[OS][NU'EST - MinJ] Believe

posted on 27 Apr 2017 22:33 by sk-chan in Other

Title : Believe

Author : S K – S a K U
Couple :  Minhyun x Jonghyeon [NU'EST]

Rating : PG -13 (จริงๆเรท G ก็ได้นะ มันค่อนข้างใสมากๆ 55)

Genre : อิงวง

Author’s note : ฟิคเรื่องแรกของนิวอีสท์ หลังจากไม่ได้เขียนฟิคมาเป็นปี เริ่มกะวงใหม่เลย ตามนิวอีสท์เพราะดูรายการ 101 ค่ะ พอรู้จักแล้วก็อ่านฟิค ลงหลุมกันไป

อย่างที่บอกว่าเพิ่งตามนอ. จากที่ไม่รู้อะไรเลย จนถึงวันนี้ก็ยังไม่รู้อะไร(อ้าว?) อาศัยถามเพื่อน น้อง แอดมินบ้านต่างๆที่ตามอยู่ก่อน ซึ่งทุกคนให้ความร่วมมือดีมากกกก(กราบ) แต่ข้อมูลบางอย่างเราก็หาไม่ได้จริงๆ

ดังนั้นฟิคเรื่องนี้แม้จะอิงวง แต่หลายอย่างคือมโน ถ้าใครอ่านแล้วรู้ว่ามันไม่ใช่ บอกได้นะคะ น้อมรับทุกอย่าง T T บอกมาเถอะจะได้รู้ตัว //แต่อย่าบอกให้เลิกแต่งนะคะ อันนี้ใจบาง 55555

อีกอย่างฟิคเรื่องนี้ไม่อิงเวลาจริงนะคะ เพราะตารางต่างๆเราไม่รู้แน่นอน แค่รู้ว่ามีช่วงนี้ที่เขาปล่อยเด็กฝึกกลับบ้าน เราก็พาน้องกลับหอค่า

 

รูปไม่เกี่ยวกับฟิค แต่เราพีคความสูงคู้นี้มากกกกกก

 

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

หิมะในฤดูอันหนาวเหน็บละลายหายไป จนเวลาล่วงผ่านสู่ฤดูกาลใหม่นานแล้ว ดอกไม้สีสวยอันเป็นสัญลักษณ์ของฤดูใบไม้ผลิเบ่งบานแล้วร่วงหล่น ทว่าความรู้สึกวิตกกังวลของใครบางคนกลับไม่เคยถูกปัดเป่าออกไป

 

มันยากที่จะเลิกคิดถึง เพราะทุกสิ่งในอดีตนั้นส่งผลสู่ปัจจุบัน คนตัวเล็กยังคงจับจ้องไปยังหน้าจอสี่เหลี่ยมแบบราบที่ตั้งติดผนังห้องนั่งเล่น มือข้างถนัดกำรีโมทในมือไว้แน่นแต่กลับไม่สามารถออกแรงกดปิดมัน เรื่องราวที่กำลังปรากฏอยู่นั้นเป็นความจริงที่ตนเคยประสบพบเจอ และมันอาจจะดีกว่านี้ถ้าเป็นเขาเพียงคนที่ต้องยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่มีเพื่อนๆอีกสามคนมาร่วมชะตากรรมด้วย

 

“จงฮยอนอ่า ยังไม่นอนอีกเหรอ?” คนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำเอ่ยทักเจ้าของชื่อที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่อย่างตั้งใจ ใจนึงก็นึกสงสัยเหลือเกินว่าคนตัวเล็กที่ติดการ์ตูนเป็นชีวิตจิตใจกำลังดูอะไรกันแน่ เพราะเวลานี่มันก็ดึกมากแล้ว หรือว่าจะเป็นหนังผู้ใหญ่กัน?

 

“…” ไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากร่างบอบบางที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ดวงตาสีนิลนั้นจ้องไปยังหน้าจอสี่เหลี่ยมด้วยใบหน้าไม่สู้ดีนัก

 

“ดูอะไรอยู่..” ไม่ทันให้อีกคนได้ตอบ มือเรียวกลับแย่งรีโมตคอนโทรลจากคนตัวบางแล้วกดปุ่มปิดในทันทีเมื่อเห็นว่าสิ่งที่อีกคนตั้งใจดูอยู่นั้นคือรายการอะไร

 

“มินฮยอน” คิม จงฮยอนหันไปมองผู้มาใหม่ที่ถือวิสาสะแย่งรีโมทจากมือเขาไปกดปิดทีวี ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงข้างคนตัวบางแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ “เฮ่อ…”

 

“ที่ทุกคนต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะฉัน..” จงฮยอนเอ่ยออกมาโดยไม่ได้มองคู่สนทนาแต่มินฮยอนก็รับรู้ได้จากน้ำเสียงว่าคนตัวเล็กนั้นมีอาการอย่างไร เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกดีที่ต้องไปยืนอยู่ตรงนั้น แต่จงฮยอนที่แบกคำว่าหัวหน้าวงไว้บนนั้นรู้สึกแย่กว่าเขาหลายร้อยเท่านัก

 

จากฤดูหนาวสู่ศักราชใหม่จนย่างเข้าฤดูใบไม้ผลิและดอกไม้เริ่มร่วงโรย จงฮยอนไม่เคยร่าเริงเลยสักวัน ปกติหัวหน้าวงของเขาก็เป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว แต่ทุกวันนี้แทบจะพูดนับคำได้เลยทีเดียว

 

“เลิกโทษตัวเองได้แล้ว มันไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น” ร่างสูงคว้าคนข้างกายเข้ามาสวมกอด จงฮยอนไม่มีท่าทีขัดขืน ใบหน้าเหนื่อยล้าซบลงกับบ่ากว้างที่ร่างเล็กเคยนึกอิจฉาในความสมส่วนของมันมาตลอด

 

“แต่…” ไม่ทันให้อีกคนได้พูดต่อ เสียงของมินฮยอนก็ดังขัดขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่ลูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆราวกับการปลอบโยนเด็กตัวน้อย “ไม่มีแต่ เจอาร์”

 

ก่อนที่ความเงียบงันจะแผ่ปกคลุมห้องแห่งนี้ เสียงสะอื้นเบาๆแว่วดังมาจากร่างในอ้อมแขนของ มินฮยอนกระชับอ้อมกอดแล้วกดใบหน้าของหัวหน้าวงลงกับแผ่นอกของเขา

 

“ร้องออกมาเท่าที่นายต้องการเลย…”

 

“..อ..” คิมจงฮยอนก็ยังคงเป็นคิมจงฮยอน แม้จะเสียใจแต่ก็ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆเท่านั้นที่อีกคนได้ยิน แต่ความเปียกชุ่มบนชุดนอนของเขาบ่งบอกได้ดีว่าคนตัวเล็กกำลังร้องไห้อย่างหนัก

 

ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่จงฮยอนร้องไห้ในอ้อมกอดของเขา รู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อร่างที่เคยสั่นเทาในอ้อมแขนสงบลง ริมฝีปากอุ่นกดจูบเบาๆบนขมับของคนตัวเล็กก่อนที่จะอุ้มร่างที่หลับใหลไปยังห้องนอน

 

.

.

 

เสียงนาฬิกาปลุกจากเครื่องมือสื่อสารแผดลั่นตามเวลาของมัน เจ้าตัวคงจะตั้งปลุกตัวเองเวลานี้ทุกวันจนเป็นนิสัย มือบางคว้าสะเปะสะปะไปตามเสียงของมัน แล้วกดปิดโดยไม่คิดลืมตา ถ้าจะปลุกแล้วตื่นมาปิดแบบนี้นายจะตั้งปลุกทำไมกันจงฮยอน

 

สุดท้ายดวงตาเรียวก็ตัดสินใจลืมขึ้นเพื่อรับเช้าวันใหม่ ความงัวเงียในคราแรกหายไปเมื่อรู้สึกตัวว่ามีบางอย่างต่างออกไป บนเตียงขนาดไม่ใหญ่นักไม่ได้มีเขาคนเดียวที่นอนอยู่ แถมที่เอวของเขาก็เหมือนมีบางอย่างพาดผ่านอยู่ ไม่สิมันเรียกว่ามือของใครบางคนกำลังกอดเขาไว้ต่างหาก

 

“ตื่นแล้วเหรอ?” คนที่เหมือนจะตื่นมาก่อนแล้วเอ่ยทักพร้อมรอยยิ้มตาแทบปิดอันเป็นเอกลักษณ์ ตอนนี้จงฮยอนรู้แล้วว่าสิ่งที่เขานอนกอดอย่างสบายใจเมื่อคืนโดยคิดว่าคือตุ๊กตาตัวโปรดนั้นคือใคร

 

"มิน..ฮยอน" เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อของคนตัวโตที่ยังคงนอนจ้องหน้าเขาอยู่ 

 

'"หืม?"

 

“ตา..ฉันบวมมากไหม?” เมื่อต้องมาจ้องตากับมินฮยอนระยะประชิดแบบไม่มีทางหนีแบบนี้จงฮยอนก็ไม่รู้จะทำหน้าแบบไหนเหมือนกัน ยิ่งนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่เขาร้องไห้จนหลับไปยิ่งรู้สึกอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ให้ตายเถอะ ทำไมต้องตื่นมาเจอคนที่ไม่ควรเจอเป็นคนแรกของวันแบบนี้ด้วยนะ

 

“ก็..เป็นอากูม่อนเวอร์ชั่นมีถุงใต้ตาละ ฮะ ฮะ” คำตอบพร้อมรอยยิ้มตาปิดน่าหมั่นไส้เรียกกำปั้นเล็กให้ทุบลงบนลาดไหล่หนาได้ไม่ยากเย็น พร้อมกับเสียงแหบๆที่แผดตวาดเรียกชื่ออีกคน “มินฮยอน!!

 

แต่คนตัวเล็กไม่เคยรู้ว่าไอ้เสียงเป็ดๆที่ตะเบ็งใส่ร่างสูงมันไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด แถมยังดูน่ารักมากด้วยในสายตามินฮยอน จนอดคิดไม่ได้ว่าน่าจะแหย่ให้แหกปากบ่นเขาต่ออีกสักนิด

 

“นายนอนต่อเถอะ” มินฮยอนล้มเลิกความคิดที่จะแกล้งอีกคนไว้ก่อนแล้วชันตัวขึ้นนั่ง แต่ในขณะที่กำลังจะลุกออกจากเตียงนั้น มือเล็กๆก็เข้ามาดึงชายเสื้อของเขาไว้

 

“มิน..ฮยอน..”

 

“หืม?”

 

“ขอบใจนะ”

 

“เรื่องอะไร?”

 

“ที่เชื่อใจฉัน..”

 

“ฉันเชื่อใจนายเสมอเจอาร์ เพราะนายคือลีดเดอร์ของฉันไม่ว่าเมื่อไรก็ตาม” มินฮยอนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง มันเป็นสีหน้าที่อาจไม่ได้เห็นบ่อยนัก เพราะคนตัวโตมักจะยิ้มแย้มตลอดเวลาจนดูเหมือนไม่เคยวิตกกังวลกับสิ่งใด แต่สำหรับบางอย่างมินฮยอนก็จริงจังจนน่าตกใจ “และฉันก็มั่นใจว่าทั้งมินกิ ดงโฮและพี่อารอนก็คิดเหมือนฉันเช่นกัน เรื่องของอนาคตเราไม่มีทางรู้ แต่ปัจจุบันเราคงถอยไม่ได้แล้ว มาพยายามด้วยกันเถอะ”

 

“อื้ม” จงฮยอนแย้มยิ้ม เป็นรอยยิ้มแรกของรุ่งอรุณ รอยยิ้มที่เจ้าตัวไม่เคยรู้หรอกว่ามันน่ารักและชวนหลงใหลมากแค่ไหน ไม่ว่าบนเวทีจงฮยอนจะดูเท่ห์เท่าไร แต่พอลงมาอยู่ข้างล่างเจอาร์กลับมีรอยยิ้มที่เหมือนเด็กน้อย

 

“ตกลงนายจะให้ฉันกลับห้องไหม? หรือจะให้อยู่อย่างนี้” คนตัวโตมองมือที่ยังคงจับชายเสื้อของเขาแน่นราวกับเด็กๆที่ต้องการที่พึ่ง อยากจะหัวเราะหัวเราะให้กับความน่าเอ็นดูนี้แต่ก็กลัวอีกคนจะตวาดแว้ดกลับมาอีก แม้เวลาโกรธจงฮยอนจะน่ารัก แต่เวลาจงฮยอนยิ้มนั้นน่ามองกว่า

 

“กลับห้องนายไปเลย ฉันจะนอนต่อแล้ว” รีบปล่อยมือออกจากชายเสื้อนอนสีเข้ม แล้วหันไปคว้าตุ๊กตาตัวโปรดที่ถูกทิ้งขว้างอยู่ข้างเตียงขึ้นมากอด ใบหน้าที่กำลังเห่อร้อนซุกลงกับหมอนใบนุ่ม

 

“ฝันดีนะจงฮยอน~” เจ้าของส่วนสูงเกินร้อยแปดสิบกล่าวบอก ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้หัวใจของอีกเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

           

แค่มีใครสักคนที่เชื่อใจและพร้อมจะเดินไปกับเรา บนโลกใบนี้ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลจริงๆ

 

.

.

 

Fin (จบเหอะ จากใจ 555)

 

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

สาระคือ? คือเราชอบที่มินฮยอนบอกเชื่อใจเจ(ในรายการ 101 อีพีสาม ตอนเลือกลีดเดอร์ จริงๆเราปริ่มตั้งแต่มินเลือกเจเข้าทีมแล้ว) #สติไม่จำเป็นถ้าเราคิดจะมโน

 

พยายามเล่าเรื่องว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่ฤดูหนาวเพราะเคยมีคนเคยบอกว่าชุดที่น้องใส่ไปสัมภาษณ์ตอนสมัคร 101 คือชุดที่น้องอัพคลิปๆนึง ตอนนั้นเรายังไม่ได้ตามน้อง แต่ดูจากเสื้อผ้ามันน่าจะเป็นฤดูหนาว และตอนนี้ก็เป็นฤดูใบไม้ผลิ

 

 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

ปกติเราจะอัพฟิคที่ exteen แต่ระบบ exteen เข้ากะมือถือมีปัญหา ฟิคนืวอีสท์ที่เราเพิ่งเขียนใหม่ทั้งหมดในปีนี้จึงย้ายไปลงเด็กดีนะคะ

 

.. From the Moon to the Star ..

 

edit @ 9 Jul 2017 12:20:32 by SK-SaKU - BoX