้แมวตัวโตมากอดบ้างจัง ไม่ก้ขอแทรกกลางแมวสองตัว 555 >~<

หนูฟินเรื่องนี้มากกว่า Always be ซะแล้วล่ะ
รู้สึกว่าเรื่องนี้เหมือนตัวตนของแฝดจิงๆเลย ฟินสุดๆ

ขอบคุณนะค่ะopen-mounthed smile

#1 By J.Tty (103.7.57.18|109.43.64.22) on 2012-07-15 18:50