[SF] In the Rain
posted on 30 Nov 2009 15:32 by sk-chan in 2U, Fiction
Title : In the Rain
Author : SK-SaKU
Couple : Yunho x Yuchun [2U]
Rating : PG-13
Genre : A/U
Summary : “ความสุขที่มากับสายฝน”
Author ’s note : ชื่อฟิคกับเนื้อเรื่องอาจไม่ค่อยเข้ากัน แต่ว่าคนเขียนชอบเพลงนี้เลยเอามาทำชื่อฟิค [สิ้นคิดนั่นเอง 555]
. . . . . 
. . . . .
นอกหน้าต่างบานกระจกพราวพรั่งไปด้วยหยดน้ำใส สายฝนที่ตกมาตั้งแต่บ่ายยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง ทั้งที่เวลาก็ล่วงเลยมาจนคล้อยเย็น ร่างเพรียวบางเหม่อมองไปนอกห้องด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย เห็นทีว่านัดวันนี้คงมีอันต้องยกเลิก นานทีปีหนคนบ้างานอย่างยุนโฮจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนไปเที่ยว แล้วทำไมฝนต้องมาพร้อมใจตกในวันสำคัญของเขาด้วย ปาร์ค ยูชอนเครียด
ลมหายใจยาวถูกระบายออกจากริมฝีปากอิ่มก่อนใบหน้าขาวจัดจะหันกลับเข้าด้านใน ร่างบางทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงบนที่นอนนุ่มแล้วซุกกายภายใต้ผ้าห่มผืนหนา
หนาว…
ยูชอนนอนกลิ้งเกลือกดิ้นขลุกขลักบนเตียงกว้างฟังเสียงหยดน้ำตกกระทบพื้นอย่างไม่ชอบใจเท่าไรนัก สักพักเสียงริงโทนจากเครื่องมือสื่อสารที่วางอยู่ไม่ไกลก็ดังขึ้นแข่งกับเสียงอันน่าเบื่อของสายฝน
“ครับ” เสียงเล็กตอบรับทันทีที่เห็นว่าชื่อที่ขึ้นบนหน้าจอเป็นใคร
“ทำอะไรอยู่เอ่ย? กระต่ายน้อยขี้เหงา”
“ยูชอนเปล่าเหงาสักหน่อย” ร่างบางแก้ตัวพร้อมทั้งยู่หน้าอย่างไม่พอใจ ชอบมาทำเป็นรู้ดีทั้งปีเชียว
“ดูฟังเสียงเข้า ไม่เหงาแล้วเรียกว่าอะไรกันน้า~ไอ้น้ำสียงแบบนี้น่ะ” เสียงทุ้มนุ่มจากปลายสายยังคงแกล้งเย้าต่อไป
“ก็แค่เบื่อ…ไม่ชอบหน้าฝน”
“แต่พี่กลับชอบแฮะ”
“พี่ยุนไม่อยากมาหายูชอนก็บอกสิ อย่าเอาฝนมาอ้าง” เจ้าตัวเล็กว่าพลางทำหน้าพองลมแก้มป่องเหมือนทุกครั้งที่ไม่พอใจ ใช่ ตอนนี้ยูชอนกำลังงอนเพราะคำพูดที่หลุดจากปากของคนรัก เขากำลังคิดไปเองว่าเพราะยุนโฮไม่อยากมาหาจึงบอกว่าชอบให้ฝนตก ทั้งที่ยูชอนนั้นตั้งหน้าตั้งตานับวันรอนัดครั้งนี้มาตลอด
เขามันบ้าเองที่หลงดีใจไปคนเดียว
“เพราะถ้าพี่ไปหายูชอนไม่ได้ ยูชอนก็จะคิดถึงพี่มากขึ้นยังไงล่ะ” เสียงทุ้มกล่าวราบเรียบทว่าประโยคที่เอ่ยออกมากลับทำให้คนฟังใจเต้นไม่เป็นจังหวะ หน้าแดงวาบเป็นผลตำลึงสุก ไอ้ที่เคืองอยู่เมื่อครู่นี่ลืมไปเลย ตอนนี้มีแต่เขินกับอายเท่านั้น
“ขี้ตู่ ใครเค้าคิดถึงกัน หลงตัวเอง” จบประโยคยูชอนก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆดังมาจากปลายสาย เพราะยุนโฮรู้ว่าคนรักของเขาคงกำลังเขินจนหน้าแดงไปหมด น่าเสียดายเหมือนกันที่ไม่ได้เห็นหน้ายูชอนตอนนี้น่ะ
“อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวพี่จะแวะไปหา ทดแทนที่อดไปเดทด้วยกันไง”
“อะไรก็ได้ฮะ”
“แต่ว่านะ..พี่อยากกินกระต่ายน้อยขี้งอนจัง”
“อย่ามาทะลึ่ง เอาเค้กร้านโปรดผมมาไถ่โทษเลยงั้นก็”
“คร้าบๆ เค้กช็อกโกแลตนะ อ๊ะ พี่ต้องไปแล้วละ แล้วเย็นนี้เจอกันนะครับ”
“ฮะ บ๊าย บาย ตั้งใจทำงานนะครับ”
.
.
.
ยูชอนวางโทรศัพท์ลงแล้วนอนคว่ำซบใบหน้าขึ้นสีกับหมอนใบนุ่ม ไม่รู้ว่าพ่อหนุ่มร่างหมีสุดที่รักมีงานอดิเรกเขียนนิยายน้ำเน่าขายหรือไงถึงได้สรรหาคำรักหวานเลี่ยนมาหยอดเขาได้ทุกวี่วัน เรียกได้ว่าตั้งแต่คบกันมานี่เล่นมุกเสี่ยวไม่เคยซ้ำ
ใบหน้าเนียนเงยขึ้นมองรูปตัวเองกับคนข้างกายบนหน้าจอโทรศัพท์แล้วยิ่งใจเต้นรัว ทำไมเขาถึงรักและคิดถึงยุนโฮได้มากขนาดนี้
เพราะถ้าพี่ไปหายูชอนไม่ได้ ยูชอนก็จะคิดถึงพี่มากขึ้นยังไงล่ะ
แล้วคำพูดนั้นกลับก้องขึ้นมาในโสตประสาทอีกครั้งก่อนมือเรียวจะควานคว้าเครื่องมือสื่อสารขึ้นแนบแผ่นอก
ดวงตาสีอ่อนเหลือบมองไปนอกหน้าต่างที่สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย เสียงหยดน้ำกระทบพื้นดังชัดขึ้นทุกขณะแต่เหมือนว่ายูชอนเริ่มชินกับมันไปแล้ว ไม่นานนักร่างเล็กก็เผลอหลับไปโดยที่ยังถือโทรศัพท์อยู่ในมือ
***
เสียงเปิดประตูเบาๆไม่สามารถทำให้คนที่กำลังฝันหวานตื่นจากนิทรา แม้ตอนนี้จะเย็นมากแล้วแต่สายฝนที่ตกมาตั้งแต่บ่ายนั้นยังไม่มีทีท่าว่าจะเบาลงสักนิด
ยุนโฮกวาดสายตาไปรอบห้องไม่พบร่างบอบบางของคนรักแต่สะดุดกับก้อนผ้าห่มสีนวลที่กลมกลิ้งอยู่บนเตียง ใบหน้าคมแย้มยิ้มละมุน ชายหนุ่มวางของในมือลงก่อนก้าวเท้าพาสองขาเรียวตรงไปยังที่นอนนุ่ม
เสียงเล็กครางงึมงำในลำคอเมื่อรู้สึกว่าถูกรบกวนการนอน เขาพยายามเปิดตาเพื่อมองหน้าของคนที่กล้าขัดช่วงเวลาสุขใจใต้ผ้าห่มผืนโปรด แต่เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ร่างเล็กก็หยุดขยับดิ้นรนปล่อยให้ชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามานอนสวมกอดร่างตนตามอำเภอใจ
“อุ่นดีเนอะ” เสียงคนตัวโตกล่าวบอกพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น อุณหภูมิร่างกายที่แนบชิดอบอุ่นจนลืมสิ้นซึ่งความหนาวเย็นของสายฝน
“อือ” ยูชอนก้มหน้าต่ำลงหลบสายตาคมที่จ้องมองมา ยอมรับว่าเวลานี้เขาสุขใจจนลืมเรื่องที่พลาดนัดสำคัญเพราะฝนทำเสียฤกษ์ไปหมดแล้ว ในใจเฝ้าแต่ภาวนาขอให้ช่วงเวลานี้นานขึ้นเพื่อจะได้เก็บเกี่ยวความอิ่มเอมไว้ให้มากที่สุด
“ถ้าฝนตกแล้วได้นอนกอดยูชอนแบบนี้บ่อยๆก็ดีสิ” คนหน้าหล่อพูดพลางแย้มยิ้มละมุนจนน่าหมั่นไส้
“อย่ามาเนียนเลย”
“หรือยูชอนไม่ชอบ”
“บ้า” พูดพร้อมแก้มป่องพองลมแล้วก้มหน้างุดต่ำลงไปอีก
.
.
.
ใครสั่งใครสอนให้งอนได้น่าฟัดอย่างนี้ เดี๋ยวก็ไม่ได้แค่นอนกอดเฉยๆหรอกนั่น
.
.
.
Fin
. . . . . . . . . .
พระเอกที่ดีต้องหื่นพอประมาณ ฮา~ จบค่ะจบ